Δύο από τις σημαντικότερες θεατρικές προτάσεις της φετινής σεζόν παρουσιάζονται αυτές τις ημέρες στην Κεντρική Σκηνή του κατάμεστου Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, καταγράφοντας συνεχόμενα sold out και αποσπώντας ιδιαίτερα θετικές κριτικές από κοινό και ειδικούς. Πρόκειται για το κλασικό αριστούργημα του Άντον Τσέχοφ "Ιβάνοφ", σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, και το σύγχρονο νεοελληνικό έργο του Βασίλη Κατσικονούρη "Ο Φονιάς, Έγκλημα και Αθώωση", σε σκηνοθεσία Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη. Δύο έργα με διαφορετικές καταβολές και αισθητικές, δύο σκηνοθέτες διαφορετικών γενεών και δύο ξεχωριστές σκηνικές προσεγγίσεις, που συναντιούνται στον ίδιο θεατρικό χώρο, επιβεβαιώνοντας τον πολυσυλλεκτικό και ουσιαστικό ρόλο του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά στον σύγχρονο πολιτιστικό χάρτη.
Ο "Ιβάνοφ", το πρώτο θεατρικό έργο του Άντον Τσέχοφ, γραμμένο το 1887, αποτελεί μια βαθιά ανθρώπινη τραγικωμωδία για την ηθική και ψυχική κατάρρευση ενός ανθρώπου που αδυνατεί να βρει νόημα και διέξοδο στη ζωή του. Ο Νικολάι Ιβάνοφ, ένας μορφωμένος και ευαίσθητος άνδρας, παγιδευμένος στα οικονομικά αδιέξοδα, στις κοινωνικές συμβάσεις και στην προσωπική του παραίτηση, γίνεται το σύμβολο μιας γενιάς που φθείρεται αργά από την απουσία σκοπού.
Στη σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά, το έργο προσεγγίζεται με σύγχρονη ματιά, αναδεικνύοντας τη διαχρονικότητα του τσεχοφικού λόγου και τη βαθιά του σύνδεση με τα υπαρξιακά αδιέξοδα του σήμερα. Στον ομώνυμο ρόλο, ο Αργύρης Ξάφης παραδίδει μια πολυεπίπεδη ερμηνεία, πλαισιωμένος από έναν εξαιρετικό θίασο- Γιάννη Νταλιάνη, Μαρία Σκουλά και Νίκο Χατζόπουλο, Αλεξάνδρα Καζάζου, Πηνελόπη Τσιλίκα, Κατερίνα Λυπηρίδου, Χάρη Φραγκούλη, Θανάση Δόβρη, Νικόλα Χανακούλα, Ευάγγελου Βογιατζή- , ενώ ξεχωριστή θέση στην παράσταση κατέχει η ζωντανή μουσική του Blaine Reininger των Tuxedo Moon, που ενισχύει την ατμόσφαιρα και τη συναισθηματική ένταση του έργου.
Σε πλήρη αντίστιξη, αλλά με την ίδια θεατρική δύναμη, το έργο "Ο Φονιάς, έγκλημα και αθώωση" φέρνει στη σκηνή μια συγκλονιστική, αληθινή ιστορία από τη μεταπολεμική Ελλάδα. Το κείμενο του Βασίλη Κατσικονούρη βασίζεται σε πραγματικό περιστατικό της δεκαετίας του ’60, όταν ένας άνδρας δολοφόνησε τη σύζυγό του και αθωώθηκε από το δικαστήριο, με την κοινωνία να τον αντιμετωπίζει ως υπερασπιστή της "τιμής" του. Η σκηνοθεσία του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη φωτίζει με καθαρό και αμείλικτο τρόπο τις ριζωμένες πατριαρχικές αντιλήψεις, τη συλλογική συνενοχή και τους μηχανισμούς που μετατρέπουν το έγκλημα σε κοινωνικά αποδεκτή πράξη.
Ο Μιχάλης Σαράντης, στον πρωταγωνιστικό ρόλο, καθηλώνει με την ερμηνεία του, ενώ ο πολυπληθής θίασος-Άννα Καλαϊτζίδου, Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, Φώτης Θωμαϊδης, Φωτεινή Ντεμίρη, Γεωργία Συφιανού, Στέργιος Αντούλας, Γιώργος Παράσχος, Γιώργος Λάμπρης, Γιώργος Ζαφειρόπουλος, Πάνος Βαβάμης, Αναΐς Έλληνα- λειτουργεί ως ζωντανό σώμα της κοινωνίας που παρακολουθεί, κρίνει και τελικά συγκαλύπτει.
Προπώληση εισιτηρίων από more.com για τον "Ιβάνοφ!" και για το "Ο Φονιάς, Έγκλημα και Αθώωση"
Περισσότερες πληροφορίες
Ο φονιάς, έγκλημα και αθώωση
Μια συγκλονιστική ιστορία γυναικοκτονίας που συνέβη τον Αύγουστο του 1960 σε ένα χωριό της Ηλείας και σημάδεψε τη μεταπολεμική Ελλάδα, ζωντανεύει μέσα από το νέο έργο του Βασίλη Κατσικονούρη, μέσα από το οποίο ο συγγραφέας ανιχνεύει και αναδεικνύει τους σκοτεινούς και τρομακτικούς μηχανισμούς της ελληνικής πατριαρχίας, όπως φτάνουν μέχρι τις μέρες μας, με ακόμα πιο τρομακτικά αποτελέσματα. Ο καθ’ ομολογίαν δολοφόνος, αφού σκότωσε τη γυναίκα του επειδή είχε εξωσυζυγική σχέση, αθωώθηκε ομόφωνα από το Μικτό Κακουργιοδικείο Πατρών αφού κρίθηκε ότι «ενήργησε εν βρασμώ ψυχικής ορμής, εν συγχύσει». Στη δίκη κατέθεσε υπέρ του σχεδόν όλο το χωριό. Η τοπική κοινωνία, όχι μόνο δεν τον αποδοκίμασε, αλλά τον υποδέχθηκε ως ήρωα που «αποκατέστησε την τιμή του».
Ιβάνοφ!
Η σπάνια παιζόμενη τραγικωμωδία του Τσέχοφ έρχεται μπροστά μας ως ζωντανός, αιχμηρός καθρέφτης της εποχής μας, που συνομιλεί άμεσα με τη σύγχρονη υπαρξιακή κρίση, με μια σημαντική ομάδα ηθοποιών, μουσική και τραγούδια ειδικά γραμμένα για την παράσταση από τον Blaine L. Reininger και εκτελεσμένα από τον ίδιο αλλά και όλο τον θίασο. Το έργο ζωντανεύει μια πολύχρωμη κοινωνική τοιχογραφία του περασμένου αιώνα, που παραμένει όμως συνταρακτικά επίκαιρη. Οδυνηρή κωμωδία και ξεκαρδιστικό δράμα συνδυάζονται ιδανικά σε ένα βαθιά ανθρώπινο έργο, που εκθέτει με τόλμη τα υπαρξιακά άγχη ενός κόσμου που νιώθει ότι μια ριζική αλλαγή είναι αναγκαία, αλλά αισθάνεται αδύναμος, χάνει τον προσανατολισμό του και καταλήγει στην απελπισία.
