Συγκλονιστική η Νένα Μεντή ως Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Με την καθοδήγηση του σκηνοθέτη Πέτρου Ζούλια έφτιαξε έναν σπουδαίο ρόλο, πατώντας πάνω σε αναμνήσεις από τη ζωή της μεγάλης στιχουργού.
Εκκίνηση από το Αϊδίνι το 1922 και τελικός προορισμός το Μεταξουργείο του 1972. Πότε ξεκίνησε και πότε τελείωσε η θεατρική διαδρομή στη ζωή της στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου ούτε που το καταλάβαμε. Ο χρόνος «έτρεχε», εμείς όμως προλάβαμε ν' ακούσουμε τον αναστεναγμό των προσφύγων της Μικρασίας, αφουγκραστήκαμε την αγωνία της Ευτυχίας για μια καλύτερη ζωή, νιώσαμε την αγάπη της για τον Γιώργη και την πρόωρα χαμένη κόρη της Μαίρη. Ήμασταν μαζί στις περιοδείες της με τα μπουλούκια, όταν μαζί με τη Μαρίκα Νίνου σιγοτραγουδούσαν τα αμανετζίδικα, αλλά και όταν με χαρακτηριστική ευκολία έγραφε τους στίχους που αργότερα οι πενιές του Τσιτσάνη, του Καλδάρα, του Χιώτη κι άλλων σημαντικών συνθετών έκαναν αθάνατα τραγούδια. Την είδαμε, τέλος, να ζει τη λαθραία ευτυχία, σκαμμένη από τα σαράκια της ζωή της: τη φτώχεια και τα χαρτιά. Οι αναμνήσεις κι ένα ανθρώπινο πρόσωπο που τις επαναφέρει. Υπάρχουν φορές που αρκούν μόνο αυτά για να πάρει η σκηνή φωτιά – και μαζί οι αλήθειες και τα πάθη της ζωής. Αυτό συνέβη στη σκηνή του Ιλίσια-Βολανάκη: αν και μικρή, χώρεσε μια ολόκληρη ζωή, έτσι όπως αποτυπώνεται στο μονόλογο που με μαεστρία συνέθεσε και σκηνοθέτησε ο Πέτρος Ζούλιας, βασιζόμενος στο βιβλίο της Ρέας Μανέλη, εγγονής της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Η ρεαλιστική αναπόληση, ρυθμικά ακριβής, μας έκανε ν' ανακαλύψουμε την εκρηκτική προσωπικότητα της στιχουργού.
Η Νένα Μεντή δεν κάνει μια απλή αφήγηση. στην παράσταση υπάρχουν κίνηση, δράση, διάλογοι και χιούμορ. Τα πρόσωπα που τη συντροφεύουν μπορεί να είναι φανταστικά, όμως είναι εκεί, συζητούν μαζί της, αγαπιούνται ή τσακώνονται. Η ζωή της γίνεται τραγούδι, γλιστρά ανεπαίσθητα από τη μια εμπειρία στην άλλη, διασχίζοντας εποχές και πρόσωπα με μια δρασκελιά.
Το ένα κομμάτι στάζει πόνο και το άλλο ομορφιά στη ζωή της Ευτυχίας. Ό,τι έλειπε από τη χαρά περίσσευε στις κραυγές της κι αυτό μας έκανε να το νιώσουμε η Νένα Μεντή. Με τον ίδιο τσαμπουκά που η Ευτυχία στεκόταν απέναντι στη ζωή, στάθηκε κι αυτή στη μέση της σκηνής και δεν φοβήθηκε τη μετωπική σύγκρουση με το συναίσθημα. Η ερμηνεία της χτίστηκε με τον ίδιο τρόπο που η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου υποστήριξε ότι γράφεται το λαϊκό τραγούδι: «Πρέπει ν' αδειάσεις ψυχή και πνεύμα για να το πιάσεις, πρέπει να ζήσεις τους καημούς του... Γράφεται πρώτα με την καρδιά και το συναίσθημα κι ύστερα με τεχνική. Έτσι μόνο μας αναστατώνει, μας προβληματίζει». Η Νένα Μεντή μας αναστάτωσε, μας συγκίνησε. Έπαιξε με την ψυχή της. INFOΙλισια-Βολανακη Παπαδιαμαντοπούλου 4, 2107210045.
