Πρωτότυπο μεσοαστικό νεο-μπουλβάρ, γραμμένο εν θερμώ, με φόντο τον Αύγουστο του ’15, θέλει τους Δάνη Κατρανίδη, Παναγιώτα Βλαντή και δύο νεότερους ηθοποιούς στους ιλαροτραγικούς ρόλους των υπαιτίων και των γόνων της κρίσης.
Ήδη από το «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» (2008), ο Άκης Δήμου σατιρίζει οικεία ήθη και παθογένειες, επιτρέποντας στο ευτράπελο και την απιθανότητα να τα εμβολίσουν προς το κωμικό. Στο τωρινό έργο του δίνει τον υπότιτλο «μια κωμωδία για την ήττα» και εκθέτει τέσσερα πρόσωπα-πειραματόζωα της κρίσης, σε ένα αθηναϊκό διαμέρισμα, με φόντο τον Αύγουστο του ’15. Τα «ναι» και τα «όχι», τα άδεια ATM και οι αντιμνημονιακές πορείες γίνονται από τον Κωνσταντίνο Ρήγο το video-background της εύρυθμης παράστασής του. Με έξυπνες ατάκες και πρωτότυπες δραματουργικές συνθήκες αλλά και με μια αδυναμία διείσδυσης στον πυρήνα των θεματικών του, ο Δήμου γράφει εν θερμώ, εν μέσω του καλοκαιριού της δυσαρέσκειάς μας, ένα ιλαροτραγικό μεσοαστικό νεο-μπουλβάρ που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα αντίστοιχα, σύγχρονα γαλλικά^ τουναντίον, είναι πολύ πιο πρωτότυπο, λόγου χάρη, από το «Για όνομα…» ή από εκείνα του Φλοριάν Ζελέρ.
Ένα drug show στη Μαδρίτη, την Πρωτοχρονιά του ’14, μπλέκεται με την ιστορία ενός παιδιού αγνώστου πατρός, μια… φονική γραβάτα με ένα ερωτικό τρίο του ’93 και το τηλεφώνημα ενός ογκολόγου με ένα δείπνο με τηγανητά χέλια. Το κωμικό προκύπτει αναπόφευκτα, αλλά το γέλιο δεν ρέει αβίαστα. Η αίσθηση της ματαίωσης –ατομικής και συλλογικής– σκοτεινιάζει τα πάντα. Ο Δάνης Κατρανίδης και η Παναγιώτα Βλαντή εύστοχα ερμηνεύουν, αντίστοιχα, τον «βολεμένο» κριτικό θεάτρου και τη σνομπ σχεδιάστρια μόδας. Δίπλα τους, πειστικοί είναι οι Σίσσυ Τουμάση ως νεαρή «βοηθός» και ο Κώστας Κουνέλλας ως γκέι τεκνό.
Όμως η σκηνοθεσία μάλλον δεν ενθάρρυνε τη μεταξύ τους χημεία, ούτε γράπωσε το αμφίσημο ύφος του έργου, ενώ κάποια προβλήματα παρουσιάζει και η άρθρωση του λόγου. Χρειαζόταν περισσότερη θέρμη, ζέση, πύκνωση καθώς και μια αίσθηση του αναπόδραστου να καθηλώνει τα δύο ζευγάρια – εκείνο της μεταπολίτευσης κι εκείνο του «πρώτη φορά Αριστερά». Ίσως η υπερδραστηριότητα (ταχυλογία, μούτες, ηχηρά γέλια, «σκόρπισμα» στη σκηνή) να είναι άσκοπη. Οι αντι-ήρωες του Άκη Δήμου δεν χρειάζεται να περιφέρονται. Μάλλον είναι πλασμένοι για να «λιώνουν» στους καναπέδες τους – και ο νοών νοείτο.
ΠΟΛΗ ΘΕΑΤΡΟ Φωκαίας 4 & Αριστοτέλους 87, Πλ. Βικτωρίας, 2111828900. Διάρκεια 90΄. Μέχρι 31/1.
Περισσότερες πληροφορίες
Το κενό αυτοπροσώπως
Μια κωμωδία για την ήττα με τέσσερις αντιηρωικούς χαρακτήρες να μετεωρίζονται ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον με φόντο τον Αύγουστο του 2015
