Για τη Λυσάνδρα Αναστασοπούλου, το θέατρο είναι συνάντηση με την αλήθεια και τη λύτρωση

Στην καρδιά της άνοιξης, την 1η Μαΐου, το Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών φιλοξενεί μια μυσταγωγική συνάντηση της ποίησης με την υπαρξιακή αναζήτηση. Η Λυσάνδρα Αναστασοπούλου, αναλαμβάνοντας τη σκηνοθεσία και τον ομώνυμο ρόλο, αναμετράται με την "Περσεφόνη" του Γιάννη Ρίτσου, μεταμορφώνοντας τον αρχαίο μύθο σε ένα σύγχρονο κάλεσμα αφύπνισης. Μέσα από τη δραματουργική επεξεργασία, το έργο αναδεικνύεται σε σύμβολο εσωτερικής αντίστασης, όπου ο Κάτω Κόσμος γίνεται ο τόπος της ουσιαστικής μεταμόρφωσης. Πλαισιωμένη από τους χορογραφικούς πειραματισμούς των Ελένης Κόντζιλα και Αλέξιου Έντμαν, και υπό τους ήχους της πρωτότυπης σύνθεσης του Γρηγόρη Πολύζου που ερμηνεύεται ζωντανά, η παράσταση επιχειρεί μια εξομολόγηση για τον διχασμό της ανθρώπινης φύσης.

Ακολουθεί η Λυσάνδρα Αναστασοπούλου, η οποία μας ξεναγεί στον κόσμο αυτής της "μεταμορφωμένης" Περσεφόνης και μοιράζεται το όραμά της για το πώς η ποίηση του Ρίτσου φωτίζει τις σκιές του σήμερα.

Πού σε ξέρω

Με γνωρίζεις μέσα από τη διαδρομή μου στο θέατρο και λιγότερο από την τηλεόραση. Τελευταία επειδή αρκετός κόσμος στρέφεται προς την θρησκεία αρκετοί με ξέρουν μέσα από την ταινία "Το Δείπνο του βοσκού”, όπου είχα και τον πρώτο μου πρωταγωνιστικό ρόλο στο σινεμά.

Πού αλλού σε βρίσκω

Με βρίσκεις σε χώρους ησυχίας. Στο πράσινο, στη θάλασσα...στα αρχαία μας. Ωστόσο αυτή την περίοδο η "Περσεφόνη" είναι στο κέντρο της δημιουργικής μου ενέργειας. Στην Αθήνα αγαπώ ήσυχα στέκια. Τον τελευταίο χρόνο, ο ελεύθερος χρόνος μου είναι αρκετά περιορισμένος αλλά πάντα έχω στο νου μου το Ιντριγκα καφέ στα Εξάρχεια ή το Jimmys hall και φυσικά το Aurevoir στην Πατησίων.

Πες μου κάτι για το θέατρο

Το θέατρο είναι μια πράξη συνάντησης. Δεν είναι απλώς τέχνη, είναι ανάγκη να ειπωθεί κάτι εδώ και τώρα, μπροστά σε άλλους ανθρώπους. Είναι μοίρασμα. Είναι θεραπεία. Είναι μια μορφή αλήθειας που δεν μπορεί να καταγραφεί πλήρως—συμβαίνει και χάνεται, αλλά αφήνει ίχνος. Το πιο σημαντικό όμως για εμένα είναι η λυτρωτική του διάσταση. Στα δικά μου μάτια μία παράσταση έχει νόημα κυρίως όταν υπάρχει το στοιχείο της κάθαρσης.

Πες μου κάτι για τους ανθρώπους που θαυμάζεις και σε έχουν επηρεάσει

Θαυμάζω ανθρώπους που έχουν συνέπεια και σιωπηλή δύναμη. Επίσης θαυμάζω τους ανθρώπους με έντονη πνευματικότητα. Αν πρέπει να κατονομάσω κάποιους θα σου έλεγα τους Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Παπαδιαμάντη... Αλλά για να σου είμαι και εντελώς ειλικρινής θαυμάζω πολύ τους Αγίους μας. Άνθρωποι της ουσιαστικής υπέρβασης!

Το "μικρόβιο" της υποκριτικής μπήκε…

Το "μικρόβιο" της υποκριτιπκής μπήκε και δεν το κατάλαβα...! Νομίζω ότι και εδώ έχει να κάνει με κάτι πιο ιερό... Το θέατρο συνδέεται με την θεραπεία της ψυχής.. Είναι ό,τι πιο ουσιαστικό το να του δίνομαι.

Η μεγαλύτερη αγωνία σου για την παράσταση "Περσεφόνη”

Η αγωνία μου για την "Περσεφόνη" του Γιάννη Ρίτσου που παρουσιάζεται από 1η Μαΐου στο Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών είναι να παραμείνει ζωντανή. Να μην γίνει μια "εκτέλεση" αλλά μια εμπειρία κάθε φορά. Να υπάρχει αλήθεια στη σκηνή, όχι επανάληψη.

Αποκάλυψε μου την πιο αγαπημένη σου σκηνή στην παράσταση

Είναι όταν περιγράφεται η στιγμή της μετάβασής της στον "άλλο” κόσμο! Μακάρι οι άνθρωποι να είχαμε μνήμη θανάτου...

Σε κυριεύει η αγωνία;

Την αγωνία τη θεωρώ απαραίτητη. Είναι ένδειξη ότι κάτι σε νοιάζει βαθιά. Το θέμα είναι να τη μετατρέπεις σε δημιουργική ενέργεια.

Η φιλοσοφία σου είναι...

...Να μένω παρούσα. Να ακούω. Να μην φοβάμαι την απλότητα. Και να θυμάμαι γιατί ξεκίνησα.

Το μεγαλύτερο παράδοξο

Ότι όσο πιο πολύ ψάχνεις τον έλεγχο, τόσοωπερισσότερο τον χάνεις. Και αντίστροφα—όταν αφήνεσαι, τότε βρίσκεις τον πυρήνα.

Αν μπορούσε να αλλάξει κάτι…

Θα ήθελα περισσότερο χώρο για την τέχνη που δεν υπακούει σεωεμπορικούς κανόνες. Περισσότερη εμπιστοσύνη στο ουσιαστικό.

Η Ελλάδα σε απογοητεύει… και την αγαπάς…

Συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα. Με απογοητεύει σε πρακτικά ζητήματα, αλλά την αγαπώ για την ψυχή της, για τη γλώσσα, για το φως, για τους ανθρώπους της.

Η μοναδική ελπίδα επιβίωσης…

Η σύνδεση. Η σύνδεση με το θείο για να μπορέσει να υπάρξει και αληθινή σύνδεση μεταξύ των ανθρώπων και φυσικά η ανάγκη για δημιουργία.

Τα επόμενα καλλιτεχνικά σχέδια

Θέλω να συνεχίσω να δουλεύω πάνω σε έργα που με εξελίσσουν και με φοβίζουν λίγο. Να δοκιμάσω νέες μορφές αφήγησης και συνεργασίες.

Off the record

Σκέφτομαι πολύ το επόμενο βήμα, αλλά προσπαθώ να μην το βιάζω. Εύχομαι σύντομα να βγεί στο φως η Ευρυδίκη. Ένα δικό μου κείμενο και πολλά ακόμα που βρίσκονται σε αναμονή. Ο φόβος υπάρχει—μην επαναληφθώ, μην χάσω την αλήθεια μου.