Με φόντο έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία και πληγώνεται βαθιά, το 16ο ARC for Dance Festival μετατρέπει την ανησυχία σε ενέργεια, σε ερώτημα, σε πράξη. Η τέχνη δεν παρατηρεί απλώς· σωματοποιεί, θυμίζει, ξυπνά. Από την πρώτη αυθόρμητη κίνηση ενός παιδιού σε βομβαρδισμένα ερείπια, μέχρι τις φωνές των 70 καλλιτεχνών που ανεβαίνουν στη σκηνή, ο χορός γίνεται σήμερα η πιο δυνατή πολιτική πράξη: μια υπενθύμιση ότι είμαστε εδώ, νιώθουμε, υπάρχουμε. Διαβάστε όσα μας είπε η καλλιτεχνική διευθύντρια Φρόσω-Μαρίνα Τρούσσα για το φεστιβάλ που ξεκίνησε στο Θέατρο Δίπυλον και συνεχίζει στη δεύτερη φάση ( 5-8/6) στον Πολυχώρο "΄Αννα & Μαρία Καλουτά" Δήμου Αθηναίων.
"'Ένας πιτσιρικάς, όχι μεγαλύτερος από 10 χρονών, χορεύει breakdance ανάμεσα σε βομβαρδισμένα ερείπια. Βλέπω και ξαναβλέπω το βίντεο μόλις 20 δευτερόλεπτων τραβηγμένο εν αγνοία του παιδιού. Μία αυθόρμητη χορογραφία χωρίς κοινό, χωρίς χειροκρότημα. Αυτή είναι όμως μάλλον και η ενόρμηση κάθε αυθόρμητης κίνησής μας: Να "καταγράψουμε" μία προσωπική σκέψη, να αφηγηθούμε ένα βίωμα ή ένα συναίσθημα. Τελικά, την ίδια την ανάγκη μας να ζήσουμε και να μην παύουμε να ανησυχούμε για όσα μας αφορούν.
Σήμερα σηκώνει αυλαία η κεντρική ενότητα του 16ου ARC for Dance Festival. Έφηβο πια και έτοιμο να "μιλήσει" θαρραλέα επί σκηνής για όλες τις συλλογικές μας αντανακλάσεις σε έναν κόσμο που αλλάζει με φρενήρεις ρυθμούς. Έναν κόσμο που βάλλεται από πολέμους, κλιματική καταστροφή, πολιτική αστάθεια, μιντιακή φίμωση και κοινωνικές ρωγμές με την ανησυχία όλων ως κοινό παρονομαστή.
Η "αν-ησυχία" ως θεματική επιλέχθηκε από το φετινό φεστιβάλ με απώτερο στόχο να μην αρκεστεί να την ξεσκεπάσει απλώς και μόνο ως αναταραχή. Αντίθετα, επιθυμία του φεστιβάλ είναι να την αγκαλιάσει, να της δώσει φωνή και -μακάρι- να τη μεταμορφώσει. Ζούμε άλλωστε σε μια εποχή όπου η αβεβαιότητα δεν είναι πλέον προσωρινή συνθήκη, αλλά αντίθετα μία υπαρξιακή κατάσταση. Αναπνέουμε σε μια πραγματικότητα, όπου η βία τείνει να γίνει κανονικότητα και η απάθεια συνήθεια.
Οι 70 προσκεκλημένοι καλλιτέχνες του ARC16, από 10 διαφορετικές χώρες, δεν παρακολουθούν την ανησυχία ως απλοί θεατές. Της ρίχνουν φως, την ξεδιπλώνουν, τη γεύονται, τη φοράνε και την ενσαρκώνουν τελικά, μετατρέποντάς την σε ενσώματη κίνηση που μιλάει χωρίς λόγια και μετατρέπεται σε έκκληση, διαμαρτυρία, έκρηξη ζωντανής ύπαρξης. Όπως μάλιστα λέει και η Ερμίρα Γκόρο, μια από τις καλλιτέχνιδες του φετινού φεστιβάλ "ο χορός δεν εξηγεί - θυμίζει. Ενοχλεί. Ξυπνά".
