Τρία χρόνια μετά την πρώτη της παρουσίαση, η επιτυχημένη παραγωγή του "Φάλσταφ", κύκνειου άσματος του Βέρντι, επιστρέφει στην Εθνική Λυρική Σκηνή και την "Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος" για 6 παραστάσεις (15, 18, 21, 26 Φεβρουαρίου και 1, 5 Μαρτίου).
Μετά τη μεγάλη επιτυχία του "Οθέλλου" (1887), ελάχιστοι πίστευαν ότι ο Βέρντι θα συνέθετε ένα ακόμα σημαντικό έργο, και μάλιστα κωμικό. Κι όμως, ο σπουδαίος συνθέτης θα στραφεί προς το τέλος της ζωής του και πάλι στον Σαίξπηρ, επιλέγοντας την ιταλικού στυλ κωμωδία του "Οι Εύθυμες κυράδες του Ουίνδσορ". Γοητευμένος από τον κεντρικό της ήρωα Φάλσταφ, έναν αδίστακτο κατεργάρη, θα παραδώσει -μαζί με τον λιμπρετίστα Μπόϊτο- το 1893 στη Σκάλα του Μιλάνου, άλλο ένα αριστούργημα που θα τύχει ενός ακόμη ανεπανάληπτου θριάμβου.
Η όπερα εστιάζει στον ξεπεσμένο ιππότη σερ Τζων Φάλσταφ -τον μόνο πραγματικά πρωταγωνιστικό ρόλο, γύρω από τον οποίο περιστρέφονται όλοι οι άλλοι- και τις ερωτικές του περιπέτειες, που τον εκθέτουν στη μικρή τοπική κοινωνία. Αν στους δύο μονολόγους του κατακρίνει τον άδικο κόσμο και παραδίδει μαθήματα ηθικής, στην Αλίτσε εμφανίζεται ως μέγας καρδιοκατακτητής, στον σύζυγό της Φορντ ως ματαιόδοξος ιππότης, για να καταλήξει -μετά από διάφορες κωμικοτραγικές καταστάσεις- περίγελος στη σκηνή του δάσους. Όχι τυχαία, στο φινάλε όλοι οι χαρακτήρες του έργου τραγουδούν: "Όλα στον κόσμο είναι ένα καλαμπούρι… αλλά γελά καλύτερα όποιος γελά τελευταίος!"
Η Κατερίνα Πετσατώδη αναλαμβάνει την αναβίωση της ευφρόσυνης και εξόχως ψυχαγωγικής παραγωγής που έστησε ο επιφανής Βρετανός σκηνοθέτης Στήβεν Λάνγκριτζ, καλλιτεχνικός διευθυντής του φημισμένου Φεστιβάλ Όπερας του Γκλάιντμπορν. Ο Λάνγκριτζ μετέφερε την ιστορία του -εν προκειμένω, παλιού στρατιώτη- Φάλσταφ, στη μεσοπολεμική Αγγλία της δεκαετίας του '30 και του σκανδαλώδους Πρίγκηπα της Ουαλίας (ο οποίος θα γίνει για λίγο ο Βασιλιάς Εδουάρδος Η’), μια εποχή κατά την οποία η αυστηρή αγγλική ιεραρχία θεωρούσε την κοινωνική τάξη κάποιου σημαντικότερη από την οικονομική του επιφάνεια.
Την εντυπωσιακή σκηνική και ενδυματολογική απόδοση της εποχής αυτής υπογράφει ο διακεκριμένος Έλληνας σκηνογράφος και ενδυματολόγος Γιώργος Σουγλίδης. Την κινησιολογία επιμελείται ο Νταν Ο’Νηλ και τους φωτισμούς ο Πήτερ Μάμφορντ.
Σε μουσικό επίπεδο, η όπερα χαρακτηρίζεται δίκαια ως ένα από τα κομψοτεχνήματα του λυρικού θεάτρου για την απόλυτη οικονομία και τον συμπυκνωμένο τρόπο με τον οποίο ο Βέρντι σκιαγραφεί με μία και μόνο μουσική φράση χαρακτήρες και καταστάσεις. Προκειμένου να αποδώσει τις διαφορετικές όψεις του Φάλσταφ, ο συνθέτης επιστράτευσε, πάντως, τεράστια εκφραστική παλέτα. Άλλωστε στο μεγαλύτερο μέρος του έργου υπάρχει διαρκής, συχνά καταιγιστική εναλλαγή ρυθμών, ηχοχρωμάτων, σύντομων μελωδικών θεμάτων ή στοιχείων αρμονίας.
Δύσκολα θα φανταζόταν κανείς ιδανικότερο αρχιμουσικό από τον σπουδαίο Ιταλό Πάολο Καρινιάνι για την ανάληψη της μουσικής διεύθυνσης του εξαιρετικά απαιτητικού έργου.
Της αμιγώς εγχώριας διανομής ηγείται, στο ελληνικό ντεμπούτο του ως Φάλσταφ, ο κορυφαίος μας βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος, που προσέθεσε σχετικά πρόσφατα το ρόλο στην πλούσια πινακοθήκη οπερατικών χαρακτήρων που έχει ενσαρκώσει στη μακρά σταδιοδρομία του.
Ως Φορντ εμφανίζεται ο καταξιωμένος βαρύτονος Διονύσης Σούρμπης. Η υψίφωνος Τσέλια Κοστέα ενσαρκώνει την Αλίτσε Φορντ, η μεσόφωνος Νεφέλη Κωτσέλη την κυρία Κουίκλυ, η μεσόφωνος Χρυσάνθη Σπιτάδη την Μεγκ Πέϊτζ, η υψίφωνος Μαριλένα Στριφτόμπολα την Ναννέττα και ο τενόρος Βασίλης Καβάγιας τον Φέντον. Το ζεύγος των ακολούθων του Φάλσταφ Μπαρντόλφο και Πιστόλα θ’αποδώσουν ο τενόρος Γιάννης Καλύβας και ο βαρύτονος Χάρης Ανδριανός, ενώ τον Δρα Κάιους ο τενόρος Ανδρέας Καραούλης.
