Ένιωσα το ρίγος μιας μικρής συγκίνησης αλλά όχι τη μαγεία που κρύβουν οι παραμυθένιες ιστορίες σαν αυτή του Τολστόι για τον άγγελο που έφτασε στη Γη και για να επιστρέψει στον ουρανό έπρεπε να δει την ψυχή των ανθρώπων και να απαντήσει στο θεμελιώδες ερώτημα: από τι ζουν οι άνθρωποι. Μου αρέσουν οι αφηγήσεις σαν κι αυτή, που έχουν το ηχόχρωμα της μπαλάντας, με μαγεύει η βελούδινη φωνή της Όλιας Λαζαρίδου, έχω δει την ήρεμη δύναμη του Γιώργου Νανούρη και του Ηλία Κουνέλα να απλώνεται στη σκηνή.
Ένα αδιόρατο νήμα συνδέει τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά των τριών δημιουργών-ερμηνευτών σ’ αυτή την παράσταση που υπηρετεί την ιδέα ενός ουμανιστικού θεάτρου. Το όλο εγχείρημα βασίζεται σε μια σπουδαία αμοιβαιότητα, όμως, παρακολουθώντας αυτό το υπαρξιακό παραμύθι που μοιάζει με θρησκευτική παραβολή, ένιωσα σαν να βρίσκομαι σε μια τελετή μύησης στη μαγεία του θεάτρου, ιδανική ίσως για ένα νεανικό κοινό. Δεν εντόπισα τη στοχαστική ματιά που θα ελάφραινε, ενδεχομένως, τον κουρασμένο από τη σπουδαιοφάνεια θεατή. Το σίγουρο είναι ότι αξίζει να τη δουν και παιδιά (ηλικίας βέβαια άνω των 6 ετών).
Περισσότερες πληροφορίες
Από τι ζουν οι άνθρωποι
Ένα παραμύθι για μεγάλους, το οποίο μας θυμίζει πως η αγάπη είναι που δίνει νόημα στη ζωή
