Από τις 17 Οκτωβρίου το Αργώ φιλοξενεί μια θεατρική συνάντηση με την υπογραφή του Ανδρέα Στάικου, ο οποίος παρουσιάζει για πρώτη φορά δύο νέα μονόπρακτα έργα, πριν ξεκινήσουν την περιοδεία τους στην περιφέρεια. Η παράσταση ανοίγει με το "Εν Κορακοβουνίω" (σε σκηνοθεσία Ανδρέα Στάικου και Νίκου Νίκα, με την Εμμανουέλα Κοντογιώργου), όπου μια νεαρή δασκάλα επινοεί έναν εθνικό ήρωα για να αφυπνίσει ένα μαραζωμένο χωριό, προσφέροντας τη λυτρωτική ψευδαίσθηση ενός μύθου. Ακολουθεί η "Εκδρομή στην Αρχαία Ολυμπία" (σε σκηνοθεσία Ανδρέα Στάικου, με τις Εμμανουέλα Κοντογιώργου και Αιμιλία Μήλιου), μια εκρηκτική συνάντηση δύο παλιών συμμαθητριών που φέρνει στο φως τη σύγκρουση της γυναίκας με τα κοινωνικά προσωπεία. Με αφορμή αυτή τη διπλή θεατρική διαδρομή, ο συγγραφέας αποκαλύπτει τις δικές του αλήθειες.
Ψεύδος & Νεοέλληνας: Σωτήριο παραμύθι ή μια σαγηνευτική φυλακή
Δεν είναι αποκλειστικό χαρακτηριστικό του νεοέλληνα η καταφυγή στο παραμύθι. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, προφανώς, είχαν ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη να καταφεύγουν στο μύθο – παραμύθι και να δημιουργούν το μύθο – παραμύθι. Ο μύθος αποτελούσε κύριο συστατικό του βίου και του πολιτισμού τους και μάλιστα με τόση διαχρονική δραστικότητα που αποτέλεσε ένα από τα θεμελιώδη στοιχεία του δυτικού μας πολιτισμού (θεογονία – ομηρικά έπη). Και το θέατρο δεν δημιουργήθηκε από τον μύθο; Και δεν τροφοδοτήθηκε από τον μύθο; Το θέατρο δεν καταδεικνύει την ανάγκη του πάντα ανικανοποίητου ανθρώπου να μεταβεί κάπου αλλού; Κάπου, εκτός εαυτού; Αυτή η φυγή από την πραγματικότητα σε χώρους φαντασιακούς είναι καταφυγή στην ψευδαίσθηση. Δεν είναι καταφυγή στο ψεύδος αλλά σε μια νέα πραγματικότητα. Κι ο άνθρωπος θα ποθούσε να εγκλωβιστεί ισοβίως στη σαγηνευτική φυλακή της νέας πραγματικότητας αλλά αλίμονο η πολυπόθητη φυλάκισή του θα είναι τόσο σύντομη όσο και μια παράσταση, ένα ηλιοβασίλεμα, ή ένας κεραυνοβόλος έρωτας.
"Από μηχανής θεός” ή προβοκάτορας; Ο αιώνιος πόλεμος του συγγραφέα με την ψευδαίσθηση
Οι επιθυμίες ενός θεατρικού συγγραφέα δεν διαφέρουν από τις επιθυμίες του κοινού. Επιχειρεί, με σχετική ή μεγαλύτερη επιτυχία, να καταφύγει στην ψευδαίσθηση. Η διαφορά είναι ότι ο συγγραφέας απολαμβάνει να πολεμάει, να βασανίζεται, να κοπιάζει για να δημιουργήσει αυτή την ψευδαίσθηση. Η διαδικασία να χτίζεται λιθαράκι – λιθαράκι η ψευδαίσθηση, προσδίδει μια μακρόσυρτη απόλαυση στο συγγραφέα σε αντίθεση με την απελπιστικά σύντομη απόλαυση του κοινού. Όμως το κοινό έχει το πάνω χέρι και θα κρίνει αν ο συγγραφέας είναι "μάγος" ή "από μηχανής θεός".
Κοινωνικοί ρόλοι και υποκρισία: Η κοινή επιθυμία γυναικών και ανδρών για μια νέα ζωή
Γυναίκες και άνδρες, νοικοκυρές και νοικοκυραίοι, άνδρες και γυναίκες ηδονοθήρες, εμφορούνται από την ίδια ανάγκη και την ίδια επιθυμία. Να απαλλαγούν ή να αλλάξουν την πραγματικότητά τους, ναβτεθούν εκτός εαυτού, να απαλλαγούν από ρόλους που τους έχουν επιβληθεί και ν’βαναζητήσουν νέους ρόλους, νέες πραγματικότητες.
Τι είναι αυτό που εκρήγνυται όταν δύο άνθρωποι που μοιράστηκαν την παιδική τους ηλικία ξανασυναντιούνται: η νοσταλγία για όσα χάθηκαν ή η ζήλια για τη ζωή που διάλεξε ο άλλος
Είναι μια ευκαιρία για τους παλαιούς συμμαθητές να τεθούν εκτός του παρόντος εαυτού και να νοσταλγήσουν μια πραγματικότητα παλαιά, που αλίμονο ήταν τόσο σύντομη όσο και η νεότητά τους. Όσο για τη ζήλεια, για τη ζωή του παλαιού συμμαθητή τι είναι; Δεν είναι η ανεπαισθήτως αδήλη και κρυφή επιθυμία μιας άλλης πραγματικότητας κι ενός άλλου εαυτού;
Από το τετράστιχο στο μονόπρακτο: Πώς λέγεται μια μεγάλη αλήθεια μέσα σε λίγα λεπτά
Υπάρχουν τετράστιχα ποιήματα που εκφράζουν την ίδια αλήθεια όσο και ένα μακρύ μυθιστόρημα. Το ίδιο συμβαίνει και σε ένα θεατρικό μονόπρακτο σε σύγκριση μ’ ένα τρίπρακτο έργο. Απλώς η έκθεση του θέματος απαιτεί μια διαφορετική διαχείριση. Ένα μονόπρακτο κυριαρχείται από την ιδέα του απλού, του ακαριαίου και του αυταπόδεικτου. Απαιτείται μια συμπύκνωση χώρου, χρόνου και δράσης που αναιρεί κάθε περιγραφικότητα
και κάθε ανάλυση.
Περισσότερες πληροφορίες
Εκδρομή στην Αρχαία Ολυμπία
Η Λέλα και η Νανά, δύο παλιές συμμαθήτριες, συναντιούνται ξανά ύστερα από χρόνια, έχοντας ακολουθήσει εντελώς διαφορετικούς δρόμους. Η μία έχει παντρευτεί και έχει υιοθετήσει τη ζωή που της υπαγορεύουν οι κοινωνικές προσδοκίες, ενώ η άλλη έχει επιλέξει έναν πιο ελεύθερο και ηδονιστικό τρόπο ζωής. Η συνάντησή τους φέρνει στην επιφάνεια μυστικά, απωθημένα και ανεκπλήρωτες επιθυμίες, οδηγώντας σε μια απρόσμενη έκρηξη. Μέσα από τη σύγκρουσή τους, το έργο εξετάζει τους ρόλους που επιβάλλονται στις γυναίκες και τις επιλογές που συχνά καλούνται να κάνουν για να ανταποκριθούν σε αυτούς. Παράλληλα, θέτει το ερώτημα αν μια γυναίκα μπορεί να διεκδικήσει τη ζωή που πραγματικά επιθυμεί, χωρίς να απολογείται για τις επιλογές της.
