Το Art Project Space υποδέχεται τη νέα εικαστική σεζόν με την έκθεση "Κάποιες ιστορίες με παράξενο τέλος", φέρνοντας κοντά τρεις παραστατικούς ζωγράφους της γενιάς του 1970, οι οποίοι υπερασπίζονται τη ζωγραφική παράδοση, την τεχνική δεξιοτεχνία και τη διαχρονική δύναμη της εικόνας. Μέσα από διαφορετικές εικαστικές διαδρομές, ο Κώστας Ντιός, ο Πέτρος Ξενάκης και ο Σάββας Πουρσανίδης δημιουργούν έναν κόσμο γεμάτο αινίγματα, υπαινιγμούς και ιστορίες που δεν αποκαλύπτονται με την πρώτη ματιά.
Η έκθεση εγκαινιάζεται την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου, στις 19:00, και θα διαρκέσει έως τις 20 Νοεμβρίου, προσκαλώντας το κοινό σε μια ουσιαστική συνάντηση με τη σύγχρονη παραστατική ζωγραφική.
Η αισθητική είναι επείγουσα υπόθεση
"Επειδή η αισθητική είναι η ηθική του μέλλοντος, επειδή η αισθητική δεν είναι η ηθική του παρόντος, επειδή η ηθική του ελληνικού παρόντος είναι η απάτη, επειδή η αισθητική δεν έχει παρόν εδώ στην Ελλάδα… η ενασχόληση με την τέχνη στην Ελλάδα καθίσταται πρόβλημα επείγον".
Τα λόγια του Βασίλη Ραφαηλίδη, που συνοδεύουν την έκθεση, θέτουν στο επίκεντρο τον προβληματισμό για τη θέση της τέχνης στη σύγχρονη πραγματικότητα. Σε μια εποχή όπου η ταχύτητα, η προβολή και οι εφήμερες τάσεις συχνά κυριαρχούν, η επιμονή στην ουσιαστική καλλιτεχνική αναζήτηση, στη γνώση και στη μαστοριά αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Με την επιμέλεια του Μάνου Στεφανίδη, η έκθεση προτείνει μια διαφορετική προσέγγιση της ζωγραφικής, αναδεικνύοντας τη σχέση της με την ιστορία της τέχνης, την ανθρώπινη εμπειρία και τη φαντασία. Οι τρεις δημιουργοί αξιοποιούν τους κανόνες της παράδοσης, χωρίς να εγκλωβίζονται σε αυτήν, συνδυάζοντας την τεχνική ακρίβεια με μια σύγχρονη και ανήσυχη ματιά. Κοινό χαρακτηριστικό τους είναι η ικανότητα να αφηγούνται παράξενες ιστορίες μέσα από την ίδια τη ζωγραφική γλώσσα. Δεν εικονογραφούν απλώς τα θέματά τους, αλλά τα υποβάλλουν, αφήνοντας στον θεατή την ελευθερία να αναζητήσει τα νοήματα που κρύβονται πίσω από τις μορφές και τις συνθέσεις.
Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την αφήγηση διαδραματίζει η θεατρικότητα. Κάθε πίνακας λειτουργεί σαν ένα εν δυνάμει μονόπρακτο, σαν ένα δράμα που βρίσκεται σε εξέλιξη και του οποίου το τέλος καλείται να μαντέψει ο θεατής. Παράλληλα, η επιρροή του κινηματογράφου είναι αισθητή, όχι ως εύκολη αναπαράσταση, αλλά ως μια βαθύτερη εμπειρία που συγκινεί, αναστατώνει και τελικά παρηγορεί.
Τρεις διαφορετικές εικαστικές διαδρομές
Ο Κώστας Ντιός, μετά την παραμονή του στο Παρίσι, ζει και εργάζεται στην Κοζάνη. Στις μνημειακές συνθέσεις του συνυφαίνει προσωπικές μικροϊστορίες, δημιουργώντας πολυεπίπεδες και αινιγματικές εικόνες. Πολλά επιμέρους επεισόδια συνυπάρχουν στον ίδιο καμβά, μετατρέποντας το προσωπικό βίωμα σε ένα ευρύτερο ανθρώπινο δράμα. Ο Πέτρος Ξενάκης, που ζει και εργάζεται στα Χανιά, διατηρεί έναν ουσιαστικό διάλογο με την ιστορία της τέχνης και τους μεγάλους δασκάλους της, με ιδιαίτερη αναφορά στον Καραβάτζο. Μέσα από πρόσωπα και θαλασσινά τοπία, διερευνά τη δύναμη της μορφής και του συναισθήματος, υπερασπιζόμενος τις μορφοπλαστικές αξίες της ζωγραφικής παράδοσης. Ο Σάββας Πουρσανίδης, που εργάζεται ανάμεσα στην Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης και τη Θέρμη, εξερευνά τη σχέση ζωγραφικής και μουσικής. Οι ασπρόμαυροι ή πολύχρωμοι μουσικοί του, εκτεθειμένοι σαν πρωταγωνιστές πάνω στο πάλκο της ζωής, αναδεικνύουν τον ρυθμό, την ένταση και τη θεατρικότητα της ανθρώπινης παρουσίας.
Παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις τους, οι τρεις καλλιτέχνες συναντώνται στην αγάπη τους για την υψηλή τεχνική, τη γνώση της δυτικοευρωπαϊκής τέχνης και την αναζήτηση μιας ζωγραφικής που ισορροπεί ανάμεσα στο συναίσθημα και τη σκέψη, την παράδοση και την αμφισβήτησή της.
Ιστορίες που συνεχίζονται πέρα από τον καμβά
Στην έκθεση "Κάποιες ιστορίες με παράξενο τέλος", η ζωγραφική γίνεται ένα πεδίο όπου η μνήμη, η φαντασία και το προσωπικό βίωμα συναντούν το συλλογικό συναίσθημα. Οι μορφές μοιάζουν να κουβαλούν το δικό τους παρελθόν, ενώ οι ιστορίες τους παραμένουν ανοιχτές σε διαφορετικές ερμηνείες. Τα έργα δεν προσφέρουν έτοιμες απαντήσεις. Αντίθετα, προσκαλούν τον θεατή να σταθεί απέναντί τους, να παρατηρήσει τις λεπτομέρειες και να συμπληρώσει όσα μένουν ανείπωτα. Γιατί η ιστορία ενός πίνακα δεν ολοκληρώνεται απαραίτητα όταν τον εγκαταλείψει το βλέμμα του δημιουργού του, αλλά συνεχίζεται μέσα από τη σκέψη και το συναίσθημα εκείνου που τον αντικρίζει.
Ώρες λειτουργίας
- Τρίτη: 17:00–21:00
- Πέμπτη και Παρασκευή: 12:00–20:00
- Σάββατο: 11:00–15:00
- Κυριακή, Δευτέρα και Τετάρτη: κατόπιν ραντεβού
