One-man-show του Θανάση Παπαγεωργίου που σκηνοθετεί και ερμηνεύει το βασισμένο στην αυτοβιογραφία του Μάρκου Βαμβακάρη μονολογικό έργο, προσεγγίζοντας την ουσία του με ερμηνευτική και σκηνική λιτότητα.
Στον αντίποδα των μουσικών υπερθεαμάτων που αποτίνουν με το δικό τους ύφος φόρο τιμής σε σπουδαίες μουσικές προσωπικότητες, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα λιτό ανέβασμα, με μια μοναχική σκηνική εξομολόγηση στην πραγματικότητα. Αυτή η εξομολογητική χροιά χαρακτηρίζει τις αφηγήσεις ζωής του Μάρκου Βαμβακάρη που κατέγραψε η Αγγελική Βέλου-Κάιλ στην αυτοβιογραφία του, στην οποία βασίζεται με τη σειρά του το έργο της Τουμπακάρη, και με τέτοια διάθεση ανεβαίνει στη σκηνή ο Θανάσης Παπαγεωργίου για να δώσει φωνή στον σπουδαίο συνθέτη και οργανοπαίχτη.
Το έργο δεν πρωτοτυπεί, καθώς ακολουθεί την επιλογή της γραμμικής πορείας για να καταγράψει τη ζωή του Βαμβακάρη. Η ουσία του βρίσκεται αλλού, ανάμεσα στα αμιγώς βιογραφικά γεγονότα, ειδικά χάρη στον απέριττο αλλά μεστό τρόπο με τον οποίο ερμηνεύεται από τον Παπαγεωργίου. Μακριά από κάθε «αγιογραφική» πρόθεση, ο Μάρκος Βαμβακάρης αυτοβιογραφείται καταθέτοντας με ειλικρίνεια τα πάθη και τις αδυναμίες του, ενώ παράλληλα, μέσα από την προσωπική του κατάθεση, διαφαίνεται η μεγάλη εικόνα: αυτή της Ελλάδας της βιοπάλης, του περιθωρίου, των τεκέδων και των χασικλήδων, που γέννησε τη μουσική δημιουργία του. Και βέβαια, όταν αυτή η κατάθεση γίνεται εκ βαθέων από έναν γνήσια ειλικρινή άνθρωπο, πόρρω απέχει οποιασδήποτε μελοδραματικής ή εξωραϊστικής απεικόνισης τύπου «νοσταλγικής» καρτ ποστάλ.
Την ίδια ειλικρινή προσέγγιση ακολουθεί η παράσταση, παρότι εκ πρώτης όψεως η υπερβάλλουσα ρεαλιστική διάθεση του σκηνικού (Λέα Κούση) μπορεί να δημιουργήσει λανθασμένες εντυπώσεις περί σκηνικής γραφικότητας. Παραδόξως η μουσική και τα τραγούδια έχουν διακριτικότατη παρουσία στην παράσταση και συνοδεύουν μόνο με μερικές νότες κάποια σημεία της αφήγησης. Προφανώς πρόκειται για σκηνοθετική επιλογή, ίσως για να μη βασιστεί η παράσταση στην «ευκολία» να αγγίξει τους θεατές (μόνο) με τις γνωστές και σίγουρα αγαπημένες μελωδίες του Βαμβακάρη. Η μουσική απουσία όμως στερεί κάποιους «πόντους» από την παράσταση και το βραδυφλεγές θέαμα αργεί να βάλει τον θεατή μέσα του.
Αυτά όμως βρίσκονται σε δεύτερη μοίρα, όταν η συζήτηση έρχεται στην ερμηνεία του Θανάση Παπαγεωργίου που, σκηνοθετώντας τον εαυτό του, παραδίδει ένα σημαντικό από σκηνής μάθημα περί υποκριτικής πρώτα απ’ όλα και δευτερευόντως για τον τρόπο ερμηνείας των μονολόγων. Είναι αληθινά απολαυστικό να τον βλέπει κάποιος, ειδικά καθώς πρόκειται για έναν από τους λίγους πια ηθοποιούς αυτής της ερμηνευτικής σχολής: ναι μεν καταδύεται στον ρόλο με τέτοια φυσικότητα, που επιτρέπει τη χρήση της κλισέ έκφρασης «δεν υποδύεται τον ήρωα, είναι ο ήρωας», αλλά δεν καταβάλλει καμία απολύτως προσπάθεια να (απο)δείξει τη δεξιοτεχνία του, δεν χάνει τον έλεγχο της σκηνικής του παρουσίας και, βέβαια, έχει συνεχώς επίγνωση ότι βρίσκεται εκεί για να απευθυνθεί σε κάποιον, είτε σε κάποιον αόρατο συνομιλητή είτε στους θεατές.
ΣΤΟΑ Μπισκίνη 55, Ζωγράφου, 2107702830. Διάρκεια: 95΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Εγώ, ο Μάρκος Βαμβακάρης
Περισσότεροι από 25.000 θεατές έχουν παρακολουθήσει μέχρι σήμερα τον συγκλονιστικό μονόλογο για τη ζωή του άρχοντα του ρεμπέτικου τραγουδιού, Μάρκου Βαμβακάρη, ο οποίος βίωσε δύο παγκόσμιους πολέμους, μεγάλους έρωτες, απογοητεύσεις αλλά κι επιτυχίες. Το έργο βασίστηκε στην αυτοβιογραφία του Μάρκου Βαμβακάρη με την υπογραφή της Αγγελικής Βέλλου-Κάϊλ και ανεβαίνει φέτος για πέμπτη χρονιά στο Θέατρο Στοά, που κλείνει 53 χρόνια συνεχούς παρουσίας. Ο Θανάσης Παπαγεωργίου ανεβαίνει στη σκηνή για να δώσει φωνή στον σπουδαίο συνθέτη και οργανοπαίχτη σε ένα λιτό ανέβασμα με έντονη εξομολογητική χροιά, η οποία χαρακτηρίζει και τις αφηγήσεις του στη βιογράφο του. Παράλληλα με την ιστορία του ξετυλίγεται η εικόνα της Ελλάδας της βιοπάλης, του περιθωρίου, των τεκέδων και των χασικλήδων, που γέννησε τη μουσική δημιουργία του.
