Οι "Απόντες" του Βασίλη Κατσικονούρη επιστρέφουν για πέμπτη φορά στη σκηνή, αυτή τη φορά στο Θέατρο Αργώ, από τις 22 Οκτωβρίου, με νέους αφηγητές και ιστορίες που γεννιούνται μέσα από την προσωπική μνήμη. Το πρωτότυπο project προφορικής αφήγησης αφήνει καθημερινούς ανθρώπους να μιλήσουν για πρόσωπα και εμπειρίες που έχουν χάσει, σε μια θεατρική συνάντηση όπου κάθε βραδιά μπορεί να είναι διαφορετική.
Τι σημαίνει να θυμάσαι κάποιον που δεν είναι πια στη ζωή σου; Οι αφηγητές μιλούν για απώλειες που συνδέονται με τον θάνατο, τον χωρισμό και την ξενιτιά, αλλά και για αισθήσεις ή εμπειρίες που έχουν χαθεί. Χωρίς γραπτό κείμενο και χωρίς προκαθορισμένα λόγια, καλούνται να ανασύρουν τις αναμνήσεις τους όπως τις διατηρούν στη μνήμη τους. Οι ιστορίες διαμορφώνονται εκείνη τη στιγμή, αφήνοντας χώρο στη σιωπή, στη συγκίνηση και στο απρόβλεπτο.
Ο Βασίλης Κατσικονούρης βρίσκεται επί σκηνής, αναλαμβάνοντας την ιδέα και τη σκηνοθετική επιμέλεια, και ενορχηστρώνει τις αφηγήσεις σε μια αναζήτηση της προφορικής ρίζας του θεάτρου. Οι αφηγητές γίνονται οι ραψωδοί μικρών, καθημερινών ιστοριών, ενώ διακριτικά θεατρικά στοιχεία πλαισιώνουν τη συνάντησή τους με το κοινό.
Στον πέμπτο κύκλο συμμετέχουν ως αφηγητές οι Βαγγέλης Αυγέρης, Κωνσταντίνος Ζώης, Ειρήνη-Διαλεχτή Κουρομιχελάκη, Νίκος Μάκκας, Παναγιώτης Σουβλέλης, Ρομίνα Σπυράκη, Ειρήνη Γκλιάτη και Βασίλης Κατσικονούρης, ενώ ακούγεται και η φωνή της Δήμητρας Καραγεωργοπούλου. Τη βοηθητική υποστήριξη έχει η Ρομίνα Σπυράκη και τους φωτισμούς υπογράφει ο Γιώργος Αντωνόπουλος.
Προπώληση: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Οι απόντες
Ένα project πάνω στην προφορικότητα και την αφήγηση πριν αυτή γίνει λογοτεχνία με την υπογραφή του σημαντικού Έλληνα δραματουργού με τη συμμετοχή ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Μία συλλογή από προφορικές αφηγήσεις ανθρώπων την ώρα που θυμούνται άλλους ανθρώπους, όπως τους θυμούνται, με λόγια που παράγονται εκείνη τη στιγμή. Αναφέρονται σε απόντες από θάνατο, χωρισμό, ξενιτιά, σε φίλους και πρόσωπα κάποτε αγαπημένα, που χάθηκαν στον χρόνο, κάθε βράδυ η ίδια ιστορία με τα λόγια εκείνης της στιγμής, αδιαμεσολάβητα και απροβάριστα, χωρίς να υπάρχει μία λέξη γραπτή. Ως ραψωδοί του έπους της καθημερινότητας. Και ως συνοδεία λύρας, μια διακριτική υποστήριξη από κάποια θεατρικά στοιχεία. Η πρόσληψη αυτής της δράσης μπορεί να είναι ένα μοναδικό συμβάν-βίωμα, όπου τα όρια μεταξύ πομπού και δέκτη γίνονται δυσδιάκριτα. Όσοι από τους δεύτερους επιθυμούν, είναι ευπρόσδεκτοι να αφηγηθούν και τις δικές τους ιστορίες.
