"Νοχαβελάνδη" του Γιάννη Αποσκίτη

Ο Γιάννης Αποσκίτης χαρακτηρίζει το νέο έργο του "γουέστερν δωματίου". Είναι γεγονός ότι στη σκηνή του 104 θα δει κάποιος καουμπόυ, ράντσο, ινδιάνους, σπιρούνια, αλλά και έναν Κινέζο. Πρόκειται για μια αλληγορία, με έντονα στοιχεία παραλόγου, μεταμφιεσμένη σε κωμωδία. Το έργο σχολιάζει και σατιρίζει την διαχρονικά επεκτατική πολιτική της Αμερικής, αλλά και συνολικά την πολιτική της, ειδικά όπως διεξάγεται την τελευταία διετία.

Ένας σύγχρονος καουμπόυ, ο Τζον Σμιθ, και η γυναίκα του, Φελίσιτι Φέιμ, αποφασίζουν ότι για να ξεχρεώσουν θα πουλήσουν το ράντσο τους σε έναν πλούσιο Κινέζο. Τα πράγματα ανατρέπονται όταν ο Τζον μαθαίνει από τη γυναίκα του ότι στο ράντσο βρίσκονται θαμμένοι χιλιάδες Ινδιάνοι, τους οποίους σκότωσαν οι πρόγονοι της Φελίσιτι προκειμένου να αποκτήσουν τη γη. Τότε, ο Τζον αποφασίζει να φτιάξει ένα κερδοφόρο θεματικό πάρκο, την Νοχαβελάνδη.

Οι αναφορές στις δύο υπερδυνάμεις, Αμερική και Κίνα, τις οποίες επικρίνει το έργο, είναι σαφείς, ενώ σχολιάζει και την δεινή οικονομική και κοινωνική τους κατάσταση. Παράλληλα, καυτηριάζει την θέση της Ελλάδας, αφού τόσο ο Αμερικάνος, όσο και ο Κινέζος έχουν Ελληνίδα για υπηρέτρια. Με έντονα στοιχεία από το θέατρο του Παραλόγου (ο Τζον Σμιθ θυμίζει δραματουργικό απόγονο των Σμιθ της "Φαλακρής Τραγουδίστριας"), το κωμικό αναδείχθηκε τόσο από τα κειμενικά στοιχεία όσο και από τη σκηνοθεσία. Ωστόσο, κατά σημεία, χανόταν η δραματουργική εστίαση επηρεάζοντας και το συνολικό ρυθμό της παράστασης.  

Η σκηνοθεσία ανέδειξε την τόσο ιδιότυπη, αλλά σαφώς ενδιαφέρουσα γραφή του  Αποσκίτη. Υπογράμμισε το κωμικό στοιχείο φωτίζοντας τον παραλογισμό πίσω από τις πράξεις και τις αποφάσεις. Ταυτόχρονα, επικεντρώθηκε στους ανθρώπους που φέρουν εξουσία, δείχνοντας ότι δεν είναι παρά αχυράνθρωποι.

Εξαιρετική ήταν η Ρόζα Προδρόμου στο ρόλο της Φελίσιτι, αποδίδοντας με την αναγκαία ελαφρότητα μια πρώην πορνοστάρ, η οποία όμως διαθέτει ωριμότητα και ευαισθησία που δεν έχουν όσοι λαμβάνουν αποφάσεις. Πολύ καλή ήταν η Βιτόρια Κωτσάλου, η οποία απέδωσε με συνέπεια και λογική τον παραλογισμό μιας υπηρέτριας που γνωρίζει πολλά. Καταπληκτικός ήταν ο Γιώργος Φριντζήλας ως Κινέζος, ο οποίος χωρίς υπερβολή και με μεστό παίξιμο ανέδειξε τη φαιδρότητα του ρόλου. Τέλος, πολύ καλός ο Τζον Σμιθ του Γιώργου Βουρδαμή, ο οποίος υπογράμμισε τον κίνδυνο που κρύβεται πίσω από αδαείς με μόνο κίνητρό τους τη φιλοχρηματία, όταν αποφασίζουν για τη ζωή άλλων ανθρώπων.

Η πολύ καλή κινησιολογία της Βιτόριας Κωτσάλου έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο τελικό σκηνικό αποτέλεσμα. Εξίσου σημαντική ήταν η πρωτότυπη μουσική του Βασίλη Μαντζούκη, την οποία εκτέλεσαν ζωντανά οι ηθοποιοί. Πολύ καλά ήταν επίσης τα κοστούμια, αλλά και το λιτό και λειτουργικό σκηνικό της Δάφνης Αηδόνη. Τέλος, το video art του Goran Gagic συνέβαλε σημαντικά στο συνολικό σκηνικό αποτέλεσμα.