@Ελίνα Γιουνανλή
Πηγή έμπνευσης στάθηκε μια ιστορία της δεκαετίας του 1970, όταν εκκολαπτόμενος ψευδο-άγιος πουλούσε σε ανθρώπους νερό που το βάφτισε θαυματουργό. Εμπορευτόταν δηλαδή την ελπίδα απελπισμένων ανθρώπων, και ιδιαίτερα γονέων με παιδιά τα οποία νοσούσαν από λευχαιμία. Η αποκάλυψη της απάτης αποκαθήλωσε έναν απατεώνα που ευαγγελιζόταν ότι έκανε θαύματα στον εικοστό αιώνα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το έργο είχε ήδη ανέβει όταν αποκαλύφθηκαν σύγχρονα σκάνδαλα με γιατρούς που υπόσχονταν αιώνια νεότητα και ευεξία, αλλά και αγύρτες οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν πονεμένους γονείς με άρρωστα παιδιά υποσχόμενοι βοήθεια, συμπαράσταση και αλληλεγγύη. Απεικονίζει γλαφυρά τον τρόπο με τον οποίο οικοδομεί κάποιος μια ‘περσόνα’ στην εποχή των social media, θησαυρίζοντας από τον πόνο και την δυστυχία των συνωνθρώπων του. Η συγγραφέας σκιαγράφησε επίσης τον κυνισμό και την αναλγησία με τα οποία πορεύτηκαν ψευδοπροφήτες ακόμα και όταν διακυβεύονταν ζωές μικρών παιδιών. Μόνον το τέλος του έργου μοιάζει ουτοπικό, αφού στην αληθινή ζωή ουδείς νιώθει αρκετές τύψεις προκειμένου να κρεμαστεί.
> Διαβάστε την αναλυτική κριτική του "α" για την "Αθανασία" εδώ.

