©Fabian Hammerl
Το Onassis Dance Days επιστρέφει για να μας κάνει να ξανασκεφτούμε όσα θεωρούμε δεδομένα για τον σύγχρονο χορό. Ένα φεστιβάλ όπου το σώμα λειτουργεί ταυτόχρονα ως πεδίο φαντασίας και ως εργαλείο επαναδιαπραγμάτευσης της ταυτότητας. Από τις 5 έως τις 8 Φεβρουαρίου, η Στέγη Ιδρύματος Ωνάση φιλοξενεί το ODD 2026, υπό την επιμελητική κατεύθυνση της Αφροδίτης Παναγιωτάκου και τον σχεδιασμό και την επιμέλεια της Ιλειάνας Δημάδη, του Κωνσταντίνου Τζάθα και της Βάσως Βασιλάτου. Φέτος, το φεστιβάλ κινείται στο εύθραυστο όριο ανάμεσα στο οικείο και το ανοίκειο: εκεί όπου η οικογένεια, η καταγωγή και η συγγένεια παύουν να είναι σταθερές και μετατρέπονται σε ανοιχτά ερωτήματα.
Κεντρική παράσταση του φετινού φεστιβάλ είναι μια διεθνής συμπαραγωγή της Στέγης, το "NÔT” της Πορτογαλίδας Marlene Monteiro Freitas, που άνοιξε το Φεστιβάλ της Αβινιόν το 2025 και συζητήθηκε όσο λίγες. Ανάμεσα στα έργα που παρουσιάζονται ξεχωρίζουν οι παραγωγές δύο περσινών Onassis AiR Fellows: το "FÁE" του Ευθύμιου Μοσχόπουλου και το "(REST IN) BLUE" της Κατερίνας Φώτη. Δύο σόλο που, μέσα από εκρηκτικές σωματικές γραφές και έναν σύγχρονο νέο-παγανισμό, αντλούν από βιωμένες μνήμες και επινοημένες καταγωγές, μετατρέποντας το σώμα σε πεδίο αφήγησης, ρήξης και επανεφεύρεσης της συγγένειας. Η Έφη Γούση παρουσιάζει τη βιντεοεγκατάσταση "Tectonic Riders", έναν μετα-σαμανικό ύμνο γυρισμένο σε ένα μεταποκαλυπτικό τοπίο της Στερεάς Ελλάδας, όπου νεαρά κορίτσια, σαν σύγχρονες Αμαζόνες, αναβιώνουν τελετουργίες γονιμότητας. Τέλος, η Κύπρια Έλενα Αντωνίου επιστρέφει στη Στέγη με το "ODE", ένα ντουέτο-ωδή στη θηλυκότητα και την ευαλωτότητα που μεταμορφώνεται σε δύναμη, εκεί όπου το "μαζί" σημαίνει "καμία μόνη".
Οι χορογραφίες του ODD ’26 ξεδιπλώνουν θραύσματα: σιωπές που κληροδοτήθηκαν, σώματα που κουβαλούν όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ, μνήμες πραγματικές και φανταστικές. Η έννοια της συγγένειας διευρύνεται πέρα από το αίμα και τη βιολογία, αγγίζοντας τις εκλεκτικές, τις φαντασιακές και τις απροσδόκητες σχέσεις που γεννιούνται μέσα από την κοινή εμπειρία της κίνησης.
Όπως σημειώνουν οι επιμελητές με αφορμή την έναρξη της προπώλησης εισιτηρίων (από σήμερα, Πέμπτη 15/1): "Κάποιες από τις χορογραφίες μοιάζουν με οικογενειακά άλμπουμ: άλλοτε τρυφερά, άλλοτε αλλόκοτα, κάποτε αληθινά, κάποτε ολότελα ψεύτικα".
Σε όλες τις σκηνές της Στέγης, το ODD μάς παρασύρει σε ένα τετραήμερο με τέσσερις παραστάσεις και μία βιντεοεγκατάσταση, προσκαλώντας το κοινό σε μια εμπειρία μεταμόρφωσης. Ο χορός προτείνεται ως χώρος συνάντησης: ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό, στο τελετουργικό και το καθημερινό, στο τραύμα και την επανεφεύρεση. Το ODD μας θυμίζει ότι, σε έναν κόσμο ρευστών δεσμών, η κίνηση μπορεί ακόμη να γίνει πράξη συγγένειας.
