Christos Andrianopoulos©
Χορογράφος, σκηνοθέτης, περφόρμερ και δημιουργός που πειραματίζεται με κινηματογραφικά και εικαστικά μέσα, η Αντωνία Οικονόμου παρουσιάζει το "'Άτιτλον finale" για έναν τρίτο και τελευταίο κύκλο στο Σύγχρονο Θέατρο από τις 12 έως τις 15 Ιουνίου. Ένα λευκός καμβάς γίνεται το σκηνικό της χοροθεατρικής αλληγορίας για τον έρωτα, τη σύγκρουση, την μνήμη και το τραύμα. Με έντονες αναφορές στη ζωγραφική και τη γλυπτική — από την Αναγέννηση μέχρι τη μοντέρνα τέχνη — το έργο εστιάζει στο γυναικείο σώμα ως εργαλείο αφήγησης, μνήμης και δημιουργίας.
Το σκηνικό μοιάζει με έναν ζωντανό πίνακα. 'Ένα αόρατο χέρι ζωγραφίζει και θέτει σε κίνηση έναν κόσμο που αποκτά δική του υπόσταση. Τα φαντάσματα παίρνουν σάρκα και οστά. "Το "'Άτιτλον” ξεκίνησε το 2019 και διακόπηκε απότομα λόγω του lockdown. Μέσα σ’ εκείνη την παύση, άρχισα να πειραματίζομαι με την κινούμενη εικόνα, με το φιλμ και τα εικαστικά. Προέκυψε μία παραστατική αλληγορία για την οικουμενική ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργεί διαμέσου του σώματος, του οποίου η μνήμη, και το οποίο ως μνήμη, επιστρέφει στις πληγές που νομίζει πως έχει ξεχάσει", σημειώνει η Αντωνία Οικονόμου.
"Το ‘Άτιτλον finale’ είναι για μένα ένας απολογισμός, μία τελευταία ευκαιρία να αναθεωρήσουμε και να ανανεώσουμε αυτό το υλικό. Γύρισα πίσω στην επιλογή του άτιτλου τίτλου μας που μαρτυρά ότι αυτό το έργο δεν ολοκληρώνεται, δεν παγιώνεται, δεν ‘στερεώνεται’ για να μπορεί και οριστεί με ένα τίτλο, ενώ το νόημά του παραμένει διαπραγματεύσιμο. Είναι για μένα ένα έργο που θα βρίσκεται πάντα σε εξελίξη, μια ιστορία που το τέλος της ακροβατεί σε μια άρση - μία εισπνοή - που χρειάζεται το βλέμμα του θεατή για να ολοκληρωθεί", υπογραμμίζει η καλλιτέχνις.
Τη Μούσα ερμηνεύει η Ξένια Σταθούλη, τον Νάρκισσο ο Παύλος Λυκούδης, τον 'Έρωτα ο Ορέστης Αλεξιάδης, το Χάος ο Νίκος Τσόλης. Τον Χορό απαρτίζουν οι 'Άλεξ Δρανδάκης, Χάρης Χατζηανδρέου, Αντωνία Πιτουλίδου.
Η Αντωνία Οικονόμου υπογράφει τη σύλληψη, τον εικαστικό χώρο, τη σκηνοθεσία και τη χορογραφία της παράστασης. Η πρωτότυπη μουσική είναι του Constantine Skourlis, η σκηνογραφία της Λυδίας Λαμπροπούλου, οι φωτισμοί του Βαγγέλη Μούντριχα, τα κοστούμια και οι ειδικές κατασκευές του Κωνσταντίνου Χαλδαίου.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Άτιτλον
Ένα αόρατο χέρι ζωγραφίζει και τα φαντάσματα του δημιουργού παίρνουν σάρκα και οστά. Σε έναν στοιχειωμένο τόπο σύγκρουσης, παραμένει ένας απλός θεατής. Ο πίνακας που σταδιακά εμφανίζεται σε τρισδιάστατη μορφή, απαθανατίζεται μέσα σε ένα λευκό καμβά. Οι διαστρεβλωμένες φιγούρες που γεννιούνται αφήνουν πίσω τα ίχνη και το αποτύπωμα της διαδρομής τους ιχνογραφώντας στο χώρο του καμβά μια ιστορία που οδεύει από την αρχή προς το τέλος της. Σαν ένα ακατανόητο χάος που, όπως η ίδια η φύση, δημιουργεί τάξη. Μία παραστατική αλληγορία για την οικουμενική ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργεί διαμέσου του σώματος, του οποίου η μνήμη, και το οποίο ως μνήμη, είναι καταδικασμένο πάντα να επιστρέφει στις πληγές που νομίζει ότι έχει ξεχάσει.
