Πιστή στο όραμα να προβάλλει νέες φωνές, η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού συστήνει ένα νέο έργο-γέννημα της ελληνικής κρίσης κι έναν Έλληνα σκηνοθέτη που δραστηριοποιείται στο εξωτερικό. Το αποτέλεσμα ωστόσο δεν είναι το προσδοκώμενο.
Το θεατρικό έργο της νεαρής Αλεξάνδρας Κ* ανακυκλώνει διάφορα κλισέ που χαρακτηρίζουν τη νεοελληνική ταυτότητα, έχοντας έναν απολύτως κατανοητό πόθο: να τοποθετηθεί σχετικά με την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα όπως έχει διαμορφωθεί στα λεγόμενα «χρόνια της κρίσης». Αν και η συγγραφέας δείχνει την πρόθεση να ανοίξει το έργο της σε ένα ευρύτερο context, στη μεγαλύτερη διάρκειά του δεν ξεφεύγει από το πλαίσιο μιας επιδερμικής κωμωδίας. Η υπόθεση στρέφεται γύρω από την πώληση ενός αυθαίρετου εξοχικού για να χτιστεί μια ξενοδοχειακή μονάδα, στην οποία εναντιώνεται ο ιδιοκτήτης του (Αντώνης Τάδε), ερχόμενος σε σύγκρουση με τον γιο και την κόρη του, που προσβλέπουν σε ένα καλύτερο οικονομικό μέλλον.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο παρελαύνουν γνώριμα χαρακτηριστικά της λεγόμενης «Μεταπολίτευσης»: η φιγούρα του Greek lover, η εποχή της οικονομικής φούσκας, οι φουσκωμένες συντάξεις του δημοσίου, η κουτοπόνηρη αντιμετώπιση των τουριστών, η στάση απέναντι στο κράτος που πότε θεωρείται φίλος και πότε εχθρός. Στον αντίποδα η νέα γενιά που «έχει παραλάβει στάχτη». Η συγγραφέας μεταχειρίζεται κάθε πιθανό στερεότυπο για να εντείνει το σχόλιό της, έτσι τα παιδιά δεν παλεύουν απλώς με μισθούς πείνας αλλά είναι καλλιτέχνες –άρα εσαεί άφραγκοι–, ενώ ένας τρίτος άξονας είναι η παρουσία του ξένου, που εδώ προσωποποιείται στη Γερμανίδα φίλη που φιλοξενούν και γίνεται η βάση πάνω στην οποία δομείται άλλη μία σειρά από κλισέ σχετικά με τους «κρύους Ευρωπαίους».
Προφανώς σκοπός είναι η σάτιρα. Εξάλλου πρόκειται για κωμωδία και η υπόθεση οδηγείται σταδιακά στην παράνοια (αν και δεν ξέρω κατά πόσον ένας ξένος θεατής θα αναθεωρούσε ή θα επιβεβαίωνε τη γραφική εικόνα που ενδεχομένως έχει για την Ελλάδα). Χρειάζεται όμως πολύ περισσότερη μαεστρία για να χτιστεί ένα έργο που πραγματικά θα πήγαινε σε άλλο επίπεδο το θέμα, θα απογύμνωνε και θα αποδομούσε –αντί απλώς να τα αναπαράγει– τα κλισέ τα οποία παρελαύνουν επί μιάμιση ώρα, μάλλον άνευρα και χωρίς ιδιαίτερα δείγματα ενδιαφέρουσας δραματουργικής πραγμάτευσης (φαντάζεσαι από πριν π.χ. ότι η Γερμανίδα είναι vegan, αλλά «θα δει το φως της» τρώγοντας κυνήγι). Το φινάλε, ευτυχώς, καταφεύγοντας σε ένα σουρεαλιστικό και μαζί πικρό σενάριο για το πιθανό μέλλον της χώρας, σώζει το έργο από την απόλυτη κοινοτοπία.
Η παράσταση πάντως είναι καλοεκτελεσμένη, ρολάρει, χαρίζει το όποιο γέλιο και αναδεικνύει όσες αποχρώσεις διαθέτουν τα πρόσωπα. Σε αυτό συνεισφέρουν ιδιαίτερα οι ηθοποιοί, πρωτίστως ο Μανώλης Μαυρομμάτακης, που δίνει ψυχή και φωνή στον Αντώνη και στην «τρέλα» του. Η Εύα Μαρία Σόμερσμπεργκ είναι φυσικότατη και απολαυστική (Eύα), η Ρόζα Προδρόμου ερμηνεύει με δυναμισμό (Κόρη), ενώ πιο υποτονικός εμφανίζεται ο Δημήτρης Πασσάς (Γιος), χωρίς αυτό να στοιχίζει στο αποτέλεσμα.
ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ - ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ -1 Πανεπιστημίου 48, κέντρο, 2103301881. Διάρκεια: 100΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Επαναστατικές μέθοδοι για τον καθαρισμό της πισίνας σας
Η παλιά γενιά συγκρούεται με την καινούργια, το κοινό αίσθημα με το αστικό δίκαιο και η τυπική ελληνική οικογένεια με την ίδια της την επιβίωση.
