Υποβλητική παράσταση τελετουργικής υφής που αναπαριστά το θρύλο του γεφυριού της Άρτας, αντλώντας υλικό από την ομώνυμη παραλογή και άλλα κείμενα.
Κενός χώρος. Ημίφως. Ομίχλη. Ο επίμονος ήχος μιας σταλαγματιάς. Μια-δυο καρέκλες. Κι έπειτα, σχοινιά τεντωμένα, στεριωμένα σε τρία βαρίδια. Κι αίφνης, ο θρύλος του Γεφυριού της Άρτας μεταγγράφεται σε oπτικό τοπίο. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά: για να στεριώσει το γεφύρι, πρέπει να θυσιαστεί η γυναίκα του Πρωτομάστορα – το είπε ένα πουλάκι. Η θαυμαστή αφαιρετικότητα της όψης της παράστασης (σκηνικά-κοστούμια: Γ. Γαβαλάς, φωτισμοί: Β. Ταμιωλάκη) δεν απαντάται με ανάλογη συνέπεια στον υφολογικό κώδικα. Εκεί τα πράγματα κυμαίνονται από το ιερατικό έως το ηθογραφικό και από τον ποιητικό ρεαλισμό μέχρι το υπερ-δραματικό.
Ενιαίος ερμηνευτικός κώδικας δεν υπάρχει. Μολονότι, επίσης, η σύνθεση των κειμένων (η γνωστή παραλογή, το συναφές έργο του Γ. Θεοτοκά, ο κομμός της Κασσάνδρας από τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη και κάποιοι στίχοι του Γ. Ρίτσου) είναι ενδιαφέρουσα –αν και κάπως φιλολογική– η παράσταση πρωτίστως περιγράφει και αναπαριστά το θρύλο του 1600 παρά διεισδύει στο βαθύ πυρήνα του. Η υφή ενός αρχέγονου δρώμενου ενυπάρχει ως αίσθηση (ο «μαγικός κύκλος», ο δερβίσικος χορός κ.λπ.), αλλά δεν συντελείται με τρόπο οργανικό. Η ανάμνηση της διονυσιακής παράστασης του «Γεφυριού της Άρτας» το 1998, από κάποιους από τους συντελεστές του τωρινού «Γεφυριού», μοιάζει να στοιχειώνει την απόπειρα.
«Δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι δουλεύουμε στραβά», ομολογεί ένας φύλακας, και «είμαστε όλοι σάπιοι», ένας άλλος: αυτές τις φράσεις, αντί για το αναμενόμενο «ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ εγκρεμιζόταν», θα συγκρατήσω. Γιατί έχω την εντύπωση πως η «επί του μύθου σύνθεσις» των Ρόκκου-Χατζηαντωνίου φωτίζει, αν και κάπως αναποφάσιστα, την ατομική και συλλογική ευθύνη. Η παράλογη θυσία της γυναίκας του Πρωτομάστορα βαραίνει εξίσου τον ίδιο όσο και την κοινότητα – μαστόρους, μαθητάδες, γείτονες και διαβάτες. Με φόντο τα γεφύρια και τις ανθρωποθυσίες του σήμερα, δεν μπορούμε παρά να αναρωτηθούμε: για να θεμελιωθεί, λοιπόν, ο πολιτισμός μας, πρέπει να θυσιάζεται ο ανθρωπισμός μας;
Παίζουν οι Β. Ρόκκος, Γ. Παπαστυλιανός, Ίρ. Χατζηαντωνίου, Αντ. Γιαννούλη, Χ. Αγγέλου, Εβ. Αραπίδη.
ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ Ευμολπιδών 45, Γκάζι, 2103464380. Διάρκεια: 70΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Το γεφύρι της Άρτας - Επί μύθου σύνθεσις
Ο αγώνας του ανθρώπου να κερδίσει τη ζωή του αντικατοπτρίζεται σε μια παράσταση που παίρνει αφορμή το γνωστό δημοτικό τραγούδι, καθώς και υλικό από την πεζογραφία του Γ. Θεοτοκά και την ποίηση του Γ. Ρίτσου
