@Ανδρεάς Σιμόπουλος
Η σκηνοθεσία του Δ. Τάρλοου εξαρχής πέτυχε ένα δύσκολο δίπολο: αφενός, να αποδώσει τα νοήματα και το ύφος του Μπέκετ και αφετέρου, να αναδείξει τις παραλληλίες με το σήμερα.
@Ανδρέας Σιμόπουλος
Ο Μπέκετ εμπνεύστηκε για το έργο από το τραγούδι των Milton Ager και Jack Yellen, με τίτλο ‘Happy Days Are Here Again’, θέλοντας να φωτίσει το παράδοξο αλλά και τη ματαιότητα της ανθρώπινης φύσης. Η παράσταση του Δ. Τάρλοου ανέδειξε τον κίνδυνο στον οποίο βρίσκεται σήμερα η ανθρωπότητα, αντιμέτωπη με τον παραλογισμό ο οποίος παραβλέπει όχι μόνον τη φθαρτότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά και την ομορφιά της.
> Διαβάστε την αναλυτική κριτική του "α" για την παράσταση "Ευτυχισμένες Μέρες" εδώ.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ευτυχισμένες μέρες
Ένα από τα εμβληματικότερα έργα του θεάτρου του παραλόγου για τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης σκηνοθετεί ο Δ. Τάρλοου, που αναμετριέται για πρώτη φορά με τον Μπέκετ. Σε αυτή την ηρωίδα επικεντρώνεται το έργο, η οποία βρίσκεται θαμμένη μέχρι τη μέση της σε ένα έδαφος άνυδρο και ερημικό. Παρά ταύτα, η Γουίνι παραμένει αισιόδοξη, προσκολλημένη στις καθημερινές της συνήθειες και στα αγαπημένα της αντικείμενα, υποδεικνύοντας τη ρουτίνα ως μέσο επιβίωσης. Στη συνέχεια, τη συναντούμε θαμμένη μέχρι τον λαιμό πλέον, άρα ανίκανη να κινηθεί, αλλά χωρίς να παύει να μιλά, χωρίς να παύει να ελπίζει. Ακριβώς σε αυτό εστιάζει η παράσταση, στην ικανότητα με την οποία ο μεγάλος ιρλανδός οπλίζει την ηρωίδα του, ώστε να ανταπεξέρχεται στην αποξένωση, τη ματαιότητα της ύπαρξης, την έλλειψη ή τη δυσκολία επικοινωνίας. Ο λιτός χώρος γεμίζει από υπαρξιακή ένταση, η ακινησία και ο χρόνος που φτάνει στο τέλος του αποκαλύπτουν τη βαθιά φιλοσοφική διάσταση της ζωής.
