Νίκος Καμτσής: "Η βία που εμφανίζεται ως καθήκον είναι η πιο επικίνδυνη"

Ένα εκρηκτικό «Debate» ανάμεσα στον Μαρά και τον Σαντ: ο Νίκος Καμτσής μας ανοίγει «Το Μενού της Επανάστασης» στο Θέατρο Τόπος Αλλού. Διαβάστε όσα μας είπε με αφορμή τη νέα του παράσταση στο Τόπος Αλλού.

Το Τελευταίο Debate ή Το Μενού της Επανάστασης

Το "Τελευταίο Debate ή Το Μενού της Επανάστασης" φέρνει αντιμέτωπους δύο τόσο διαφορετικούς όσο και ακραίους κόσμους: τον Ζαν-Πολ Μαρά και τον Μαρκήσιο ντε Σαντ. Τι σε ώθησε να επιλέξεις αυτές τις δύο προσωπικότητες για μια θεατρική αναμέτρηση; Τι έχουν να πουν σήμερα;

Ψάχνοντας τα πρόσωπα του έργου, κατέληξα στον Μαρά και στον Σαντ γιατί ο καθένας τους εκφράζει μια διαφορετική βία. Ο Μαρά τη δικαιολογεί στο όνομα της απελευθέρωσης των πολλών. Ο Σαντ τη φέρνει στην περιοχή της προσωπικής επιθυμίας: μέχρι πού μπορώ να φτάσω για να ικανοποιήσω αυτό που θέλω; Ήθελα να τους φέρω αντιμέτωπους, να δω τι θα αποκαλύψει ο ένας για τον άλλον και τι θα αναγνωρίσει ο θεατής από τη βία που ζούμε σήμερα. Γι’ αυτό και τους τοποθέτησα κάπου ανάμεσα στον δικό τους και στον δικό μας χρόνο, σ’ ένα ξενοδοχείο χαμένων επαναστάσεων. Εκεί έχουν ακόμη πολλά να πουν και αρκετά να κρύψουν, κυρίως από τον εαυτό τους. Κι όσο τους ακούω, σκέφτομαι πόσο εύκολα υπερασπιζόμαστε μια ιδέα όταν το κόστος της το πληρώνει κάποιος άλλος. Σήμερα τους αναγνωρίζω όταν μια εξουσία ζητά να δεχτούμε την καταστολή για το "καλό όλων", αλλά και μέσα στις σχέσεις μας, όταν κάποιος θεωρεί την επιθυμία του αρκετό λόγο για να παραβιάσει την ελευθερία του άλλου, ακόμη κι όταν λέει πως τον αγαπά.

Το Τελευταίο Debate ή Το Μενού της Επανάστασης

Ο τίτλος "Το Μενού της Επανάστασης" είναι εξαιρετικά αιχμηρός. Γιατί επέλεξες το τραπέζι ως κεντρικό σκηνικό σύμβολο; Πότε η πολιτική επανάσταση μετατρέπεται σε ανθρωποφαγία;

Το τραπέζι έχει κάτι πολύ οικείο. Μαζευόμαστε γύρω του, τρώμε, περιποιούμαστε τον άλλον. Στην παράστασή μας, ο Σαντ μυεί τη Σαρλότ στη βία ανάμεσα σε φαγητά και γλυκά. Με ενδιαφέρει αυτή η ανατριχιαστική συνύπαρξη φροντίδας και χειραγώγησης. Η επανάσταση γίνεται ανθρωποφαγία όταν, στο όνομα της ελευθερίας, αρχίζει να διώκει όσους τολμούν να διαφωνήσουν — ακόμη και τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν γι’ αυτήν. Αλλά σήμερα τρωγόμαστε και χωρίς επαναστατικά προσχήματα: στον δημόσιο εξευτελισμό κάποιου στο
διαδίκτυο, στη δουλειά όπου ο φόβος της απόλυσης επιβάλλει σιωπή, στο σπίτι όπου η αγάπη γίνεται απαίτηση υπακοής. Το τρομακτικό είναι πόσο συνηθισμένα μπορούν να φαίνονται όλα αυτά. Μπορεί να συμβαίνουν στο διπλανό τραπέζι. Ή στο δικό μας.

