«Γλυκιά είναι η γεύση της ζωής, πικρή όμως είναι η απόγευσή της. Κανένας δεν γελάει τελευταίος. ο τελευταίος φεύγει θρηνώντας», ακούμε να λέει στο τέλος της παράστασης ο Περικλής Μουστάκης. Και είναι η μόνη στιγμή που μιλά, καθώς σε όλη τη διάρκεια της παράστασης κείτεται με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος σαν νεκρός (στο γεμάτο ταφικά λουλούδια σκηνικό, «σωριάζονται» σταδιακά μέσα σε σάβανα τα σώματα και των υπόλοιπων ηθοποιών). Η φράση αυτή από τον «Έγκοπο λόγο» του Χρήστου Μαλεβίτση είναι το επιστέγασμα της ιδέας που είχε ο Μουστάκης για να μας μιλήσει για το θάνατο, το θρήνο και τη μνήμη, έχοντας ως αφετηρία τα αποκαλυπτικά οράματα του Ιεζεκιήλ.
Φιλοσοφικά η ιδέα του έχει μεγάλη αξία. Το πρόβλημα είναι ότι «ζητά» από τους θεατές να αφουγκραστούν το διαλογισμό του μόνο μέσω συμβολισμών και να προσχωρήσουν σε μια μεταφυσική αίσθηση των πραγμάτων γύρω από την ύπαρξη μέσα σε εβδομήντα λεπτά. Ένα αίσθημα συντέλειας πλανάται στον αέρα και, μέσα σ’ αυτό, ο Θανάσης Δόβρης στο ρόλο ενός ψυχοπαθούς δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας.
ΘΕΑΤΡΟ ΟΔΟΥ ΚΥΚΛΑΔΩΝ «ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ» Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας, Κυψέλη, 2108217877. Διάρκεια 70΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Οστέα Ξηρά Σφόδρα
Με αφορμή την προφητεία 37 του Ιεζεκιήλ κι ένα κείμενο του Χρήστου Μαλεβίτση, ο σκηνοθέτης θέτει ερωτήματα «για μιαν άλλη πραγματικότητα, που εγκαινιάζεται ως δυνατότητα, μέσα από τη μνήμη και την πνευματικότητα του θανάτου»
