Οι "Καραμέλες ούζου", η κωμωδία μυστηρίου του Γιάννη Γαλανόπουλου, κάνει σήμερα, 19 Οκτωβρίου, πρεμιέρα για τέταρτη σεζόν στο Από Μηχανής Θέατρο. Ο Σταύρος Νικολαΐδης, που πρωταγωνιστεί και υπογράφει τη σκηνοθεσία, μιλά για την παράσταση που συνδυάζει το γέλιο με τις ανατροπές, φωτίζει δύσκολες πλευρές της ανθρώπινης συμπεριφοράς και επιφυλάσσει ένα φινάλε που αλλάζει τα δεδομένα. Με τον Βασίλη Κούκουρα στο πλευρό του, επιστρέφει σε μια ιστορία που, όπως εξηγεί, θέλει να διασκεδάζει το κοινό, χωρίς να μένει στην επιφάνεια.
Μια νύχτα με καταιγίδα, δύο εργαζόμενοι εγκλωβισμένοι στον τελευταίο όροφο ενός πολυτελούς ξενοδοχείου και μια σειρά από απρόβλεπτα γεγονότα αποτελούν την αφετηρία στις "Καραμέλες ούζου". Ο βοηθός σεφ και ο σερβιτόρος δεν γνωρίζουν πώς βρέθηκαν εκεί, ενώ το κοινό προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει όσα εκτυλίσσονται μπροστά του. Το μυστήριο περιπλέκεται, το χιούμορ κυριαρχεί και οι ισορροπίες ανατρέπονται όταν το θύμα αποφασίζει να γίνει θύτης. Πίσω από τις κωμικές καταστάσεις, το έργο θίγει το bullying, την εργασιακή πίεση και τις ψυχικές αντοχές, οδηγώντας σε μια αποκάλυψη που επαναπροσδιορίζει όσα έχουν προηγηθεί.
Τι είναι, όμως, αυτό που κάνει μια παράσταση να κρατά το ενδιαφέρον του κοινού για τόσες σεζόν; Για τον Σταύρο Νικολαΐδη, η απάντηση βρίσκεται στην αυθεντικότητα και στην εμπιστοσύνη ανάμεσα στη σκηνή και την πλατεία. "Να μην προσπαθεί να κοροϊδέψει το κοινό, να μην νιώσει ο θεατής ότι παίζει με τη νοημοσύνη του", λέει, περιγράφοντας τη βασική αρχή που τον καθοδηγεί. Στις "Καραμέλες ούζου", ο θεατής γελά, αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να καταλάβει τι κρύβεται πίσω από όσα βλέπει. Η μεγάλη ανατροπή της τελευταίας σκηνής, με την προσθήκη ενός ρόλου-έκπληξη, έρχεται να αποκαλύψει την τραγικότητα που υποβόσκει κάτω από το χιούμορ, σε μια συνθήκη που θυμίζει συχνά την ίδια τη ζωή.
Ως ηθοποιός έχει υπηρετήσει κυρίως κωμικούς ρόλους, όμως η σκηνοθετική του προσέγγιση δεν περιορίζεται στην πρόκληση του γέλιου. "Δεν μου αρέσει το στείρο και επιφανειακό γέλιο, αλλά θέλω να θίγω καταστάσεις και να περνάω μηνύματα που απασχολούν τους ανθρώπους γύρω μας", σημειώνει. Στόχος του είναι να προσφέρει στο κοινό μια βραδιά με γέλιο, η οποία θα αφήσει χώρο και για τη συγκίνηση. "Θεωρώ ότι είναι λυτρωτικό ένα δάκρυ συγκίνησης στο τέλος μετά από το πολύ γέλιο", εξηγεί, περιγράφοντας την ισορροπία που αναζητά σε κάθε παράσταση που σκηνοθετεί.
Αυτή η συνύπαρξη κωμωδίας και πιο δύσκολων συναισθημάτων συνδέεται και με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη λειτουργία του θεάτρου. Το γέλιο, όπως πιστεύει, μπορεί να μας βοηθήσει να αναγνωρίσουμε συμπεριφορές που έχουμε βιώσει ή παρατηρήσει γύρω μας. Αν πρόκειται για καταστάσεις του παρελθόντος, η θέαση της εμπειρίας μέσα από τον θεατρικό καθρέφτη μπορεί να προσφέρει δύναμη για την αντιμετώπισή τους. Σε άλλες περιπτώσεις, η κωμική ματιά μπορεί να μας βοηθήσει να δούμε ένα πρόβλημα σε διαφορετική κλίμακα, συνειδητοποιώντας ότι ενδεχομένως είναι πιο διαχειρίσιμο απ' όσο πιστεύαμε.
