Μια μέρα σαν τη σημερινή, το ελληνικό θέαμα απέκτησε έναν από τους πιο "δικούς" του ανθρώπους. Στις 27 Φεβρουαρίου 1951 γεννήθηκε ο Στάθης Ψάλτης, ο ηθοποιός που έμελλε να γίνει το απόλυτο είδωλο της ποπ κουλτούρας των ’80s, παραμένοντας ταυτόχρονα ένας βαθιά καλλιεργημένος και ακούραστος εργάτης της τέχνης.
Με καταγωγή από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης, γεννήθηκε στο Βέλο Κορινθίας, όπου πέρασε τα πρώτα του χρόνια, πριν η οικογένειά του μετακομίσει στο Αιγάλεω. Μπορεί οι περισσότεροι να τον θυμόμαστε με δερμάτινο μπουφάν πάνω σε μια μηχανή, όμως η αφετηρία του ήταν διαφορετική. Πριν τον κερδίσει οριστικά η υποκριτική στη σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη, είχε ήδη καταφέρει να τελειώσει τη Νομική Σχολή Αθηνών.
Μια καριέρα που τα είχε όλα
Η αρχή της καριέρας του δεν προμήνυε το "εκρηκτικό" προφίλ που θα ακολουθούσε. Το 1973 ξεχώρισε ως γελωτοποιός στη μεταφορά του έργου "Οι Έμποροι των Εθνών" στην ελληνική τηλεόραση, ενώ ακολούθησε ο ρόλος του βοηθού ανακριτή στη σειρά "Ο Συμβολαιογράφος". Την ίδια χρονιά ερμήνευσε το τραγούδι "Ήτανε μια φορά" του Σταύρου Ξαρχάκου, δείχνοντας από νωρίς και τη μουσική του πλευρά. Σταδιακά στράφηκε στην επιθεώρηση και στο σωματικό χιούμορ, καλλιεργώντας μια έντονα εκφραστική σκηνική παρουσία, γεμάτη μεταμορφώσεις, αυτοσαρκασμό και πολιτικό σχόλιο.
Ο βασιλιάς της βιντεοκασέτας
Η δεκαετία του ’80 τον βρήκε στην κορυφή. Σε μια περίοδο που το ελληνικό σινεμά περνούσε κρίση, ο Ψάλτης έγινε η "μηχανή" που το κράτησε ζωντανό. Δημιούργησε ένα απολύτως αναγνωρίσιμο κωμικό ύφος, πολλοί τον χαρακτήρισαν άτυπο διάδοχο του Σωτήρης Μουστάκας, και μετέτρεψε τη βιντεοκασέτα σε λαϊκό θεσμό.
Μαζί με το "άλτερ έγκο" του και μεγάλο έρωτα της ζωής του, την Καίτη Φίνου, δημιούργησαν το πιο εμβληματικό δίδυμο της εποχής. Πρωταγωνίστησε σε εμπορικές επιτυχίες όπως: "Καμικάζι Αγάπη μου", "Έλα ν’ αγαπηθούμε ντάρλινγκ", "Βασικά καλησπέρα σας", "Τροχονόμος Βαρβάρα", "Τα Καμάκια", "Και ο πρώτος ματάκιας", "Τρελός είμαι ό,τι θέλω κάνω", "Μάντεψε τι κάνω τα βράδια".
Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον απεγνωσμένο DJ στο "Βασικά καλησπέρα σας" ή τον "ματάκια" που έτρεχε στις παραλίες; Οι ατάκες του δεν ήταν απλώς σενάριο, μέρος της καθημερινής μας γλώσσας:
"Κούλα, μ’ ακούς;"
"Μανούλι, είσαι να τη βρούμε;"
"Κούλα, πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος!"
Ήταν ο εκφραστής της λαϊκής διασκέδασης, ο άνθρωπος που μετέτρεπε το χαμηλό budget σε υπερπαραγωγή χάρη στο αστείρευτο νεύρο, τον ρυθμό και το αυτοσχεδιαστικό του ταλέντο.
Ένας "γελωτοποιός" που σε έκανε να σπαράζεις
Αν και η κωμωδία τον έκανε σταρ, το δράμα ήταν αυτό που τον δικαίωσε ως καλλιτέχνη. Στην τηλεόραση, σε σειρές όπως "Τμήμα Ηθών" και κυρίως στην "Ανατομία ενός Εγκλήματος", απέδειξε ότι μπορούσε να πείσει απόλυτα ακόμη και σε σκοτεινούς, παρανοϊκούς ρόλους. Στο θέατρο και την επιθεώρηση άφησε εποχή με τις μεταμορφώσεις του, σε παραστάσεις όπως το "Νου Δου… Η Άσχημη", ισορροπώντας ανάμεσα στη σάτιρα και την κοινωνική παρατήρηση.
Η μοίρα το έφερε έτσι ώστε η τελευταία του εμφάνιση να είναι και η πιο συγκλονιστική. Στην ταινία "Καζαντζάκης" του Γιάννη Σμαραγδή, υποδύθηκε έναν ηγούμενο με μια "πρωτόγνωρη πνευματικότητα", όπως δήλωσε ο σκηνοθέτης. Μια ερμηνεία εσωτερική, σχεδόν λυτρωτική.
Έφυγε από τη ζωή το 2017, σε ηλικία 66 ετών, έπειτα από γενναία μάχη με τον καρκίνο, στο Νοσοκομείο "Άγιος Σάββας", αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο καλλιτεχνικό αποτύπωμα. Η ασθένεια μπορεί να τον λύγισε σωματικά, δεν κατάφερε όμως να τον νικήσει πραγματικά. Γιατί ο Στάθης Ψάλτης κέρδισε αυτό που μένει όταν σβήνουν τα φώτα: την υστεροφημία του. Κι αυτό, τελικά, είναι που μετρά.
Στάθη βασικά, όπου κι αν είσαι … καλησπέρα σου
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