Το Τελευταίο Debate ή Το Μενού της Επανάστασης

Το έργο θέτει ένα εξαιρετικά δύσκολο ερώτημα: μπορεί η βία να δικαιολογηθεί στο όνομα της δικαιοσύνης; Υπάρχει για εσένα κάποιο ηθικό όριο πέρα από το οποίο ακόμη και η πιο δίκαιη επανάσταση χάνει το νόημά της;

Δεν μπορώ να ζητήσω από έναν άνθρωπο που δέχεται βία να μείνει ακίνητος για να διατηρήσω εγώ καθαρή τη συνείδησή μου. Η αντίσταση μπορεί να απαιτήσει σύγκρουση. Αυτό όμως δεν δίνει λευκή επιταγή σε κανέναν, όσο δίκιο κι αν έχει. Για μένα το όριο παραβιάζεται όταν ο αγώνας επιτρέπει τα πάντα στους "δικούς μας", όταν το βασανιστήριο βαφτίζεται αναγκαίο και ο αθώος θυσιάζεται για κάποιο καλύτερο αύριο. Εκεί πρέπει να μπορείς να σταθείς απέναντι και στους συντρόφους σου. Αλλιώς η δικαιοσύνη που επικαλείσαι αρχίζει ήδη να εξαιρεί ανθρώπους.

Δυσκολεύομαι να πιστέψω κάποιον που υπόσχεται έναν ελεύθερο κόσμο και στο σπίτι του απαιτεί υπακοή

Η Σαρλότ Κορντέ, που δολοφόνησε τον Μαρά, βρίσκεται στο επίκεντρο μιας μεγάλης ηθικής αντίφασης: είναι δολοφόνος ή κάποιος που πίστεψε ότι έπρεπε να θυσιάσει έναν για να σωθούν χιλιάδες; Πώς προσεγγίζετε θεατρικά αυτή τη γκρίζα ζώνη;

Η Σαρλότ μπορεί να πιστεύει ότι σώζει χιλιάδες ανθρώπους και συγχρόνως να διαπράττει έναν φόνο. Η πεποίθησή της δεν σβήνει την πράξη. Θεατρικά με ενδιαφέρει πώς φτάνει να πιστέψει ότι έχει αυτό το δικαίωμα. Στη δική μας παράσταση, ο Σαντ την πλησιάζει, την ταΐζει, τη μυεί στη βία. Θέλω να βλέπουμε τον δισταγμό της, την ανάγκη της να πιστέψει κάπου, τη στιγμή που αφήνεται στην πειθώ του. Η χειραγώγηση δεν την απαλλάσσει από την ευθύνη. Μας αναγκάζει όμως να κοιτάξουμε και εκείνον που προετοιμάζει έναν φόνο χωρίς να κρατά ο ίδιος το μαχαίρι. Εδω η παράσταση θέτει δύο ερωτήματα: Πρώτον, μπορεί κάποιος που είναι ομολογουμένως αγνός να διαπράξει φόνο και να παραμείνει αγνός λόγω των προθέσεων του και δεύτερον θέτει την διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στον ηθικό αυτουργό και τον εκτελεστή. Ο θεάτής θα απαντήσει. Εμένα όμως μου αρκεί και μόνο αν προβληματιστεί.

Το Τελευταίο Debate ή Το Μενού της Επανάστασης

Ο Μαρά εκπροσωπεί την πολιτική στράτευση και την πίστη στην επαναστατική αναγκαιότητα, ενώ ο Σαντ αμφισβητεί τα όρια της ηθικής και της ανθρώπινης επιθυμίας. Ποια από τις δύο φιλοσοφικές στάσεις θεωρείτε πιο επικίνδυνη όταν μετατρέπεται σε ιδεολογία;

Με φοβίζει περισσότερο η βία που εμφανίζεται ως καθήκον απέναντι στους άλλους. Όταν πιστεύεις ότι υπηρετείς έναν δίκαιο σκοπό, μπορεί να πάψεις να ελέγχεις τον εαυτό σου. Βρίσκεις και ανθρώπους να σε χειροκροτήσουν. Από αυτή την άποψη, η στάση του Μαρά μπορεί να γίνει πιο επικίνδυνη όταν αποκτήσει εξουσία. Ο Σαντ, βέβαια, προσφέρει μια βολική δικαιολογία σε όποιον θεωρεί την επιθυμία του υπεράνω των άλλων. Το κριτήριό μου είναι συγκεκριμένο: τι κάνεις όταν ο άλλος σού πει "όχι"; Εκεί φαίνεται πόση ελευθερία τού αναγνωρίζεις πραγματικά. Σ΄αυτό το σημείο εμφανίζεται στις οθόνες ο Μαχάτμα Γκάντι και δίνει μια αφοπλιστική απάντηση.

