Σε ένα αλληγορικό, κλειστό σκηνικό σύμπαν που στερείται τη γοητεία της εικαστικής ατμόσφαιρας η ομάδα των δώδεκα νέων ηθοποιών δουλεύει με πίστη και ορμή γι’ αυτήν την παράσταση, που έχει τη μορφή σπουδής πάνω στο διάσημο έργο του Τσέχοφ.
Ξανά και ξανά ο Τσέχοφ σκύβει πάνω στις ανθρώπινες περιπτώσεις και με την προσοχή γιατρού παρατηρεί καταγράφοντας διαδοχικά τις αντιδράσεις. Εξετάζει τον άνθρωπο ως συλλογικό ον, ως ηθική οντότητα, ως υλικό πλάσμα, αναλύει τις συνθήκες υπό τις οποίες κινείται, εντοπίζει τις επιδράσεις που δέχεται από το περιβάλλον, περιγράφει σχέσεις, συμβάντα, αλληλεπιδράσεις, όλα τα συμπτώματα που οδηγούν στη χαρά της γνωμάτευσης. Αποκαλύπτει πως ο άνθρωπος μπορεί να αντιστέκεται αδιάκοπα στην παραίτηση, να συγκεντρώσει δυνάμεις για να βουτήξει στο άγνωστο χωρίς εξασφάλιση, πέρα από τη συνειδητοποίηση ότι δεν γίνεται αλλιώς, και με την ελπίδα για το καλύτερο.
Η προστατευτική Όλγα (Βιβή Πέτση), ο συνδετικός κρίκος της οικογένειας, η παγιδευμένη αλλά με πόθο για ζωή Μάσα (Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου) και η γεμάτη νεανικό παλμό Ιρίνα (Ελεάνα Στραβοδήμου) ερμηνεύονται στην παράσταση από τρεις αξιοπρόσεκτες ηθοποιούς, οι οποίες έχουν καταφέρει να υποτάξουν την ιδιοσυγκρασία τους. Ονειρεύονται το ταξίδι στη Μόσχα και παλεύουν, κάτω από τη σκιά του νεκρού πατέρα, ανάμεσα σε δύο μυλόπετρες, με το φάντασμα του παρελθόντος, τότε που τα πράγματα κυλούσαν καλά στη ζωή τους, και με το φάντασμα του μέλλοντος, που οδηγεί στο άγνωστο.
Ο Δημήτρης Μυλωνάς, ψάχνοντας σε επίπεδο ύφους το έργο του Τσέχοφ, αποφάσισε να αναδείξει τους συμβολισμούς του και αισθάνθηκε την ανάγκη να τοποθετήσει τους ηθοποιούς σε ένα μη ρεαλιστικό σκηνικό πλαίσιο που δεν αναπαριστά με ακρίβεια τη ζωή των ανθρώπων του δράματος. Τα γεγονότα όμως τρέχουν και η δημιουργία ατμόσφαιρας είναι απαραίτητη από πράξη σε πράξη: η πρώτη διαδραματίζεται μια ανοιξιάτικη ημέρα γιορτής στο σαλόνι και στην τραπεζαρία, η δεύτερη μια χειμωνιάτικη βραδιά καρναβαλιού, η τρίτη στην κάμαρα της Ιρίνα και της Όλγα, ενώ έξω μαίνεται πυρκαγιά, και η τέταρτη στον κήπο.
Ο σκηνικός χώρος, όπως τον έστησε λιτά η Δήμητρα Λιάκουρα, άλλοτε ήταν λειτουργικός για τους ηθοποιούς και άλλοτε γινόταν δύσχρηστος, οδηγώντας σε μια διάχυση κι ένα διαρκές μπες-βγες στη σκηνή, ενώ και τα χορευτικά στιγμιότυπα δεν πρόσθεσαν στην ατμόσφαιρα, την αίσθηση ή την εξέλιξη του έργου. Ίσως δε η υπερκινητική σκηνική συμπεριφορά των περισσότερων ηθοποιών δημιουργεί ανισότητες στο παίξιμό τους. Ο Χρήστος Πλαΐνης, ωστόσο, ξεχωρίζει ως Βερσίνιν, διότι στέκεται μακριά από τους υπερτονισμούς.
Η προσέγγιση του Δημήτρη Μυλωνά παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον ως μια σπουδή, ένας ωραίος «πειραματισμός». Διατηρεί τη σπάνια φλόγα, το πάθος, την ειλικρίνεια και τον αυθορμητισμό των ηθοποιών (Εύα Γαλογαύρου, Κωνσταντίνος Δημητρακάκης, Νατάσα Ζαγκλή, Πάρις Θωμόπουλος, Σπύρος Κυριαζόπουλος, Ευθύμης Μπαλαγιάννης, Ιφιγένεια Μακρή, Γιώργος Χουλιάρας), οι οποίοι παρά τις υποκριτικές παραφωνίες, σε συγκινούν και βοηθούν να φανούν ο κλαυσίγελος και η υπόγεια υπαρξιακή τραγικότητα του έργου.
ΘΕΑΤΡΟ ΤEMPUSVERUM ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ Iάκχου 19, Γκάζι, 2103425170. Διάρκεια 180΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Τρεις αδελφές
Το όραμα για ένα καλύτερο αύριο, η φυγή και η ανεξάντλητη ελπίδα παρά την πνιγηρή καθημερινότητα διατρέχουν το αριστουργηματικό έργο του Τσέχοφ