Το πρόγραμμα του ODD ’26
"NÔT" – Marlene Monteiro Freitas
Το "NÔT" δεν εξηγεί, δεν καθησυχάζει, δεν σε κρατά από το χέρι. Σε πετάει μέσα σε μια συλλογική έξαψη, εκεί όπου οκτώ σώματα πάλλονται σαν ένα, αλλά ποτέ δεν γίνονται ασφαλή. Είναι σκοτεινό, είναι αστείο, είναι βίαιο, είναι ελεύθερο. Αν ο χορός μπορεί ακόμη να είναι επικίνδυνος, εδώ το αποδεικνύει. Γίνεται χρήση στροβοσκοπικού φωτισμού (strobe light). (Κεντρική Σκηνή της Στέγης, στις 6- 8/2, 9 μ.μ. Διάρκεια: 90 λεπτά)
"ODE" – Έλενα Αντωνίου
Δύο γυναίκες. Ένα βάθρο. Καμία μόνη. Το "ODE" είναι μια ήσυχη, αλλά αδιαπραγμάτευτη δήλωση: η ευαλωτότητα μπορεί να είναι δύναμη. Η κίνηση γίνεται ήχος, η παρουσία γίνεται πολιτική, το "μαζί" γίνεται πράξη. Ένα ντουέτο που δεν φωνάζει — και γι’ αυτό ακούγεται πιο δυνατά. Το κοινό μπορεί να κινείται ελεύθερα στον χώρο και επιτρέπεται η λήψη φωτογραφιών κατά τη διάρκεια του "ODE". Γίνεται χρήση καπνού και στροβοσκοπικού φωτισμού (strobe light). (Στο -1 της Στέγης, στις 5 -8/2, 6 μ.μ. Διάρκεια: 43 λεπτά)
"FÁE" – Ευθύμιος Μοσχόπουλος
Το "FÁE" μοιάζει με προσωπικό μύθο που γράφεται μπροστά στα μάτια μας. Σώμα, φωνή, ρυθμός, μνήμη: όλα γίνονται πρώτη ύλη για μια αυτοεθνογραφία που δεν ζητά ταυτότητα, αλλά ρήξη. Ένα σόλο σαν ξόρκι. Γίνεται χρήση στροβοσκοπικού φωτισμού (strobe light).(Στο -1 της Στέγης, στις 5-8/2, 8 μ.μ.. Διάρκεια: 42 λεπτά)
"(REST IN) BLUE" – Κατερίνα Φώτη
Εδώ η θλίψη δεν είναι παύση. Είναι κίνηση. Το "REST IN BLUE" βουτά σε βιωμένες και επινοημένες απώλειες, μετατρέποντας το σώμα σε τόπο πένθους, αλλά και μεταμόρφωσης. Είναι ωμό και ποιητικό μαζί, σαν μπλε που δεν ξεθωριάζει. Ένα έργο που δεν "ξεκουράζεται" ποτέ. (Μικρή Σκηνή, στις 5- 8/2, 7 μ.μ. Διάρκεια: 45 λεπτά)
"Tectonic Riders" – Έφη Γούση
Αμαζόνες σε μεταποκαλυπτικό τοπίο. Το "Tectonic Riders" είναι μια βιντεο-τελετουργία, ένα μετα-σαμανικό όραμα όπου το σώμα συναντά τη γη και τη διεκδικεί ξανά. Ταυροκαθάψια, κορίτσια, ρωγμές, μύθος. Ένα έργο που δεν παίζει σε λούπα — σε στοιχειώνει. (Στο -1 Black Box της Στέγης, στις 5 -8/2, από 6μ.μ. έως 10.30 μ.μ. Διάρκεια: 5 λεπτά και 43 δευτερόλεπτα (σε λούπα). Είσοδος ελεύθερη)
Πληροφορίες-προπώληση εισιτηρίων από τη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
