Έλενα Πέγκα: Σκηνοθετώντας "Τους ερωτευμένους" μέσα στη σκόνη της ερήμου

"Οι ερωτευμένοι" (Fool for Love)  ξεκινούν ως μία ερωτική ιστορία, με τον άντρα, τον Έντυ (Παναγιώτης Γαβρέλας) να αδυνατεί να δεχτεί τα μυστικά που τoν βαραίνουν, τις προδοσίες και τα ψέματα. Nα εξακολουθεί να διεκδικεί την γυναίκα, την Μέι (Μελία Κράιλινγκ) παραπλανώντας την, ενώ η γυναίκα επιμένει στην αλήθεια, ζητά να αποκαλυφτεί η αλήθεια. Στο τέλος, είναι η γυναίκα που αφηγείται την αληθινή ιστορία που στοιχειώνει την σχέση τους. Ο Σέπαρντ λατρεύει τη Μέι. Σκηνοθετώντας το έργο το νιώθω αυτό: πως ο συγγραφέας θαυμάζει την πρακτικότητα και την γήινη αμεσότητα της ηρωίδας του. Καθώς το σκηνοθετώ, σκέφτομαι την εύστοχη παρατήρηση της Αμερικανίδας δοκιμιογράφου Τζόαν Ντίντιον: ότι, στη Δύση, "οι άνδρες έχουν την τάση να πυροβολούν, να δέχονται πυροβολισμούς, και να φεύγουν. Οι γυναίκες αφηγούνται ιστορίες".

Για να ξεφύγει από την αμφιθυμία του Έντι, την ανάγκη του για προσοχή και τα ατελείωτα πισωγυρίσματά του, η Μέι μετακόμισε σε ένα άθλιο δωμάτιο μοτέλ στην άκρη της ερήμου Μοχάβε, στα σύνορα του Μεξικού. Έχει σχεδόν πάρει μια ανάσα, έχει αρχίσει να βγαίνει με έναν καλό τύπο, τον Μάρτιν (Νίκος Βατικιώτης) και έχει βρει δουλειά σε εστιατόριο, όταν εμφανίζεται ο Έντι. Ο Έντι, όμως, δεν ενδιαφέρεται για την ανάγκη της Μέι να αλλάξει τη ζωή της. Με τζιν, μπότες και καουμπόικο καπέλο, ο Έντι είναι πολύ σίγουρος για την γοητεία του: η αποπλάνηση είναι μέρος της μοναχικής καουμπόικης ταυτότητάς του. Ξεκινά ένας χορός θυμού και έλξης που καταλαμβάνει πολύ ψυχικό χώρο και θυμίζει τα δράματα του Στρίντμπεργκ. Στη δική μας παράσταση αυτός ο χορός δεν αποδίδεται μόνο με λόγια, αλλά θα έχει και πολλή μουσική. Ήχοι κιθάρας θα διαπερνούν την δράση.

H Μέι και ο Έντι ποτέ δεν είναι πραγματικά μόνοι. Μαζί τους υπάρχει και η μυστηριώδης παρουσία του Γέρου (Δημήτρης Καραβιώτης). Κάθεται στο μισοσκόταδο, παρακολουθεί, και κάποιες στιγμές παρεμβαίνει. Αν το έργο είναι ένα είδος υπαρξιακού αγώνα πυγμαχίας, ο Γέρος δεν είναι διαιτητής, παλεύει με τα δικά του προβλήματα και λάθη. Και κάποιες φορές γίνεται και πειραχτήρι. Στη δική μου σκηνοθεσία βλέπω τον Γέρο σαν έναν Τζόκερ. Ο Γέρος είναι επικίνδυνα άτακτος, και είναι ονειροπαρμένος. Δεν αγαπώ τις ηθογραφίες, και η σκηνοθεσία μου στο συγκεκριμένο έργο, αν και πατάει στον ρεαλισμό, επιδιώκει μία αίσθηση ποιητική. Το έργο διαρκεί εβδομήντα πέντε λεπτά και μέσα σε αυτά τίποτα δεν θα ήθελα να είναι σχηματικό, μαύρο ή άσπρο. Με ενδιαφέρει να αποδώσω τους σύνθετους και μοιραίους τρόπους με τους οποίους σχετίζονται οι άνθρωποι.

Είμαστε στο αγαπημένο Bios στην Πειραιώς 84. Η παράσταση ταιριάζει στο Bios. Ταιριάζει στην μοντέρνα αισθητική του χώρου, που έχει χαρακτήρα, και που έχει παραμείνει αναλλοίωτη εικοσιπέντε χρόνια τώρα. Το διατηρητέο γκρίζο κτίριο με τις τζαμαρίες γύρω γύρω και τις χαρακτηριστικές καμπύλες γραμμές του ρυθμού Bauhaus στο κεντρικό αλλά και ήσυχο σημείο της Πειραιώς με κάνει να νιώθω πως θα μπορούσα να είμαι σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή μητρόπολη. Θα μπορούσα να είμαι στο Βερολίνο, στην Βιέννη, στο Μιλάνο. Ξεχνώ πού είμαι, και αυτή είναι μία αίσθηση ελευθερίας. Την ίδια αίσθηση ελευθερίας διακρίνω και στους ηθοποιούς μου.

Εδώ και δύο μήνες είμαστε καθημερινά πολλές ώρες εδώ, όλες μας οι πρόβες είναι εδώ, ο χώρος έχει γίνει πλέον για μας "το μοτέλ". Αν κάποιος ηθοποιός έρθει νωρίτερα, λέει: "μέχρι να έρθετε και οι υπόλοιποι, εγώ θα οικειοποιηθώ το μοτέλ". Ο βιομηχανικός εναλλακτικός χώρος και η έντονη ατμόσφαιρά του προσκαλεί και τους θεατές σε μία εμπειρία που, καθώς δεν συμβαίνει σε παραδοσιακό θέατρο, έχει μία ιδιαίτερη αμεσότητα. Θα ήθελα να νιώσουν πως έρχονται στο μοτέλ να δουν τί συμβαίνει μέσα στο δωμάτιο και έπειτα να βγουν έξω στο μπαρ να πιούν, να συζητήσουν τί είδαν μέσα.