Για 4 ημέρες το κοινό θα απολαύσει 9 χορογραφικά αφηγήματα. Κάθε παράσταση είναι ταυτόχρονα ένα προσωπικό ημερολόγιο συναισθημάτων και ένας αναλλοίωτος καθρέφτης της κοινωνίας μας. Από την οργή για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη μέχρι τον φόβο της αποξένωσης στο βασίλειο των κοινωνικών δικτύων, οι προσκεκλημένοι δημιουργοί μεταφράζουν τα ανείπωτα και νωπά τραύματα της εποχής μας σε ένα παλλόμενο σώμα με σάρκα και οστά, την πρώτη προϋπόθεση για αλλαγή. Σαν μία πράξη ανταρσίας, κάθε κίνηση που ξεσπά στη σκηνή υπενθυμίζει: το σώμα δεν είναι μηχανή. Είναι τόπος μνήμης, αντίστασης, ζωής. Και το να ακούς το σώμα σου, να το κινείς είναι ήδη μια πολιτική πράξη.
Τι μας κάνει πραγματικά ανθρώπους; Πού βασιλεύει η ηθική μας; Πώς χορεύουμε τη λύτρωση;
Αυτό το φεστιβάλ δεν απευθύνεται σε ένα αφηρημένο "κοινό". Απευθύνεται προσωπικά στον καθένα μας – σε όποιον έχει νιώσει το βάρος της εποχής, αλλά και την επιθυμία να το σηκώσει. Σε εκείνον που αναρωτιέται αν η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, και ταυτόχρονα φοβάται ότι η έξωθεν απάντηση μπορεί να είναι "όχι". Αφιερώνεται σε όλες και όλους που αγωνιούν σε αυτό τον κόσμο. Αφιερώνεται σε εκείνον τον πιτσιρικά που χόρεψε "σαν παιδί" χωρίς κοινό, ανάμεσα σε βομβαρδισμένα ερείπια φέρνοντας στο μυαλό μου τη σκέψη "Είμαι εδώ. Νιώθω. Αντιστέκομαι". Και αυτή είναι η στιγμή που η ανησυχία παύει να είναι φόβος και γίνεται σύνδεση".
Περισσότερες πληροφορίες
Arc for Dance Festival 16
Το διεθνές φεστιβάλ σύγχρονου χορού, με φετινό τίτλο «#αν-ησυχία», υποδέχεται 70 καλλιτέχνιδες και καλλιτέχνες από 10 χώρες και 15 παραστάσεις, σε μια διοργάνωση της ομάδας DAN.C.CE Unitiva που «αν-ησυχεί για όσα έχουν σημασία», σε καλλιτεχνική διεύθυνση της Φρόσως Τρούσα. Στην ενότητα Prime Movers που κοιτάζει στο μέλλον, ενισχύοντας τη σύνδεση του κοινού με τολμηρά έργα νέων καλλιτεχνών/ιδων, περιλαμβάνονται τέσσερα έργα που θα δούμε στο Δίπυλον: στις 24/5 «Α dance for the end of the world» (Διαμάντω Χατζηζαχαρία) & «Diasporas» (Στέλλα Σπύρου), στις 25/5 «Gong» (Filiz Bozkus Al) & «An Umbra Story» (Άγγελος Παπαδόπουλος). Στο πλαίσιο της ενότητας ARChitects (Δίπυλον, 31/5) παρουσιάζονται τα «ARTissue: Lineage» (Kristina Paunovski) & «Not all wars are visible» (Χάρης Κούσιος). Το Main Fest (5-8/6) φέρει στη σκηνή του Πολυχώρου «Άννα και Μαρία Καλουτά» Δήμου Αθηναίων τα έργα: στις 5/6 «No I'm not» (Πάνος Μαλακτός) & «Tomorrowisnowtodayisyesterday» (Sung Im Her), στις 6/6 «AeReA» (Ginevra Panzetti - Enrico Ticconi) & «Thirst» (Ερμίρα Γκόρο), στις 7/6 «The garden of the beastes» (Νατάσα Φραντζή), «Me.Myself.I» (Alex Kros) & «Te odiero» (HURyCAN), στις 8/6 «(W(h)oman» (Εύα Γεωργιτσοπούλου) & «Masterwork For Six Dancers» των Emese Cuhorka - Csaba Molnar, της ομάδας En–Knap. Μετά το τέλος των παραστάσεων των Prime Movers κάθε βραδιάς, η χορογράφος Χρυσάνθη Μπαδέκα συνομιλεί με τους χορογράφους για τις πηγές έμπνευσής τους και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν.
