© Χαράλαμπος Βλαχοδήμος-Ηλίας Λαχανάς
Για τέταρτη χρονιά συνεχίζεται η πορεία της παράστασης "Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα" του Κωνσταντίνου Ντέλλα, καθώς η εξάντληση των εισιτηρίων οδηγεί σε παράταση των παραστάσεων έως τις 20 Απριλίου 2027. Από την 1η Φεβρουαρίου, το κοινό θα μπορεί να την παρακολουθεί κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.
Η παράσταση, που ξεκίνησε από το Θεσσαλικό Θέατρο, έχει διαγράψει μια σημαντική διαδρομή στην Ελλάδα και το εξωτερικό, με συνεχόμενα sold out, συμμετοχές στο Διεθνές Φεστιβάλ Λευκωσίας, στο East West Center και στο Sarajevo Festival 2025, καθώς και σημαντικές διακρίσεις. Ανάμεσά τους βρίσκονται το Πρώτο Βραβείο Κοινού στο GRAPE 2025 και το Βραβείο "Κάρολος Κουν" Σκηνοθεσίας Ελληνικού Έργου για τη θεατρική περίοδο 2024-2025.
Ο Κωνσταντίνος Ντέλλας αντλεί υλικό από τη θεσσαλική παράδοση και τις ιστορίες γυναικών που διατήρησαν και μετέδωσαν γνώσεις γύρω από τα βότανα, τα χόρτα, τη μαγειρική και τις πρακτικές λαϊκής θεραπείας. Η παράσταση συνδέει τη μαγειρική με τη μαγεία, προσεγγίζοντάς τες ως μορφές γνώσης και άτυπης εξουσίας που αναπτύχθηκαν σε μια κοινωνία όπου οι γυναίκες είχαν περιορισμένη συμμετοχή στις αποφάσεις.
Τρεις νεαροί ηθοποιοί προσεγγίζουν το γυναικείο σώμα και τη μνήμη των γιαγιάδων τους, συνθέτοντας μια σκηνική αφήγηση με μάσκες, λόγο και κίνηση. Αφετηρία αποτελούν τα στάδια παρασκευής μιας πίτας, μέσα από τα οποία ξεδιπλώνονται ιστορίες από τις "Μεταμορφώσεις" του Οβίδιου, τα "Φαρσάλια" του Λουκανού, τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία και έρευνα, παραδοσιακά τραγούδια και μαρτυρίες γυναικών.
Προπώληση: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα
Η παράσταση της Πειραματικής Σκηνής του Θεσσαλικού Θεάτρου αξιοποιεί τις μυστικές ιστορίες των γυναικών της Θεσσαλίας του 19ου και 20ου αιώνα σε μια σκηνική προσέγγιση με βασικούς άξονες τους κοινωνικούς ρόλους και τις έμφυλες διαστάσεις των μαγικοθρησκευτικών πρακτικών. Το γυναικείο σώμα της τρίτης ηλικίας και η σύνδεσή του με τη λαϊκή μαγεία, τη μαγειρική και τις τελετουργικές πρακτικές βρίσκεται στο επίκεντρο. Τρεις θηλυκές μορφές, που ερμηνεύονται από τρία αρσενικά νεαρά σώματα, περνώντας τη ζωή τους στη σκιά της κυρίαρχης ανδροκρατικής εξουσίας, συνδιαλέγονται μεταξύ του οικείου και του αρχετυπικού, της ακίνδυνης «γιαγιάς» και της επικίνδυνης θεραπεύτριας και μιλάνε για τις ζωές τους, γι’ αυτά που έμαθαν από τις παλιές. αυτά που έπαθαν ως γυναίκες και αυτά που παραδίδουν στις επόμενες.
