(c) Rosie Zopfi
Νέες φωτογραφίες από την παράσταση "Ο κύκλος των ανώνυμων εξαρτήσεων", το έργο του Διονύση (Ντένη) Μακρή που παρουσιάζεται στο Θέατρο Μετς, φωτίζουν τη σκηνική προσέγγιση μιας προσωπικής εξομολόγησης γύρω από την ταυτότητα, την αλήθεια και την ελευθερία.
Η ιστορία ξεκινά σε μια συνάντηση Ανώνυμων Εξαρτήσεων. Ένας άντρας σηκώνεται για πρώτη φορά να μιλήσει και δηλώνει αλκοολικός. Όσο όμως ξετυλίγει τις σκέψεις και τις αναμνήσεις του, γίνεται σαφές πως η εξάρτηση είναι μόνο η αφετηρία μιας βαθύτερης αναζήτησης. Μέσα από το χιούμορ, τον αυτοσαρκασμό και τις προσωπικές του αφηγήσεις, αποκαλύπτεται ένας άνθρωπος που έμαθε από παιδί να προσαρμόζεται, να ελέγχει και να διαμορφώνει τον εαυτό του μέσα από το βλέμμα των άλλων.

Μια φαινομενικά ασήμαντη συνάντηση κλονίζει την εικόνα που έχει χτίσει για τον εαυτό του και τον οδηγεί σε ένα δύσκολο ερώτημα: τι απομένει όταν πάψεις να είσαι όλα όσα έμαθες να είσαι; Οι πεποιθήσεις, οι επιθυμίες, οι σχέσεις και οι μηχανισμοί που θεωρούσε προσωπικές επιλογές μπαίνουν υπό αμφισβήτηση, σε μια προσπάθεια να ανακαλύψει ποιος πραγματικά είναι.

Το έργο του Μακρή συνδυάζει το χιούμορ και τη συγκίνηση με μια αναζήτηση γύρω από την αυθεντικότητα και την ευαλωτότητα. Πόσο ελεύθεροι είμαστε στις επιλογές μας; Πόσα από όσα θεωρούμε στοιχεία του χαρακτήρα μας προέρχονται από όσα μάθαμε να πιστεύουμε; Και πόσο δύσκολο είναι να κοιτάξουμε κατάματα τις πλευρές του εαυτού μας που αποφεύγουμε;

Η σκηνοθετική προσέγγιση της Ζαφειρίας Δημητροπούλου Del Angel και του Διονύση (Ντένη) Μακρή βασίζεται στη σωματικότητα, με το σώμα να λειτουργεί ως ένας δεύτερος αφηγητής, μεταφέροντας τις αντιφάσεις, τις αντιστάσεις και τις σιωπές του ήρωα. Η παράσταση διαμορφώθηκε μέσα από τη συνεργασία, τη σωματική έρευνα και τον αυτοσχεδιασμό, με στοιχεία του κειμένου να εξελίσσονται κατά τη διάρκεια των προβών.
Περισσότερες πληροφορίες
Ο κύκλος των ανώνυμων εξαρτήσεων
Ένας άντρας σηκώνεται για πρώτη φορά να μιλήσει σε έναν κύκλο Ανώνυμων Εξαρτήσεων και δηλώνει αλκοολικός. Καθώς όμως ξετυλίγει την ιστορία του, γίνεται φανερό πως η εξάρτηση είναι μόνο η αφετηρία μιας βαθύτερης αναμέτρησης με τον εαυτό του. Μέσα από χιούμορ, αυτοσαρκασμό και προσωπικές αναμνήσεις, επιστρέφει στα χρόνια που έμαθε να προσαρμόζεται, να ελέγχει και να διαμορφώνει τη ζωή του μέσα από το βλέμμα των άλλων. Μια φαινομενικά ασήμαντη συνάντηση κλονίζει όσα θεωρούσε δεδομένα και τον αναγκάζει να αναρωτηθεί πόσες από τις επιθυμίες, τις πεποιθήσεις και τις συμπεριφορές του είναι πραγματικά δικές του. Έτσι, η εξομολόγηση μετατρέπεται σε μια προσπάθεια να ανακαλύψει ποιος είναι όταν πάψει να υποδύεται όσα έμαθε να είναι.

