"Μάντεψε πόσο σ’ αγαπώ": Η νέα σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσαφούλια

Ο Αντώνης Καρυστινός και η Άννα Μενενάκου συναντιούνται στη σκηνή του Θεάτρου Αλκυονίς, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Σωτήρη Τσαφούλια, μεταφέροντας στο κοινό μια συγκινητική ιστορία ανατροπών, με επίκεντρο την αγάπη, την ευθύνη και τις δύσκολες αποφάσεις.

Το έργο του Luke Norris, σε μετάφραση του Αντώνη Γαλέου, "Μάντεψε Πόσο Σ’ Αγαπώ", μόλις ξεκίνησε να παίζεται στο Αλκυονίς. Η ιστορία παρακολουθεί ένα ζευγάρι που έρχεται αντιμέτωπο με μια απρόβλεπτη δοκιμασία, ικανή να κλονίσει όλα όσα θεωρούσε δεδομένα. Μέσα από διακυμάνσεις αγάπης, φόβου, σύγκρουσης και απώλειας, οι δύο ήρωες προσπαθούν να βρουν έναν τρόπο να συνεχίσουν μαζί, αναζητώντας το ουσιαστικό νόημα της αγάπης.

Τα σκηνικά αναλαμβάνει ο Γιώργος Γαβαλάς, ενώ τα κοστούμια η Κατερίνα Παπανικολάου. Τη μουσική υπογράφει η Ted Regklis, τους φωτισμούς η Έλενα Πετροπούλου, ενώ στην παράσταση συμμετέχει και η Εύρη Σωφρονιάδου.

Σκηνοθετικό σημείωμα

Στο σκηνοθετικό του σημείωμα, ο Σωτήρης Τσαφούλιας ξεκινά από μια "μεγάλη παρεξήγηση γύρω από την αγάπη": την αντίληψη ότι πρόκειται για συναίσθημα. Όπως σημειώνει, συναισθήματα είναι ο έρωτας, η επιθυμία, ο ενθουσιασμός και η τρυφερότητα, ενώ "η αγάπη είναι απόφαση". Και ακριβώς επειδή είναι απόφαση, αποκτά ιδιαίτερο βάρος, καθώς οι αποφάσεις, όπως επισημαίνει, δεν δοκιμάζονται όταν όλα πηγαίνουν καλά, αλλά όταν "όλες οι επιλογές μοιάζουν λάθος".

Ο σκηνοθέτης αναφέρεται παράλληλα στην εποχή μας, η οποία, όπως υποστηρίζει, μας έχει πείσει πως σχεδόν για όλα υπάρχει μια σωστή απάντηση, ένας ειδικός, μια στατιστική ή ένας αλγόριθμος που μπορεί να μας απαλλάξει από την ευθύνη. Ωστόσο, όπως σημειώνει, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η στιγμή κατά την οποία ένας άνθρωπος βρίσκεται μόνος απέναντι σε μια απόφαση που κανείς άλλος δεν μπορεί να πάρει για λογαριασμό του και στη συνέχεια καλείται να ζήσει μαζί της.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Τσαφούλιας βλέπει στο έργο του Luke Norris ως μια ιστορία για "τη μοναξιά της ευθύνης". Για εκείνη τη λεπτή γραμμή όπου οι ιδέες τελειώνουν και αρχίζει η ζωή, εκεί όπου "οι βεβαιότητες σωπαίνουν και ο άνθρωπος μένει μόνο με τη συνείδησή του". Σύμφωνα με τον ίδιο, ίσως αυτό να είναι και το χρέος του θεάτρου, να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε πόσο εύκολα διαμορφώνουμε απόψεις για τις ζωές των άλλων, μέχρι να έρθει η στιγμή που καλούμαστε να ζήσουμε τη δική μας.

Και αν κάτι μπορεί να γεννηθεί μέσα από αυτή τη συνάντηση, ο σκηνοθέτης δεν θεωρεί πως είναι απαραίτητα μια απάντηση, αλλά "λίγη περισσότερη κατανόηση". Γιατί, όπως καταλήγει, "ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος όταν συμφωνούμε. Γίνεται καλύτερος όταν, έστω για λίγο, σταματάμε να είμαστε βέβαιοι."

Προπώληση: more.com