Μαρία Τούλτσα
Με συγκίνηση και ανθρωπιστική οπτική, η δραματουργία του Τζόζεφ Κόνραντ μεταφέρεται στη σκηνή του Rabbithole (από 19/4) ως μια καταβύθιση στην καρδιά του ανθρώπου· μια πλεύση όπου η απελπισία και η ελπίδα συγκρούονται με τη δύναμη της αλληλεγγύης. Η παράσταση "Γραμμή σκιάς", βασιμένη στο μυθιστόρημα του λειτουργεί ως καθρέφτης των σημερινών μας αγωνιών· μια ιστορία επιβίωσης και συλλογικής αντοχής που μιλά ξεκάθαρα στην εποχή μας και μέσα από τα μάτια των χαρακτήρων, αναγνωρίζουμε την ανάγκη να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλο απέναντι στα τεράστια κύματα που φέρνει η...ζωή.
Στην παράσταση, η αίσθηση του χρόνου και του χώρου θολώνει· σε ένα ακίνητο καράβι, στη μέση του ωκεανού, μια μικρή ομάδα ανθρώπων αντιμετωπίζει την άπνοια, την εξάντληση και τον φόβο. Το έργο του Κόνραντ —ένα από τα σημαντικότερα ναυτικά μυθιστορήματα του προηγούμενου αιώνα— γίνεται εδώ ένα θεατρικό οδοιπορικό για την ανθρώπινη ύπαρξη στην κρίση, όπου η μετάβαση από την αμέριμνη νεότητα στην ωριμότητα γίνεται η μεγαλύτερη πρόκληση επιβίωσης.
Υπό τη σκηνοθετική επιμέλεια και δραματουργική διασκευή του Γιώργου Σίμωνα, με τη μουσική της Τώνιας Ράλλη και έναν δυνατό θίασο επί σκηνής (Γιάννη Λεάκο, Δημήτρη Ντάσκα, Γιώργο Τζαβάρα, Μιχάλη Ζαχαρία, Γεωργία Σωτηριανάκου, Ιωάννα Σίσκου), η χρήση υπέρτιτλων αντί της φυσικής ομιλίας δημιουργεί έναν κόσμο που αναδεικνύει τη μάχη του ανθρώπου με τη φύση. Χωρίς περιττές λέξεις, η παράσταση μιλά μια γλώσσα καθαρά κινητική και συναισθηματική.
Στην κριτική του "α" για την παράσταση η Τώνια Καράογλου διαιστώνει πως "Αν και η δραματοποίηση της λογοτεχνίας είναι τόσο παλιά όσο το θέατρο, εδώ ο Γιώργος Σίμωνας, στη διασκευή και τη σκηνοθεσία, έχει επιτύχει ένα πολύ ξεχωριστό αποτέλεσμα. Καταφεύγοντας σε διάφορους σκηνικούς κώδικες και εργαλεία, την αφήγηση (που ακούγεται κυρίως off), τον βωβό κινηματογράφο (με τους διαλόγους να περνούν γραμμένοι σε οθόνη), το σωματικό θέατρο και ελάχιστα τον ζωντανό λόγο, τη χρήση μάσκας, υπογράφει τελικά μία περφόρμανς που καταφέρνει να ενσωματώσει στην ίδια της την κατασκευή τα μοτίβα της ακινησίας, της διαστολής του χρόνου, της απειλής. Εξαιρετικό είναι επίσης το σκηνικό περιβάλλον, που αποτυπώνει ρεαλιστικά αλλά και με ατμοσφαιρική ποιητικότητα το πλοίο όπου διαδραματίζεται η ιστορία (σκηνογραφία: Γ. Σίμωνας, Socos), όσο και τα κοστούμια (ενδυματολογία: Γκέλυ Γκότση)"
Στη "Γραμμή σκιάς" η εικόνα των "εξαντλημένων ναυτικών" ωθεί να σκεφτούμε την παγκόσμια πραγματικότητα". Είναι μια ιστορία στο παρελθόν, αλλά και μια πολιτική και ανθρωπιστική δήλωση για το σήμερα.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