Στην παράσταση εμφανίζονται ιστορικές προσωπικότητες όπως ο Λένιν, ο Τσε Γκεβάρα, ο Γκάντι, ο Μαντέλα και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, αλλά και ο Γκέμπελς. Τι σε ενδιαφέρει να αναδείξεις μέσα από αυτή την παράδοξη συνύπαρξη; Ποιος έχει τελικά το δικαίωμα να ορίζει τι είναι επανάσταση και τι βία;

Τους επιλέξαμε γιατί έρχονται από διαφορετικές εποχές και τόπους. Κουβαλούν τη βία που γνώρισαν, εκείνη στην οποία αντιστάθηκαν, αλλά και, ορισμένοι, τη βία που οι ίδιοι παρήγαγαν. Η συνύπαρξή τους δεν σημαίνει ότι τους εξισώνουμε. Φέρνει στη συζήτηση διαφορετικές εμπειρίες, που μας βοηθούν να εξετάσουμε τη σημερινή βία, το σταθερό επίκεντρο της παράστασης. Όσο για το ποιος δικαιούται να την ορίζει, δεν θα εμπιστευόμουν αποκλειστικά εκείνον που την ασκεί και βρίσκει τις λέξεις για να τη δικαιολογήσει. Θέλω να ακούγεται κι αυτός που την υφίσταται. Συνήθως εκείνου η φωνή φτάνει δυσκολότερα μέχρι εμάς. Μια επανάσταση κρίνεται από το τι αλλάζει στη ζωή των ανθρώπων, και η βία της δεν παύει να είναι βία επειδή ασκείται για έναν δίκαιο σκοπό. Σ’ αυτή την κρίση πρέπει να έχουν λόγο κι εκείνοι που πλήρωσαν το τίμημα, ακόμη κι αν η μαρτυρία τους χαλάει την ωραία αφήγηση των νικητών.

Το Τελευταίο Debate ή Το Μενού της Επανάστασης

Ζούμε σε μια εποχή πολέμων, πολιτικής πόλωσης, κοινωνικής ανασφάλειας και αμφισβήτησης των θεσμών. Πιστεύετε ότι η σύγχρονη κοινωνία έχει ανάγκη από μια νέα επανάσταση ή μήπως έχουμε χάσει ακόμη και τη δυνατότητα να οραματιστούμε έναν διαφορετικό κόσμο; 

Είμαι πάντα υπέρ της επανάστασης και κυρίως εκείνων των μικρών επαναστάσεων που κάνουμε καθημερινά στην προσωπική μας ζωή. Να εγκαταλείψεις μια βολική βεβαιότητα, να παραδεχτείς ότι αδικείς τον άνθρωπό σου και να αλλάξεις συμπεριφορά. Τέτοιες ανατροπές μάς ανανεώνουν, μας κάνουν περισσότερο ανθρώπους. Δεν αρκούν βέβαια για να αλλάξουν άδικους θεσμούς· χρειάζεται και συλλογικός αγώνας. Αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω κάποιον που υπόσχεται έναν ελεύθερο κόσμο και στο σπίτι του απαιτεί υπακοή. Δεν νομίζω ότι χάσαμε τη δυνατότητα να οραματιζόμαστε. Έχουμε κουραστεί από υποσχέσεις που μας ζητούν διαρκώς να υπομένουμε το παρόν.

Η παράσταση συνδυάζει πολιτικό θέατρο, μαύρη ειρωνεία, ιστορικά πρόσωπα, βίντεο και σύγχρονα οπτικοακουστικά μέσα. Πώς διαμορφώθηκε αυτή η σκηνική γλώσσα και τι ρόλο παίζουν οι νέες τεχνολογίες στην αφήγηση; 

Αυτή η γλώσσα προέκυψε από την ανάγκη να εισβάλλει το σήμερα στη συνάντηση του Μαρά με τον Σαντ. Οι οθόνες φέρνουν στη σκηνή τον έξω κόσμο, αλλά και πρόσωπα που παρεμβαίνουν στη συζήτηση, διακόπτουν τις βεβαιότητές τους. Και η μαύρη ειρωνεία χρειάζεται: μερικές φορές γελάς με τον παραλογισμό ενός επιχειρήματος και λίγο μετά καταλαβαίνεις ότι το έχεις χρησιμοποιήσει κι εσύ.

