Τζόνι μπλε

Ο Γιωργής Τσουρής διαθέτει ένα σπάνιο χάρισμα: την ικανότητα να ακτινογραφεί την κοινωνία με τέτοια ακρίβεια που σε κάνει να γελάς πριν συνειδητοποιήσεις ότι αυτό το γέλιο κόλλησε στον λαιμό σου. Με το "Τζόνι μπλε", μια μαύρη κωμωδία μυστηρίου που εμπνέεται από το πολυβραβευμένο "Small Engine Repair" του John Pollono, αλλά είναι ριζωμένη στη σύγχρονη Ελλάδα, αποδεικνύει ξανά πως ξέρει να οδηγεί τον θεατή στην κορύφωση όχι με σοκ, αλλά με σταδιακή ένταση. Μας βάζει σε έναν ασφυκτικό μικρόκοσμο, όπου κάθε παύση, κάθε βλέμμα και κάθε φαινομενικά αθώα ατάκα προσθέτει κομμάτι στο παζλ της ενοχής, δημιουργώντας ένα ηθικό θρίλερ που αφορά όλη την οικογένεια – έφηβους και ενήλικες – χωρίς να γίνεται διδακτικό. Η ένταση χτίζεται αργά και μεθοδικά, μέχρι που ο θεατής αντιλαμβάνεται πως βρίσκεται ήδη μέσα σε ένα ηθικό θρίλερ χωρίς εύκολη έξοδο.

Η υπόθεση ξεκινά σχεδόν ανέμελα: τρεις παιδικοί φίλοι ξανασυναντιούνται σε ένα υπόγειο στη Νέα Ιωνία, με πανάκριβο ουίσκι, αστεία, παλιά τραγούδια και την οικεία αίσθηση ότι "όλα είναι υπό έλεγχο". Οι διαφωνίες και οι παρεξηγήσεις τους μαλακώνουν, το χιούμορ ρέει ανεπιτήδευτο, όχι απλώς για ψυχαγωγία, αλλά ως αμυντικός μηχανισμός.

Η κοινωνική ματιά της παράστασης είναι αιχμηρή και πολυεπίπεδη. Το "Τζόνι μπλε" μιλά για τον σύγχρονο ανδρισμό, τη βία που κληρονομείται και αναπαράγεται, τη γονεϊκή ευθύνη, αλλά και για τη σιωπή που συχνά λειτουργεί πιο καταστροφικά από την πράξη. Αγγίζει ακόμη και ζητήματα της ψηφιακής εποχής, όπως η εκδικητική πορνογραφία, χωρίς να γίνεται διδακτικό ή φαντασμαγορικό. Ο Τσουρής καθρεφτίζει – κι αυτός ο καθρέφτης είναι ενοχλητικός ακριβώς επειδή είναι αναγνωρίσιμος.

Το έργο δεν φοβάται να ακουμπήσει βωμολοχίες, περιθωριακές καταστάσεις ή χαρακτήρες που κινούνται μεταξύ λούμπεν προλεταριάτου και υποκόσμου. Ο ρεαλισμός είναι ακραίος αλλά αβίαστος: το σκηνικό-μη σκηνικό της Ζωής Μολυβδά Φαμέλη λειτουργεί άψογα, η γλώσσα και η αποτύπωση καθημερινών καταστάσεων δεν επιδιώκουν να εντυπωσιάσουν, αλλά καθρεφτίζουν την κοινωνία που όλοι γνωρίζουμε. Η ένταση και το χιούμορ βαδίζουν χέρι-χέρι, όπως στη ζωή, όπου τα πιο σκληρά πράγματα συχνά ειπώνονται με ένα αστείο.

Το καστ είναι απολύτως ιδανικό. Ο δωρικός Ιωσήφ Ιωσηφίδης, στον ρόλο του πατέρα, συνδυάζει εκπληκτικά την εσωτερική δύναμη και την συγκράτηση, δημιουργώντας έναν χαρακτήρα πολύ ανθρώπινο! Ο εκπληκτικός Γιωργής Τσουρής λειτουργεί ως καταλύτης της δράσης, ισορροπώντας με μαεστρία ανάμεσα στο χιούμορ και τη σκοτεινή ειρωνεία. Ο Μάνος Καζαμίας, όπως πάντα, φέρει  μια αυθεντικότητα και τραχύτητα, η εξαιρετική Βάλια Παπακωνσταντίνου λειτουργεί ως ρήγμα στο ανδρικό σύμπαν, ενώ ο απίθανος νεαρός Στρατής Χατζησταματίου εισβάλλει με φρεσκάδα και συναισθηματική καθαρότητα. Όλοι μαζί κινούνται σαν κύμα που καθώς ξεδιπλώνεται οδηγεί στη σταδιακή κορύφωση. Οι ερμηνείες είναι υποδειγματικές, δεμένες σε ένα σύνολο που λειτουργεί σαν κλειστό κύκλωμα έντασης. 

Το "Τζόνι Μπλε" καθηλώνει. Με γέλιο που κόβεται στην ανάσα, με ερμηνείες που σε αγγίζουν, με κοινωνική ματιά αιχμηρή αλλά χωρίς δάχτυλο κατηγορίας, αφήνει τον θεατή να σκεφτεί, να συγκινηθεί και να γελάσει — όλα ταυτόχρονα. Είναι μια παράσταση που αφορά μικρούς και μεγάλους, που θυμίζει ότι η βία και οι σιωπές της κοινωνίας αποκαλύπτονται μέσα από το γέλιο, την ένταση και τις ανθρώπινες σχέσεις.