"Dalida. Τραγουδώντας μέχρι το τέλος" με την Εύα Κοτανίδη

Η Dalida υπήρξε μια μορφή που έζησε στα άκρα. Ανάμεσα στη λάμψη της σκηνής και στο σκοτάδι της ψυχής της, βρέθηκε να παλεύει με το ίδιο της το φως. Η Εύα Κοτανίδη, που ενσαρκώνει τη θρυλική τραγουδίστρια στην παράσταση "Dalida. Τραγουδώντας μέχρι το τέλος" σε σκηνοθεσία Νεκταρίας Γιαννουδάκη, επιστρέφει ξανά στη σκηνή για μια νέα συνάντηση με τον μύθο — μια συνάντηση που κάθε φορά μοιάζει διαφορετική.

"Δε μου ήταν τόσο δύσκολο να ταυτιστώ με τη λάμψη της σκηνής, τη φιλοδοξία της, το κέφι της για δουλειά, την πειθαρχία της, την αφοσίωση της… όσο με το σκοτάδι της, τον πόνο της, τη μοναξιά της. Βούτηξα μέσα τους λοιπόν. Αναγκαστικά", λέει η ίδια. Μέσα από αυτή τη βουτιά, ξεδιπλώνεται μια σταρ γεμάτη αντιθέσεις· μια γυναίκα που όσο περισσότερο απογειωνόταν η καριέρα της, τόσο πιο βαθιά βυθιζόταν στις εσωτερικές της συγκρούσεις: "Οι διακυμάνσεις της ήταν τόσο έντονες που μόνο βουτώντας γενναία μέσα τους κατάφερα να τη νιώσω και να αφηγηθώ- τελικά-  αυτό που έζησε.  Η Νταλιντά βίωνε μια διαρκή εσωτερική διαμάχη… και όσο πιο πολύ απογειωνόταν η καριέρα της τόσο πιο έντονη γινόταν αυτή η διαμάχη μέσα της.  Έκανα μεγάλη έρευνα για να την καταλάβω και πολύ δουλειά μαζί με τη σκηνοθέτη, Νεκταρία Γιαννουδάκη, για να "περπατήσω" μαζί της τη διαδρομή της ζωής της, με όλα τα σκαμπανεβάσματα… "Τραγουδώντας μέχρι το τέλος"".

Η Κοτανίδη συναντιέται κάθε χρόνο με τη Dalida, από το 2021 που πρωτοπαίχτηκε έως και σήμερα και παραδέχεται πως αυτή η διαδικασία την άλλαξε: "Κάθε φορά που την "συναντάω" όμως την αντιμετωπίζω με ακόμα μεγαλύτερο θαυμασμό, σεβασμό και τρυφερότητα. Γιατί όσο περνούν τα χρόνια ωριμάζω και την καταλαβαίνω όλο και πιο πολύ. Μπορεί να μη συμφωνώ με την απόφαση της να φύγει από τη ζωή αλλά την καταλαβαίνω. Κι αυτή την κατανόηση τη χρησιμοποιώ σαν καύσιμο για να ταυτιστώ μαζί της όταν ανεβαίνω πάνω στη σκηνή".

Αυτή η ωρίμανση φαίνεται και στη σκηνική της παρουσία. Η παράσταση που παίζεται στο Μέγαρο Μουσικής είναι λιτή-χωρίς εντυπωσιασμούς, βασισμένη στη φωνή, στο βλέμμα, στο σώμα. Η ίδια τη χαρακτηρίζει "μια πράξη έκθεσης και ελευθερίας": "Ό,τι σε εκθέτει ταυτόχρονα σε απελευθερώνει. Αρκεί να το αποδεχτείς και να αφεθείς σε αυτό.  Δεν πιστεύω ότι μπορείς να ενσαρκώσεις κάποιο ρόλο χωρίς να εκτεθείς, όποιος κι αν είναι αυτός. Αλλιώς δε θα είσαι αληθινός. Κάποιοι ρόλοι απαιτούν από σένα να είναι παρούσα ολόκληρη η υπόσταση σου. Να εννοείς, να υποστηρίζεις την κάθε λέξη, να είσαι παρόν σε όλη τη συναισθηματική διαδρομή του ήρωα. Στην περίπτωση της Νταλιντά λοιπόν… απλώς δε γίνεται αλλιώς".

Μέσα από τη Dalida, η Εύα Κοτανίδη αγγίζει και κάτι βαθύτερο: τη θέση της γυναίκας στη σκηνή και στη ζωή. "Η Dalida ήταν ένα λαμπερό αστέρι που όμως κουβαλούσε βαθύ πόνο. Το μήνυμα για μια γυναίκα σήμερα είναι να θυμάται πως πίσω από κάθε εικόνα μπορεί να υπάρχει ευαισθησία και αγωνία. Γι’ αυτό είναι δύναμη να μιλάμε, να ζητάμε στήριξη και να στεκόμαστε με αλήθεια στη δική μας "σκηνή”."

Η τέχνη, λέει, είναι μια διαρκής εξομολόγηση — κι αυτή η παράσταση δεν αποτελεί εξαίρεση. "Για μένα, αυτή η παράσταση είναι μια εξομολόγηση γύρω από την ανθρώπινη, καλλιτεχνική αλλά και γυναικεία ευαλωτότητα. Μέσα από τη Dalida μιλώ κι εγώ για τους φόβους, τις ανασφάλειες, τη μοναξιά και τις πληγές που κουβαλώ, αλλά και για την ανάγκη να συνεχίζω να τραγουδάω, να υπάρχω, να αγαπώ."

Κι εκεί, κάπου ανάμεσα στις λέξεις της και στα τραγούδια της Dalida, μοιάζει να φωτίζεται η ουσία της παράστασης: μια γυναίκα που πάλεψε να υπάρξει μέσα στο φως, χωρίς να απαρνηθεί το σκοτάδι της. Ή, όπως λέει η ίδια η Κοτανίδη: "Είναι σαν να προσπαθώ να πω στο κοινό: Ας αφήσουμε να νικήσει το φως…"