G._Antonoglou
Ένα από τα πιο αγαπημένα και διαχρονικά έργα του κλασικού μπαλέτου, η "Ζιζέλ", επιστρέφει για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν στην Εθνική Λυρική Σκηνή, προσκαλώντας το κοινό σε ένα μαγευτικό ταξίδι ανάμεσα στον έρωτα, την προδοσία, την απώλεια και τη συγχώρεση. Η επιτυχημένη παραγωγή του Μπαλέτου της ΕΛΣ θα παρουσιαστεί για έντεκα παραστάσεις, από τις 20 Δεκεμβρίου 2026 έως τις 10 Ιανουαρίου 2027, στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος, με τη συμμετοχή της Ορχήστρας και του Μπαλέτου της ΕΛΣ, καθώς και διεθνώς αναγνωρισμένων χορευτών. Η διάσημη χορογραφία του Μαριύς Πετιπά αναβιώνει από τις Βερόνικα Βιγιάρ και Ελένα Ιγκλέσιας, ενώ τη μουσική διεύθυνση αναλαμβάνει ο Χοσέ Σαλασάρ.

Ένα αριστούργημα που συγκινεί εδώ και σχεδόν δύο αιώνες
Από την πρεμιέρα της στην Όπερα του Παρισιού, στις 28 Ιουνίου 1841, η "Ζιζέλ" κατέχει ξεχωριστή θέση στην ιστορία του χορού. Με τη μουσική του Αντόλφ Αντάμ και τη χορογραφική παράδοση που συνδέθηκε με τον Μαριύς Πετιπά, το έργο αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα δείγματα του ρομαντικού μπαλέτου. Ο ομώνυμος ρόλος, που συχνά χαρακτηρίζεται ως "ο Άμλετ του μπαλέτου", παραμένει μία από τις μεγαλύτερες ερμηνευτικές προκλήσεις για κάθε χορεύτρια. Στην Ελλάδα, η "Ζιζέλ" έχει τη δική της μακρά διαδρομή στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Η πρώτη παρουσίαση ολόκληρου του έργου πραγματοποιήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1983, ενώ η φετινή αναβίωση συνεχίζει αυτή τη σημαντική καλλιτεχνική παράδοση.
Σε ένα χωριό, η νεαρή Ζιζέλ ερωτεύεται τον Άλμπρεχτ, έναν κόμη που παρουσιάζεται μεταμφιεσμένος σε απλό χωρικό, αποκρύπτοντας την πραγματική του ταυτότητα αλλά και το γεγονός ότι είναι ήδη μνηστευμένος. Όταν η αλήθεια αποκαλύπτεται, η Ζιζέλ δεν αντέχει την προδοσία και πεθαίνει από τον πόνο της. Η ιστορία μεταφέρεται τότε σε ένα σκοτεινό δάσος, κάτω από το φως της πανσελήνου. Εκεί εμφανίζονται τα βίλι, τα πνεύματα νεαρών γυναικών που εγκαταλείφθηκαν πριν από τον γάμο τους και, μετά τον θάνατό τους, μεταμορφώθηκαν σε αιθέρια αλλά εκδικητικά πλάσματα. Κάθε άντρας που συναντούν είναι καταδικασμένος να χορεύει μέχρι θανάτου.

Ο Άλμπρεχτ, συντετριμμένος από τις τύψεις, αναζητά τον τάφο της Ζιζέλ και βρίσκεται αντιμέτωπος με την εκδικητική δύναμη των βίλι. Εκείνη, όμως, επιστρέφει από τον κόσμο των νεκρών και, παρά την προδοσία που υπέστη, επιλέγει να τον προστατεύσει. Η αγάπη της αποδεικνύεται ισχυρότερη από τον θάνατο, χαρίζοντάς του τη ζωή και τη δυνατότητα να συνεχίσει, ενώ η ίδια επιστρέφει στον κόσμο των σκιών. Η αντίθεση ανάμεσα στον ρεαλιστικό κόσμο της πρώτης πράξης και την απόκοσμη ατμόσφαιρα της δεύτερης αποτελεί ένα από τα πιο γοητευτικά στοιχεία του έργου, αναδεικνύοντας τη βαθιά ποιητική του διάσταση.
Διεθνείς χορευτές σε μια ξεχωριστή παραγωγή
Τον ρόλο της Ζιζέλ αναλαμβάνουν τέσσερις διακεκριμένες χορεύτριες: η Ελίζαμπετ Τόνεφ, η Μάια Μακατέλι, η Ξένια Οβσιάνικ και η Ρίχο Σακαμότο, η οποία πραγματοποιεί το ντεμπούτο της στον συγκεκριμένο ρόλο στην παραγωγή της ΕΛΣ. Τον Κόμη Άλμπρεχτ ερμηνεύουν οι Βίκτορ Καϊσέτα, Γιανγκ Γκιου Τσόι, Αλεχάντρο Βιρέγιες και Νταβίντ Μόττα Σοάρες, ενώ τον ρόλο της Μύρτας αναλαμβάνουν οι Καρολλίνα Μπάστος, Λετίσια Ντίας και Όλγα Μάρκαρη.

Μαζί τους, οι Α΄ Χορευτές, οι Σολίστ, οι Κορυφαίοι και το Corps de ballet της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, καθώς και μαθητές και σπουδαστές της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού της ΕΛΣ, συνθέτουν ένα πολυπληθές καλλιτεχνικό σύνολο.
Η εικαστική προσέγγιση της Διδώς Γκόγκου στα σκηνικά και τα κοστούμια αντλεί έμπνευση από την Αναγέννηση και τις ενδυματολογικές αναφορές του 16ου και 17ου αιώνα, συνδυάζοντας ιστορικά στοιχεία με μια σύγχρονη ματιά. Οι φωτισμοί της Ελευθερίας Ντεκώ συμπληρώνουν την ατμόσφαιρα της παραγωγής, ενισχύοντας τη μετάβαση από τον γήινο κόσμο στο μυστηριώδες βασίλειο των βίλι. Η "Ζιζέλ" παραμένει μια ιστορία που ξεπερνά τα όρια του κλασικού χορού. Μια ποιητική υπενθύμιση πως η αγάπη, η συγχώρεση και η ανθρώπινη ευαισθησία μπορούν να υπερβούν ακόμη και τα πιο αδιαπέραστα σύνορα.