Με φοβίζει περισσότερο η βία που εμφανίζεται ως καθήκον απέναντι στους άλλους. Το κριτήριό μου είναι συγκεκριμένο: τι κάνεις όταν ο άλλος σού πει "όχι";

Η τεχνητή νοημοσύνη (AI) έχει μπει στη ζωή μας και θα μπει ακόμη περισσότερο. Το αν θα τη βάλει κανείς στο θέατρο πρέπει να το σκεφτεί και να το αποφασίσει ο ίδιος. Για μένα, οτιδήποτε ανεβαίνει στη σκηνή είναι ηθοποιός και συμμετέχει στη δράση και στην αφήγηση. Το κοστούμι, ο φωτισμός, τώρα και η τεχνητή νοημοσύνη, οφείλουν να υπηρετούν τη δράση, τις συγκρούσεις, τις σχέσεις που δημιουργούν οι ηθοποιοί. Εκείνοι τις ζωντανεύουν, κανένα μέσο δεν μπορεί να το κάνει στη θέση τους. Όταν η τεχνολογία προχωρά την αφήγησή τους, έχει θέση στη σκηνή του Τόπος Αλλού. Αν απλώς εικονογραφεί όσα ήδη ακούμε, με κουράζει.

Το Τελευταίο Debate ή Το Μενού της Επανάστασης

Πώς δούλεψες με τους ηθοποιούς ώστε να προσεγγίσουν προσωπικότητες τόσο σύνθετες και αντιφατικές; Πόσο δύσκολο είναι να ενσαρκώσεις έναν ιστορικό χαρακτήρα χωρίς να εγκλωβιστείς στην ιστορική του εικόνα;

Η δυσκολία είναι να γνωρίζεις την ιστορία του προσώπου χωρίς να παίζεις διαρκώς τη φήμη του. Αν μπεις στη σκηνή για να παίξεις "τον επαναστάτη Μαρά", κινδυνεύεις να μείνεις σε μια πόζα. Χρειάζεται να βρεις τι ζητά από τον άνθρωπο απέναντί του, γιατί θυμώνει τη συγκεκριμένη στιγμή, πού νιώθει ότι χάνει το έδαφος. Εκεί δουλέψαμε: πώς οι ιδέες γίνονται συμπεριφορά, πώς κάποιος υπερασπίζεται μια πεποίθηση και λίγο αργότερα την παραβιάζει, χωρίς απαραίτητα να το αντιλαμβάνεται. Ο ηθοποιός πρέπει να αντέξει αυτή την αντίφαση, να μη βιαστεί να τη διορθώσει ή να κρίνει το πρόσωπο. Με αυτή την ομάδα δουλέψαμε πολύ καλά, γιατί οι ηθοποιοί πήραν προσωπικά το θέμα. Κατάλαβαν τι μας απασχολεί και νοιάστηκαν για ολόκληρη την παράσταση, πέρα από τον δικό τους ρόλο. Αλλωστε δεν είναι και τυχαίοι. Εχουν διανύσει αρκετά σκηνικά χιλιόμετρα και είναι διανοούμενοι με την έννοια ότι δεν εκτελούν μόνο αλλά ερευνούν και προτείνουν. Αυτό είναι καταπληκτικό για ένα σκηνοθέτη και τρομερά ανακουφιστικό όταν ο σκηνοθέτης παίζει κιόλας. Αυτό αλλάζει την πρόβα: μπορείς να δοκιμάσεις, να αμφιβάλεις, να βρεις κάτι μαζί με τον άλλον. Τους ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη και για την ευθύνη που μοιράστηκαν μαζί μου.