Οι ανατροπές αποτελούν επίσης βασικό στοιχείο της σκηνοθετικής του ταυτότητας. "Μου αρέσει πολύ να νιώθω από σκηνής, ότι εκεί που γελάει τόση ώρα έρχεται μια στιγμή που μένει με το στόμα ανοιχτό", αναφέρει. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να ανακαλύπτει ο θεατής ότι η ιστορία που παρακολουθεί έχει περισσότερα από ένα επίπεδα. Πρόκειται, άλλωστε, για μια θεατρική εμπειρία που θα ήθελε να απολαμβάνει και ο ίδιος ως θεατής, με το στοιχείο της έκπληξης να λειτουργεί οργανικά και όχι ως αυτοσκοπός.
Η διπλή ιδιότητα του σκηνοθέτη και του ηθοποιού, ωστόσο, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Όπως παραδέχεται, όταν βρίσκεται πάνω στη σκηνή, το μυαλό του εξακολουθεί να παρακολουθεί όσα συμβαίνουν γύρω του, χωρίς να του επιτρέπει να αφοσιωθεί αποκλειστικά στην υποκριτική. Αναγνωρίζει, παράλληλα, την ανάγκη να υπάρχει ένα εξωτερικό βλέμμα που θα τον καθοδηγεί. "Ένα τρίτο μάτι πάντα βοηθάει", λέει χαρακτηριστικά.
Στην επιστροφή της παράστασης, σημαντικό ρόλο παίζει και η συνεργασία του με τον Βασίλη Κούκουρα. Έπειτα από δύο χρόνια κοινής πορείας στο έργο, οι δύο ηθοποιοί έχουν αναπτύξει έναν ισχυρό κώδικα επικοινωνίας, απαραίτητο για μια παράσταση που στηρίζεται στον ρυθμό και στη διαρκή εναλλαγή ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες. Ο Σταύρος Νικολαΐδης περιγράφει τη σκηνική τους σχέση σαν ένα πινγκ πονγκ, στο οποίο η εγρήγορση και η ένταση διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον. Είναι, μάλιστα, στοιχεία που αναγνωρίζουν συχνά και οι θεατές στις συζητήσεις τους μετά την παράσταση.
Κοιτάζοντας πέρα από τις "Καραμέλες ούζου", ο ηθοποιός θα ήθελε να αναμετρηθεί με τους μεγάλους ρόλους του αρχαίου δράματος. Θεωρεί, ωστόσο, ότι η τυποποίηση στον χώρο του θεάτρου συχνά δυσκολεύει τους ηθοποιούς να ξεφύγουν από τις καθιερωμένες καλλιτεχνικές τους ταυτότητες. "Η τυποποίηση και η ταμπέλα είναι η εύκολη λύση", παρατηρεί, διευκρινίζοντας ότι το ζήτημα δεν αφορά τόσο το κοινό όσο τους ίδιους τους ανθρώπους της δουλειάς.
Τι θα ήθελε, τελικά, να αποκομίσει το κοινό από τις "Καραμέλες ούζου"; Η απάντησή του συνοψίζει την πρόθεση πίσω από την παράσταση: "Λύτρωση και προβληματισμό". Θα ήθελε οι θεατές να φύγουν έχοντας γελάσει και περάσει καλά, αλλά και να συνεχίσουν τη συζήτηση για τα σοβαρά θέματα που αναδύονται μέσα από την ιστορία. Γιατί, όπως φαίνεται, το γέλιο στις "Καραμέλες ούζου" δεν είναι το τέλος της διαδρομής, αλλά η αρχή μιας διαφορετικής ανάγνωσης όσων συμβαίνουν γύρω μας.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Καραμέλες ούζου
Στην πιντερική κωμωδία μυστηρίου ένας βοηθός σεφ κι ένας σερβιτόρος εγκλωβίζονται στον τελευταίο όροφο ενός πολυτελούς ξενοδοχείου, ενώ έξω μαίνεται καταιγίδα. Καθώς οι κεραυνοί φωτίζουν το σκοτάδι, ξετυλίγεται μια σειρά από απρόβλεπτα γεγονότα. Κανείς δεν ξέρει πώς και γιατί βρέθηκαν εκεί – ούτε καν οι ίδιοι. Όταν το θύμα αποφασίζει να γίνει θύτης, τα πάντα ανατρέπονται, στο έργο που μιλά για τη σύγχρονη εργασιακή πραγματικότητα, το μπούλινγκ, τις ψυχικές αντοχές και τις μικρές «θεραπείες» που αναζητούμε όλοι, από τα χάπια μέχρι το ίδιο το χιούμορ, ακόμη και απέναντι στον θάνατο.
