Νέες φωτογραφίες από "Το αμάρτημα της μητρός μου" του Λιβαθινού, με πρωταγωνίστρια την Μπέττυ Αρβανίτη

Ένα από τα σημαντικότερα έργα της ελληνικής πεζογραφίας, το εμβληματικό διήγημα "Το αμάρτημα της μητρός μου" του Γεώργιου Βιζυηνού, μεταφέρεται στη θεατρική σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας από την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου. Την κεντρική, πολυσύνθετη ηρωίδα ενσαρκώνει η Μπέττυ Αρβανίτη, σε μια παράσταση που φέρει τη σκηνοθετική υπογραφή του Στάθη Λιβαθινού, ενώ τη θεατρική διασκευή υπογράφει ο Στρατής Πασχάλης.

Με αφετηρία ένα από τα πιο προσωπικά και συγκινητικά έργα του Βιζυηνού, η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει τις αθέατες πλευρές της οικογενειακής μνήμης, τα τραύματα που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά και τη σύνθετη, συχνά αντιφατική φύση της μητρικής αγάπης. Ο Γεώργιος Βιζυηνός, μέσα από την προσωπική οικογενειακή του ιστορία, δημιουργεί ένα αφήγημα βαθιά ανθρώπινο, όπου η αυθεντικότητα συνυπάρχει με την ποιητική ατμόσφαιρα και το μυστήριο. Αντί να ακολουθεί μια γραμμική, συμβατική αφήγηση, εμπιστεύεται τους συνειρμούς της μνήμης, ανασύροντας εικόνες, συναισθήματα και βιώματα που αποκαλύπτουν σταδιακά το ψυχολογικό βάθος των προσώπων. Έτσι, το έργο ξεπερνά τα όρια της ηθογραφικής αναπαράστασης της εποχής του και μετατρέπεται σε μια διεισδυτική ψυχογραφία, που εξακολουθεί να συγκινεί και να προβληματίζει τον σύγχρονο θεατή.

Δύο κόσμοι σε μια συγκλονιστική θεατρική συνάντηση

Η σκηνική προσέγγιση του Στάθη Λιβαθινού φιλοδοξεί να διασώσει την ιδιαίτερη συνάντηση δύο διαφορετικών κόσμων: από τη μία, την υπερλογική τάξη των αισθημάτων, των δοξασιών και των κοινωνικών θρύλων μιας άλλης εποχής και, από την άλλη, την ορθολογική, λόγια και ψυχογραφική ματιά του νεωτερικού κόσμου. Η απλή ομιλούμενη γλώσσα συναντά την καθαρεύουσα, ενώ η ψυχολογία του βάθους συνομιλεί με τη λαϊκή δεισιδαιμονία. Μέσα από αυτή τη συνύπαρξη αναδεικνύεται η διαχρονικότητα του έργου, αλλά και η πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η μητρική φιγούρα, μια γυναίκα αντιφατική και τραγική, προστατευτική αλλά και επικίνδυνη, που μοιάζει να ισορροπεί ανάμεσα στην αφοσίωση και την καταστροφή. Όπως και η εμβληματική Φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, την οποία το Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας παρουσίασε με μεγάλη επιτυχία τις θεατρικές περιόδους 2011-2012 και 2012-2013, η Μητέρα του Βιζυηνού αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές του ελληνικού γυναικείου δράματος. Μια μορφή που μπορεί να μοιάζει με απειλητική, αδηφάγα αράχνη, την ίδια στιγμή, όμως, είναι και ένα βαθιά τραγικό θύμα. Μια γυναίκα στην οποία συνυπάρχουν η προστατευτικότητα και ο κίνδυνος, με κινητήριο δύναμη ένα μητρικό ένστικτο βαθύ και ακατανίκητο, άρρηκτα συνδεδεμένο τόσο με τη ζωή όσο και με τον θάνατο.

Το "Αμάρτημα της μητρός μου" επιστρέφει, λοιπόν, στη θεατρική σκηνή όχι απλώς ως ένα σπουδαίο λογοτεχνικό κείμενο, αλλά ως μια διαχρονική ανατομία της ανθρώπινης ψυχής και των πιο σκοτεινών πτυχών της οικογενειακής αγάπης. Τον θίασο συμπληρώνουν οι Νίκος Καρδώνης, Πάνος Κλάδης, Πολυξένη Παπακωνσταντίνου, Ερατώ Πίσση και Άρης Τρουπάκης. Τα σκηνικά και τα κοστούμια υπογράφει η Ελένη Μανωλοπούλου, τη μουσική ο Τηλέμαχος Μούσας, ενώ τον σχεδιασμό των φωτισμών έχει αναλάβει ο Αλέκος Αναστασίου.