"Η Παρέλαση" παρουσιάστηκε πρώτη φορά στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης το 1965. Ήταν μέρος της τριλογίας με τίτλο "Πόλη", στην οποία περιλαμβάνονταν επίσης τα μονόπρακτα "Διανυκτέρευση" και "Πόλη".
Ο Νεκτάριος Λιονάκης έπαιξε με το κείμενο τοποθετώντας τους ηθοποιούς να μπαινοβγαίνουν στο σώμα τους, στο χρόνο, αλλά και την πραγματικότητα.
Αυτή η μεταθεατρική σκηνοθετική συνθήκη μεταμόρφωσε τη Ζωή και τον Άρη από παρατηρητές σε αντικείμενα παρατήρησης. Έτσι, ο σκηνοθέτης ανέδειξε το θέμα της απομόνωσης των σύγχρονων νέων μέσα στο σπίτι, οι οποίοι προτιμούν να παρακολουθούν τη ζωή, παρά να συμμετέχουν σε αυτήν. Ενδεικτικό ότι ο Άρης αδυνατεί να αρθρώσει τη λέξη "φίλος", η οποία του φαίνεται ανοίκεια και ξένη.
> Διαβάστε την αναλυτική κριτική του "α" για την παράσταση "Παρέλαση" εδώ.
