Νικόλας Παπουτσάκης©
Το έργο της Εύης Κολιαδήμα, από την πρώτη στιγμή που μου το έφερε και το διάβασα, μου προκάλεσε μία απίστευτα γοητευτική και όμορφη σκέψη: ότι τα λόγια των "τρελών" —των φερόμενων ως τρελών— ίσως δεν είναι τίποτα περισσότερο από τις βαθύτερες σκέψεις που ο καθένας μας έχει και, ίσως, φοβάται να εκφράσει.
Άλλωστε, μετά από τέσσερα χρόνια πορείας με τον "Κοιμώμενο Χαλεπά", μου έχουν μάθει πλέον τη φράση "όλοι έχουμε τρία πρόσωπα". Το τρίτο, λοιπόν, πρόσωπο του καθενός μας —αυτό το οποίο κρύβουμε επιμελώς ακόμα και από τον ίδιο μας τον εαυτό— είναι αυτό που παρουσιάζεται υπέροχα, με έναν ιδιαίτερο τρόπο γραφής, στο έργο "Λούπα".
Αυτός είναι ο λόγος που επέλεξα να κάνω κάτι εντελώς διαφορετικό, τόσο ως προς τον τρόπο δουλειάς όσο και ως προς το αποτέλεσμα της παράστασης, εικαστικά και σκηνοθετικά. Όσο προχωρούν οι πρόβες, διαπιστώνω καθημερινά νέα νοήματα πίσω από τις λέξεις του κειμένου. Αυτό με γεμίζει χαρά, καθώς ο κάθε θεατής μπορεί να επιλέξει ποια στοιχεία θα πάρει μαζί του φεύγοντας, ποια θα επεξεργαστεί και ποια θα τον βοηθήσουν να αλλάξει όσα επιθυμεί στην πραγματικότητά του — ή ίσως και όχι.
Ακόμα και η σκέψη ότι ο τρόπος που στοχάζονται ορισμένοι άνθρωποι δεν είναι "τρελός" αλλά απλά διαφορετικός, είναι κάτι που με έκανε από την αρχή να αγαπήσω αυτό το έργο. Στόχος μου είναι να το αγαπήσουν και οι θεατές, γιατί η αγάπη θεραπεύει· ο μόνος τρόπος να βιώσουμε το θαύμα της ζωής είναι αν μας αγγίξει το θαύμα της αγάπης. Άλλωστε, το θέατρο φωτίζει το κοινωνικό σύνολο με τα καλά και τα κακά του, βοηθώντας μας να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
Διαβάστε Επίσης