Διαβάστε Επίσης

Το Τόπος Αλλού έχει καταφέρει να παραμείνει ενεργό και δημιουργικό επί πολλά χρόνια, επιμένοντας σε μια θεατρική ταυτότητα που συχνά δεν ακολουθεί την πεπατημένη. Ποιο είναι το μυστικό αυτής της αντοχής και πόσο δύσκολο είναι να επιμένεις στην καλλιτεχνική σου ελευθερία χωρίς εκπτώσεις; 

Δεν υπάρχει κάποιο ωραίο μυστικό. Υπάρχει πολλή δουλειά, φθορά και η επίμονη άρνηση να κάνουμε ένα θέατρο που δεν μας αφορά, μόνο και μόνο για να χωρέσουμε ευκολότερα στην αγορά. Η καλλιτεχνική ελευθερία κοστίζει πολύ συγκεκριμένα: σε χρήματα, σε χρόνο, σε προσωπικές αντοχές. Και δεν θέλω να εξωραΐζω αυτή τη συνθήκη. Η διαρκής ανασφάλεια εξαντλεί τους ανθρώπους. Θεωρώ ότι έχουμε ένα κράτος εχθρικό προς την τέχνη στην καθημερινή του λειτουργία. Δεν εννοώ μόνο το Υπουργείο Πολιτισμού. Εννοώ ολόκληρο το θεσμικό περιβάλλον γύρω από ένα θέατρο, που απαιτεί να είσαι συνεπής σε κάθε υποχρέωση, ενώ το ίδιο δεν αισθάνεται αντίστοιχη υποχρέωση απέναντί σου. Σου ζητά να επιβιώσεις ως επιχείρηση και συγχρόνως να προσφέρεις πολιτισμό σαν να μην έχει κόστος.

Έχουμε ένα κράτος εχθρικό προς την τέχνη. Σου ζητά να επιβιώσεις ως επιχείρηση και συγχρόνως να προσφέρεις πολιτισμό σαν να μην έχει κόστος

Κι όταν αντέχεις, η αντοχή σου γίνεται άλλοθι για να συνεχίσουν να σε αφήνουν μόνο. Τα μέσα, επίσης, δεν μας έχουν εντάξει όλα αυτά τα χρόνια στο mainstream, στο κυρίαρχο κύκλωμα προβολής. Αυτό δυσκολεύει την επικοινωνία με το κοινό, όσο καλή δουλειά κι αν κάνεις. Κάνει όμως τη διαδρομή και πιο ενδιαφέρουσα: χρειάζεται διαρκώς να βρίσκουμε τον δικό μας τρόπο να φτάσουμε στους ανθρώπους. Αυτό το ενδιαφέρον μάς κρατάει. Έχω ακόμη πράγματα να δοκιμάσω στη σκηνή του Τόπος Αλλού και ανθρώπους με τους οποίους θέλω να τα μοιραστώ. Αλλά η επιμονή μας δεν απαλλάσσει κανέναν από τις ευθύνες του.

Το Τελευταίο Debate ή Το Μενού της Επανάστασης

Αν έπρεπε να κρατήσετε ένα μόνο ερώτημα από το "Τελευταίο Debate" και να το μεταφέρετε έξω από τη θεατρική αίθουσα, στην καθημερινή μας ζωή, ποιο θα ήταν; Και τι θα θέλατε να συζητήσει ο θεατής φεύγοντας από το θέατρο;

"Ποια βία ασκώ εγώ και με ποια δικαιολογία την επιτρέπω στον εαυτό μου;" Αυτό θα κρατούσα. Είναι εύκολο να καταδικάζεις τη βία των άλλων και μετά να γυρίζεις σπίτι και να απαιτείς να γίνεται το δικό σου. Θα ήμουν ευχαριστημένος αν ο θεατής, στην πρώτη βιτρίνα που θα συναντήσει στην Πατησίων, προσέξει το καθρέφτισμά του στο τζάμι αντί για τα προϊόντα που θέλει να αγοράσει. Να κοιτάξει τον εαυτό του στα μάτια και να αναρωτηθεί αν όσα είδε μέσα συμβαίνουν και στη δική του ζωή. Και ποια ευθύνη έχει ο ίδιος. Χωρίς το βολικό "ναι, αλλά".

Προπώληση: more.com

Διαβάστε Επίσης

Διαβάστε Επίσης

Περισσότερες πληροφορίες

Το τελευταίο debate ή Το μενού της επανάστασης

  • Δράμα
  • Διάρκεια: 85 '

