Εδώ και δεκαπέντε χρόνια, η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση όλο μας εκπλήσει. Κάθε της παραγωγή –θεατρική, χορευτική, μουσική– είναι και μια αφορμή εξόδου από τα στενά γεωγραφικά και πολιτισμικά σύνορα. Και το καλοκαίρι του 2025, οι παραγωγές της ταξιδεύουν και θριαμβεύουν.
Από τις πολυθρόνες της Κεντρικής και της Μικρής Σκηνής μέχρι τα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου, το "Onassis Stegi Touring Program" υλοποιεί στην πράξη αυτό που πολλοί ακόμα ονειρεύονται: ένα διαρκές πολιτιστικό δίκτυο, με κέντρο την Αθήνα και δορυφόρους από τη Λατινική Αμερική ως τη Βόρεια Ευρώπη. Από το 2011, 100 και πλέον παραγωγές και συμπαραγωγές θεάτρου, χορού και μουσικής της Στέγης έχουν δώσει πάνω από 1.000 παραστάσεις σε 56 χώρες και σε πάνω από 200 πόλεις σε όλο τον κόσμο.
"Μami": Όταν η Αβινιόν υποκλίνεται
Το "Μami" του Μάριο Μπανούσι, μια τολμηρή, βαθιά συγκινητική παράσταση με οπτική δύναμη που κόβει την ανάσα, δεν κατέκτησε απλώς την Αβινιόν. Την απογείωσε. Η πρώτη παρουσία Αλβανού σκηνοθέτη στην εμβληματική διοργάνωση σηματοδότησε και μια από τις πιο δυνατές στιγμές του φετινού φεστιβάλ. Ο Μπανούσι μέσα από την υποστήριξη της Στέγης και της πλατφόρμας Prospero NEW, επιβεβαίωσε πως το μέλλον της σκηνής περνά από τη Βαλκανική ψυχή και τη μεσογειακή σπαραγμένη τρυφερότητα.
Η Libération, η Le Monde, το Télérama – όλοι μίλησαν για "αποκάλυψη", "θέατρο εικόνων", "συγκίνηση". Όλα τα εισιτήρια εξαφανίστηκαν. Και το "Mami" συνεχίζει: Βαρκελώνη, Ολλανδία, Ελσίνκι και άλλοι σταθμοί ήδη ανακοινωμένοι για το 2026. Να θυμίσουμε πως η παράσταση αυτή σηματοδοτεί την τέταρτη συμμετοχή της Στέγης στη σπουδαία αυτή διοργάνωση, έπειτα από τον "Κυκλισμό του Τετραγώνου" του Δημήτρη Δημητριάδη σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά (2014), το "6 a.m. How to disappear completely" των Blitz theater group (2016) και τον "Μεγάλο Δαμαστή" του Δημήτρη Παπαϊωάννου (2017).
Χορός χωρίς σύνορα: Παπαδόπουλος, Κότσαλη, Κογχυλάκη
Ο Χρήστος Παπαδόπουλος επιβεβαιώνει την καθιέρωσή του ως διεθνές όνομα με κάθε του παράσταση. Το πρόσφατο "My Fierce Ignorant Step", μια ωδή στην ωμή ορμή της νεότητας και τη δύναμη του "μαζί", άνοιξε το φεστιβάλ Julidans και μάγεψε το GREC της Βαρκελώνης. Το φθινόπωρο θα παιχτεί σε, Ρώμη, Μαδρίτη, Μπρυζ, ενώ η Καλαμάτα υποδέχθηκε και το "Mellowing", αποδεικνύοντας ότι η Ελλάδα δεν είναι μόνο σημείο αναχώρησης, αλλά και δυναμικό πεδίο επιστροφής. Παράλληλα, το "Larcen C", ο παγετώνας, μεταφορά της ζωής που, ακατανίκητη, προχωρά, συνεχίζει να παίζεται στις σκηνές του κόσμου και θα κάνει αμερικανική πρεμιέρα στο Power house International Festival στη ΝέαΥόρκη (16-18/10).
Η Χαρά Κότσαλη, από τη Μπογκοτά στο Dance Days των Χανίων, συνεχίζει την πορεία της με το "to be possessed", έργο βαθιά τελετουργικό και πολιτικό, που έρχεται να "καταλάβει" το σώμα και τη σκηνή. Η συνέχεια: Βρυξέλλες και Perpetuum Mobile – ένας ακόμα σταθμός σε ένα καλλιτεχνικό δρομολόγιο χωρίς σύνορα.
Στο μεταξύ, το "Slamming" της Ξένιας Κογχυλάκη μετατρέπει τον χορό σε μια έκρηξη συλλογικής ύπαρξης. Από την Ιταλία και το Santarcangelo στο Φεστιβάλ Καλαμάτας και τον Αύγουστο στο Ταλίν, στο SAAL Biennaal, έναν οργανισμόμε τον οποίο η Στέγη συνεργάζεται για πρώτη φορά, το έργο υπενθυμίζει ότι η σύγχρονη χορογραφία μπορεί να είναι και ριζοσπαστική και παλλόμενη από ενέργεια.
Το μέλλον γράφεται τώρα
Η παρουσία της Χριστιάνας Κοσιάρη στο International Summer Program του Watermill Center, το οποίο ίδρυσε ο Ρόμπερτ Ουίλσον στη Νέα Υόρκη, έρχεται να δείξει ότι η Στέγη επενδύει όχι μόνο στο εδώ και τώρα, αλλά και στο αύριο των καλλιτεχνών. Σε συνθήκες έρευνας και δημιουργίας, διαμορφώνεται το επόμενο κεφάλαιο της ελληνικής σκηνής.
Ένα πρόγραμμα με αποστολή
Περισσότερες από 1000 παραστάσεις σε 56 χώρες και πάνω από 200 πόλεις! Αυτός είναι ο απολογισμός των ελληνικών παραστάσεων που έχουν χειροκροτήσει θεατές σε όλο τον κόσμο. Η Στέγη Ιδρύματος Ωνάση χτίζει διεθνείς σχέσεις, δημιουργεί εστίες διαλόγου, διεκδικεί ισότιμη θέση στον παγκόσμιο πολιτισμικό χάρτη. Όχι με εθνική αυτάρκεια, αλλά με διεθνή ετοιμότητα και πίστη στην αξία των δημιουργών της. Το καλοκαίρι του 2025 είναι ένα ακόμα κεφάλαιο αυτής της διαδρομής – μια περιοδεία που μοιάζει με επανατοποθέτηση. Χαιρόμαστε όταν η ελληνική καλλιτεχνική φωνή δεν μιλά από το περιθώριο και ακούγεται παντού.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
