"Το ημέρωμα της στρίγγλας" στο ΚΠΙΣΝ: Ένα παιγνιώδες σχόλιο για την πατριαρχία - καλοκαιρινή ηχώ κάτω απ’ τον Θόλο

Μια φρέσκια όσο και ανάλαφρη θεατρική ματιά στην κλασική κωμωδία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ "Το ημέρωμα της στρίγγλας", που αξιοποιεί λιτά μέσα, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τη δυναμική μιας ομάδας ταλαντούχων ηθοποιών. Η Εύα Βλασσοπούλου υπογράφει τη σκηνοθεσία της παράστασης που παίζεται στον Θόλο του Πάρκου, στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα "Σταύρος Νιάρχος" και συμπρωταγωνιστεί με τους Κατερίνα Πατσιάνη, Στέλλα Βογιατζάκη, Μάνο Βαβαδάκη, Αινεία Τσαμάτη, Γρηγόρη Μπαλλά, Παναγιώτη Εξαρχέα, Βαγγέλη Αμπατζή. 

Στην Πάντοβα του 17ου αιώνα, ο εύπορος σιορ Μπατίστας (Μάνος Βαβαδάκης) αποφασίζει να μην παντρέψει την περιζήτητη κόρη του, Μπιάνκα (Στέλλα Βογιατζάκη), προτού βρεθεί σύζυγος για την πρωτότοκή του, τη δύστροπη Κατερίνα (Κατερίνα Πατσιάνη), την οποία οι καλοθελητές της πόλης παρομοιάζουν με την ίδια την κόλαση.

Ο γλυκός Λουκέντιος (Γρηγόρης Μπαλλάς), φοιτητής από την Πίζα, ερωτεύεται παράφορα την Μπιάνκα και συστήνεται στον πατέρα της ως ένας δάσκαλος λογοτεχνίας, ο Κάμπιο, προκειμένου να την προσεγγίσει. Ο αψύς Πετρούκιος (Αινείας Τσαμάτης), εποφθαλμιώντας και την καλή της προίκα, βάζει σκοπό να "εξημερώσει" την ανυπότακτη Κατερίνα.

Η Εύα Βλασσοπούλου φέρνει τον Σαίξπηρ κοντά στο σύγχρονο κοινό, με ευρηματικότητα και παιγνιώδη κωμική ενέργεια. Η κινησιολογία είναι μελετημένη και ανάλαφρη. Η παράσταση πατάει στο σήμερα χωρίς να προδίδει το πρωτότυπο, κι ο Θόλος του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα "Σταύρος Νιάρχος", μεταμορφωμένος σε θερινό θεατράκι λειτουργεί σχεδόν υπερβατικά, με τις φωνές να ταξιδεύουν σαν καλοκαιρινή ηχώ, δημιουργώντας ένα ειδυλλιακό τοπίο. 

Η κλασική κωμωδία όχι απλώς δεν χάνει το νόημά της, αλλά αντιθέτως η αμηχανία που μάς προκαλεί το έργο -όσον αφορά τον τρόπο αντιμετώπισης των γυναικών ως κτήμα και περιουσία αλλά και τον τρόπο που οι άνδρες αναμετρώνται μεταξύ τους- αξιοποιείται από τη διασκευή του 'Έκτορα Λυγίζου πάνω στη μετάφραση της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ.

Εν έτει 2025, η παράσταση δεν επιδιώκει μια βαρύγδουπη επανατοποθέτηση του έργου, ούτε μια εξαντλητική φεμινιστική αποδόμηση. Διαμορφώνει ένα σύγχρονο, ανάλαφρο και ευφυές θεατρικό σχόλιο, αφήνοντας τις αντιφάσεις του κειμένου να ηχήσουν πάνω απ’ όλους και απ’ όλα, χωρίς να τις εξομαλύνει.

Κι αν στο φινάλε η Κατερίνα μοιάζει να ενδίδει στα μελετημένα τερτίπια και βασανιστήρια του Πετρούκιου, είναι γιατί η παράσταση τοποθετεί με διακριτικότητα στο προσκήνιο τη βαθιά ριζωμένη δομή της πατριαρχίας. Το σίγουρο είναι ότι προτιμάμε την Κατερίνα με το χέρι στη σκανδάλη του νεροπίστολου (όπως εμφανίζεται στο πρώτο μισό της παράστασης), δυναμική και διεκδικητική όσον αφορά το πνεύμα και το σώμα της, κι όχι χωρίς αυτό. Που τελειώνει άραγε το παιχνίδι και που ξεκινά ο ζυγός της εξουσίας;