Ο Ζαν-Πολ Μαρά, η φλογισμένη φωνή της Γαλλικής Επανάστασης, και ο Μαρκήσιος ντε Σαντ, ο σκοτεινός υπερασπιστής της απόλυτης ατομικής επιθυμίας, δύο εμβληματικές και ακραία συγκρουσιακές μορφές, σε ένα έργο για τη βία και το πότε νομιμοποιείται. Ο Μαρά υπερασπίζεται την Ιστορία ως καθήκον: όταν οι θεσμοί λειτουργούν ως μηχανισμοί καταπίεσης, η ρήξη δεν είναι επιλογή αλλά αναγκαιότητα. Ο Ντε-Σαντ αποκαλύπτει το σκοτεινό κενό κάθε μεγάλης ιδέας που ζητά ανθρώπινες θυσίες. Η ερώτησή του είναι δηλητηριώδης: ποιος δίνει στον επαναστάτη το δικαίωμα να γίνει δήμιος; Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο πολιτικό θέατρο, τη μαύρη ειρωνεία και το σύγχρονο δημόσιο debate. Οθόνες με ιστορικά πρόσωπα που σφράγισαν τη σχέση βίας και επανάστασης — Λένιν, Τσε, Μαχάτμα Γκάντι, Νέλσον Μαντέλα, Μάλκολμ Χ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Γκέμπελς— λειτουργούν ως σχόλιο στη σημερινή συνθήκη όπου η βία αναπαράγεται και δικαιολογείται ανάλογα με το ποιος την ασκεί και ποιος την αφηγείται.

Τόπος Αλλού

Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

Η "Πάπισσα Ιωάννα" του Εμμανουήλ Ροΐδη ανεβαίνει στο Θέατρο Αργώ

Η ιστορία της γυναίκας που μεταμφιέστηκε σε άνδρα και έφτασε μέχρι τον θρόνο του Αγίου Πέτρου ζωντανεύει στη σκηνή μέσα από το μυθιστόρημα του Εμμανουήλ Ροΐδη.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
17/11/2026

"Σαρώ": Μια ιλαροτραγωδία με ελεύθερη συνεισφορά στο θέατρο Εμπρός

Η Ευτυχία Δρακοπούλου και η θεατρική ομάδα "Κούκου" παρουσιάζουν μια παράσταση σε τρεις πράξεις, γραμμένη σε δεκαπεντασύλλαβο, που ακροβατεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, το χιούμορ και την ανθρώπινη αγωνία.

Στο MIR festival 2026 η τέχνη γίνεται "Η δύναμη των αδυνάτων"

Δεκαέξι πρότζεκτ, δεκατέσσερις χώροι και μια Αθήνα που μετατρέπεται σε ανοιχτό πεδίο σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας. Το αθηναϊκό φεστιβάλ σύγχρονης τέχνης επιστρέφει με ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα που φέρνει σε διάλογο το θέατρο, τον χορό και την περφόρμανς.

Οι "Χήνες" της Στέλλας Ζαφειροπούλου συνεχίζονται για δεύτερη χρονιά στο Πλύφα

Η βραβευμένη ιστορία της Στέλλας Ζαφειροπούλου για την υιοθεσία, την οικογένεια και τις προκαταλήψεις παρουσιάζεται από τις 18 Νοεμβρίου, με τη Μαρία Αντουλινάκη.

Αποκλειστικό: Τι ετοιμάζει ανήμερα τα Χριστούγεννα ο Γιάννης Σκουρλέτης;

Ανοίγει η αυλαία ανήμερα τα Χριστούγεννα (Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου) με μια αναπάντεχη καλλιτεχνική συνάντηση στο "Θέλετε να μιλήσουμε για τον Χριστό;" της Γλυκερίας Μπασδέκη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη. Η ηλεκτρονική προπώληση ξεκινά την Τετάρτη 18/11.

Ο Τορκουάτο Τάσσο του Γκαίτε από τον Γιάννο Περλέγκα στο Θέατρο Ροές

Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Γιάννος Περλέγκας μαζί με τους συμπρωταγωνιστές του Κωστή Γλύκαντζη, Γιώργο Κατσή, Ερμή Μαλκότση, Γιάννη Μπαριτάκη και Χριστίνα Σουγιουλτζή παρουσιάζει το εμβληματικό έργο του Γκαίτε στο Θέατρο Ροές (από 4/12), μια συναρπαστική τραγικωμωδία για τη σχέση τέχνης, ιδιοφυΐας και εξουσίας.

"Ο ημιυπαίθριος" συνεχίζει για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Coronet με νέες ανατροπές

Η σουρεάλ κωμωδία του Γιώργου Αλκαίου επιστρέφει ανανεωμένη στο Θέατρο Coronet, με νέες προσθήκες και έναν δεκαμελή θίασο.