Mike Rafail / @thatlongblackcloud
"Γιατί το μόνο που μπορείς να κάνεις στον κόσμο που έχουμε φτιάξει, είναι να συνεχίσεις να υπάρχεις. Η ύπαρξη ως επανάσταση, λοιπόν".
Η "Ιεροτελεστία" (Un Sacre) του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα Guillaume Poix επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στο Εθνικό Θέατρο, στο Κτήριο Τσίλλερ. Σε σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη με ανανεωμένη διανομή, η παράσταση προσεγγίζει τον θάνατο, την απώλεια και το πένθος, αλλά ταυτόχρονα γίνεται ένας ύμνος στην ανθρώπινη ζωή και στη δύναμη της συνύπαρξης.
Στη σκηνή της Νέας Σκηνής "Νίκος Κούρκουλος" ανεβαίνουν, η Ελευθερία Αγγελίτσα, ο Χαράλαμπος Αθανασόπουλος, η Ειρήνη Δάμπαση, ο Γιώργος Εξακοΐδης, ο Κωνσταντίνος Κρομμύδας, ο Θάνος Μαγκλάρας, ο Χρήστος Τζον Μούσλλι, η Μαρία Μπαγανά, ο Ανδρέας Νάτσιος, ο Ηλίας Σγουραλής, η Θεοδώρα Τζήμου, ο Θωμάς Τσακνάκης και ο Γιώργος Χριστοδούλου.
Ιστορίες απώλειας που γίνονται ιστορία της ανθρωπότητας
Αφετηρία του έργου είναι 300 συνεντεύξεις που συγκεντρώθηκαν την περίοδο 2020-2021, σε μια εποχή που η συλλογική μοναξιά και η απομόνωση είχαν επηρεάσει βαθιά την καθημερινότητα των ανθρώπων. Με αρχική ιδέα της Γαλλίδας σκηνοθέτριας θεάτρου και όπερας Lorraine de Sagazan, ο Guillaume Poix συνθέτει ένα μωσαϊκό προσωπικών αφηγήσεων, που ξεκινούν από μικρές, καθημερινές ιστορίες και καταλήγουν να μιλούν για την κοινή ανθρώπινη μοίρα.
Πρόκειται για ιστορίες ανθρώπων που αγάπησαν βαθιά, θυσιάστηκαν για τους άλλους, αναζήτησαν μια καλύτερη ζωή μακριά από την πατρίδα τους ή έφυγαν από τη ζωή χωρίς να τους αναζητήσει κανείς. Ιστορίες φαινομενικά ασύνδετες, που ενώνονται μέσα από την αναπόφευκτη εμπειρία της απώλειας.
"Ήθελα να έχω μια ζωή, όχι να είμαι μια ιστορία", λέει ένα από τα πρόσωπα του έργου, συμπυκνώνοντας την ανάγκη του ανθρώπου να υπάρξει πέρα από τις αφηγήσεις που τον ορίζουν. Σε έναν κόσμο όπου ο θάνατος συχνά περνά σχεδόν απαρατήρητος και το πένθος μοιάζει να πρέπει να ξεπερνιέται γρήγορα, η "Ιεροτελεστία" υπενθυμίζει ότι ο πόνος χρειάζεται χρόνο και ότι ο θάνατος αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής. Παράλληλα, φέρνει στο προσκήνιο τις απώλειες που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη εποχή: την αξιοπρέπεια, τα δικαιώματα, την ενσυναίσθηση και τη δικαιοσύνη.
Τρεις νέες ιστορίες από την ελληνική πραγματικότητα
Στη σκηνική εκδοχή του Χρήστου Θεοδωρίδη, η αρχική σύνθεση εμπλουτίζεται με τρεις νέες ιστορίες, εμπνευσμένες από την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων. Τα κείμενα υπογράφει η Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου, στενή συνεργάτιδα του σκηνοθέτη, η οποία συνυπογράφει μαζί του και τη δραματουργική επεξεργασία της παράστασης.
Η μετάφραση είναι της Δήμητρας Κονδυλάκη, ενώ ο Χρήστος Θεοδωρίδης υπογράφει και τη μουσική επιμέλεια. Τα σκηνικά σχεδιάζουν ο Λουκάς Μπάκας και η Φιλάνθη Μπουγάτσου, τα κοστούμια ο Άγγελος Μέντης, ενώ την κίνηση και τη χορογραφία αναλαμβάνει η Ξένια Θεμελή. Τους φωτισμούς υπογράφει ο Τάσος Παλαιορούτας, τη μουσική διδασκαλία η Μελίνα Παιονίδου και τη δραματολογική υποστήριξη της παράστασης η Εύα Σαραγά.
Η "Ιεροτελεστία" επιστρέφει για να μιλήσει για όσα χάνονται, αλλά και για όσα εξακολουθούν να μας ενώνουν. Γιατί, ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες στιγμές, η ίδια η συνέχιση της ζωής μπορεί να γίνει μια πράξη αντίστασης. "Δεν είναι ό,τι έχουμε ζήσει, είναι ό,τι μας μένει να ζήσουμε. Και από τώρα για πάντα, μπορώ να οραματίζομαι τη στιγμή αυτή. Μπορώ για πάντα να σ’ αγαπώ αύριο".
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ιεροτελεστία
Η ύπαρξη λογίζεται ως πράξη επανάστασης στο έργο του Γάλλου συγγραφέα που αντλεί από συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Ανεβαίνει σε μια παράσταση για τη θνητότητα, την απώλεια και ταυτόχρονα μία παρέλαση ανθρωπινότητας, μια γιορτή της ζωής με ζωντανή μουσική επί σκηνής. Πάνω σε μια ιδέα της Γαλλίδας σκηνοθέτριας θεάτρου και όπερας Lorraine de Sagazan, υφαίνεται το έργο - χρονικό απώλειας που – μέσα από «μικρές» ιστορίες ανθρώπων – καταλήγει στη «μεγάλη» Ιστορία της ανθρωπότητας. Ιστορίες θανάτου ανθρώπων που αγαπήθηκαν παθιασμένα, που θυσιάστηκαν για τους άλλους, που ταξίδεψαν στην άλλη άκρη της θάλασσας για ένα καλύτερο μέλλον, που τους έκλαψαν ή που δεν τους αναζήτησε κανείς. Η σκηνική προσέγγιση του Χρήστου Θεοδωρίδη ακολουθεί τη λογική συνεντεύξεων του συγγραφέα, προσθέτοντας στο τελικό αποτέλεσμα και τρεις νέες ιστορίες εμπνευσμένες από την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων, γραμμένες από την τακτική συνεργάτιδα του σκηνοθέτη, Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου. Σε μια εποχή στην οποία ο θάνατος περνάει απαρατήρητος, σχεδόν αδιάφορος, που η απώλεια οφείλει να βιώνεται γρήγορα και ο πόνος δεν επιτρέπεται, το έργο του Γκιγιάμ Πουά έρχεται να μας θυμίσει ότι το τέλος της ζωής είναι ένα φυσικό μέρος της.
