Δομνίκη Μητροπούλου©
Το Θέατρο Μετς του Σωτήρη Τσαφούλια και της 'Άννας Μενενάκου εγκαινιάζει τη σκηνή του με τους "Εμιγκρέδες" του Σλαβομίρ Μρόζεκ, σε σκηνοθεσία του Βλαδίμηρου Κυριακίδη. Η πρώτη θεατρική παραγωγή του θεάτρου που κάνει πρεμιέρα στις 17 Φεβρουαρίου ανεβάζει στο σανίδι ένα έργο διαχρονικό, πολιτικό και βαθιά ανθρώπινο.
Βλαδίμηρος Κυριακίδης: "Ο Μρόζεκ κατορθώνει μέσα από ένα 'παράλογο' πρίσμα, να μας μεταφέρει την σημερινή υπαρξιακή αγωνία των "σύγχρονων" μελών μιας κοινωνίας, όπου οι κοινωνικά απομονωμένοι άνθρωποι αποφεύγουν εσκεμμένα κάθε επαφή με τους άλλους".
Περισσότερα για τους "Εμιγκρέδες" στο νέο Θέατρο Μετς
Δύο μετανάστες που προσπαθούν να ζήσουν από τα σκουπίδια. Ζουν σε ένα χώρο κάτω από τη "γη", σε ένα υπόγειο πολυκατοικίας που έχουν κάνει κατάληψη και το έχουν ονομάσει "σπίτι". Η μόνη τους επικοινωνία με τον έξω κόσμο είναι οι σωληνώσεις αποχέτευσης και νερού του κτιρίου. Κάθε ήχος μεταφράζεται από την φαντασία τους σε "ζωή". Δύο μετανάστες που η κοινωνία δεν τους δέχεται και τους απορρίπτει ως απόβλητα. Κι αν καταφέρουν να ενταχθούν σε αυτήν, θα τους ρίξει και πάλι στο χωνευτήρι των σκουπιδιών. Δύο ξένοι χωρίς πατρίδα. 'Ένας ξένος τόπος που σταθερά τους καλλιεργεί ψυχική απομόνωση και απελπισία. Παίζουν οι νέοι ηθοποιοί Σωκράτης Αγγελής και Παναγιώτης Παπαδούλης.
Διαβάστε Επίσης
Το σκηνοθετικό σημείωμα του Βλαδίμηρου Κυριακίδη
"Η κοινωνική απομόνωση είναι μια συστηματική επιθυμητή τακτική των σύγχρονων κοινωνιών και της σύγχρονης μαζικής κουλτούρας. Οι "Εμιγκρέδες" του Μρόζεκ είναι η επιτομή και ο ορισμός αυτής της εγκληματικής ενέργειας που αποσκοπεί στην πλήρη μοναξιά και θέλει τους ανθρώπους χωρίς πατρίδα, χωρίς φίλους, χωρίς συγγενείς. Ο Μρόζεκ κατορθώνει μέσα από ένα "παράλογο" πρίσμα καταγραφής γεγονότων, καταστάσεων και διαλόγων, να μας μεταφέρει την σημερινή υπαρξιακή αγωνία των "σύγχρονων" μελών μιας κοινωνίας, όπου οι κοινωνικά απομονωμένοι άνθρωποι αποφεύγουν εσκεμμένα κάθε επαφή με τους άλλους, ακόμη και όταν τους δοθεί ευκαιρία για κάτι τέτοιο. Οι δύο αυτοί εσωστρεφείς "εμιγκρέδες", δηλαδή "μετανάστες", είναι πολύ πιο πιθανό να ρίξουν άγκυρα σε μια θάλασσα αποκαμωμένων ψυχών, παρά να βρουν πατρίδα".
Τη μετάφραση υπογράφει η Έρση Βασιλικιώτη, τους φωτισμούς η 'Έλενα Πετροπούλου, ενώ τα σκηνικά, τα κοστούμια και η μουσική επιμέλεια ανήκουν στην ομάδα Τεσσερartio.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Εμιγκρέδες
Μια παραβολή για την υπαρξιακή αγωνία και την ψυχική απομόνωση του σύγχρονου ανθρώπου με πολιτικό πρόσημο, που, μέσα από ένα «παράλογο» πρίσμα, παρακολουθεί δύο μετανάστες που ζουν κάτω από τη «γη», ως απόβλητα της κοινωνίας. Στο υπόγειο της πολυκατοικίας που έχουν κάνει κατάληψη και το έχουν ονομάσει «σπίτι», η μόνη τους επικοινωνία με τον έξω κόσμο είναι οι σωλήνες αποχέτευσης και νερού του κτιρίου, μεταφράζοντας στη φαντασία τους κάθε ήχο σε «ζωή». Κι αν καταφέρουν αυτοί οι δύο ξένοι χωρίς πατρίδα να ενταχθούν στην κοινωνία, εκείνη θα τους ρίξει και πάλι στο χωνευτήρι της κοινωνικής απομόνωσης.
