Πηνελόπη Φλουρή: "Το θέατρο θέλει ψυχή και ψυχραιμία"

Στον ιδιαίτερο χώρο του H.ug στα Άνω Πετράλωνα, η Πηνελόπη Φλουρή αναμετράται με το "λευκό σκοτάδι" του Ζοζέ Σαραμάγκου (από 30/4). Η παράσταση "Περί Τυφλότητας | Θραύσματα" αποτελεί μια σύγχρονη σκηνική διασκευή που αποφεύγει τη γραμμικότητα, επιλέγοντας την αποσπασματική δομή ενός εφιάλτη που οδηγεί στην αφύπνιση. Ένας μικρός χορός πέντε ηθοποιών —ο Κωνσταντίνος Γώγουλος, ο Δημήτρης Θεοδωρόπουλος, η Αναστασία Κατσιναβάκη, ο Γιώργος Σκαρλάτος και η ίδια η σκηνοθέτις— μαζί με τη συμμετοχή της Θέκλας Γαΐτη, σωματοποιούν την κατάρρευση και την επανεφεύρεση του ανθρώπου μέσα από την απόλυτη εξαθλίωση.

Στη συζήτηση που ακολουθεί, η Πηνελόπη Φλουρή ξετυλίγει τα δικά της "θραύσματα". Μιλά για μια τέχνη που απαιτεί "ψυχή και ψυχραιμία", αναπολεί στιγμές από τον Καμύ και τον Κάφκα, και εξομολογείται τις αγωνίες της για έναν κόσμο που συχνά βυθίζεται στην αδιαφορία. Για εκείνη, η τύφλωση δεν προσεγγίζεται ως στέρηση, αλλά ως μια αναγκαία μετάβαση προς την αλληλεγγύη και τη φροντίδα για τον "Άλλο". 

Αναστασία Γιαννάκη

Πού σε ξέρω  

Η πρώτη μου δουλειά ήταν "Ο Ξένος" του Καμύ και η τελευταία "Το Γράμμα στον Πατέρα" του φ. Κάφκα. Ίσως όμως με ξέρεις από τα "Γράμματα στη Νόρα" του James Joyce, στο
Μπάγκειον.

Πού αλλού σε βρίσκω

Αυτήν την περίοδο στον χώρο μου στα Α. Πετράλωνα, στο H.ug σε πρόβες για την΄"Τυφλότητα" και λίγο στον λόφο Φιλοπάππου με το σκυλί μου.

Πες μου κάτι για το θέατρο 

Μια περιπέτεια που θέλει ψυχή και ψυχραιμία!

Πες μου κάτι για τους ανθρώπους που θαυμάζεις και σε έχουν επηρεάσει

Όλοι εκείνοι που κουβαλούν πολλή αγάπη και ξέρουν να τη μεταδίδουν αθόρυβα.

Η παράσταση που σε έχει συγκινήσει περισσότερο

Θυμάμαι ακόμα το Ραούλ του James Thiérrée. Είχε κάτι παραμυθένιο.

Το μικρόβιο της υποκριτικής μπήκε

Όταν ήμουν στο Οικονομικό της Νομικής και όλα έμοιαζαν λάθος.

Η μεγαλύτερη αγωνία σου για την παράσταση "Περί τυφλότητας/Θραύσματα”

Η μεγαλύτερη αγωνία μου είναι το να φέρω κάτι από τον μαγικό κόσμο του τόσο ευαίσθητου συγγραφέα, Ζοζέ Σαραμάγκου.

Αποκάλυψε μου την πιο αγαπημένη σου σκηνή στην παράσταση

Το ραδιοφωνάκι.

Αισθάνθηκες αγωνία

Διαρκώς... Όταν παραλίγο να πνιγώ με ένα κανό στην αγαπημένη μου Γαύδο.

Η φιλοσοφία σου

Να προσέχεις πώς μιλάς στον διπλανό σου. Δεν ξέρεις τι περνάει.

Το μεγαλύτερο παράδοξο…

Ότι θα πεθάνουμε όλοι—κι όμως ζούμε σαν να το ξεχνάμε.

Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι …. 

Την αδιαφορία. Κάνει περισσότερο κακό απ’ όσο νομίζουμε.

Η Ελλάδα σε απογοητεύει … και την αγαπάς….

Με απογοητεύει διαρκώς η πολιτική κατάσταση. Την αγαπώ για το φως της.

Η μοναδική ελπίδα επιβίωσης;

Η αλληλεγγύη. Το "μαζί".

Τα επόμενα καλλιτεχνικά σχέδια;

Θα ξεκινήσω πρόβες για μια καλοκαιρινή παραγωγή στο Αρχαίο Θέατρο Δίου, μαζί με τον φίλο και συνεργάτη Φίλιππο Δραγούμη.

Off the record

Σχεδόν πάντα μένω χωρίς μπαταρία στο κινητό.