Οι "Γυναίκες του πολέμου" έρχονται στο Ελέρ

Η μνήμη και η αλήθεια δεν πρέπει να ξεχαστούν, φαίνεται να μας λεει το έργο "Γυναίκες του πολέμου". Ένα έργο σπαρακτικό και αναγκαίο, γραμμένο και σκηνοθετημένο από τη Γιώτα Κουνδουράκη, βασισμένο στο ιστορικό μυθιστόρημα του Αγκ Απολονί "Ένα Κλαδί Ελπίδας, 'Ένα Κλαδί Φωτιάς". Ο πόλεμος του Κοσόβου – μια από τις σκοτεινότερες στιγμές της σύγχρονης Ευρώπης – γίνεται το φόντο για να ακουστεί η φωνή των γυναικών. Εκείνων που δεν πολέμησαν με όπλα, αλλά κουβάλησαν την απώλεια, τη σιωπή, την αναμονή. Γυναικών που δεν ξέρουν από νικητές και ηττημένους, παρά μόνο μετρούν τους νεκρούς τους.

Στο επίκεντρο δύο αληθινές ιστορίες. Η μία μητέρα αυτοκτονεί όταν παραλαμβάνει τα κοφίνια με τις στάχτες των παιδιών της.  Η άλλη περιμένει ακόμη- 26 χρόνια μετά- τα οστά των δύο γιων και του άντρα της. Στις 6-8/6, η σκηνή του Ελέρ μετατρέπεται σε ένα πεδίο μνήμης, ενοχής και μαρτυρίας. Ζωντανοί και νεκροί συναντιούνται. Οι γυναίκες του πολέμου ουρλιάζουν και καταγγέλλουν! Ερμηνεύουν οι Μαρσέλα Λένα, Κατερίνα Χάσκα, Ορέστης Ζιώγκας, Αγκ Απολονί.

Η μουσική και τα ηχοτοπία έχουν την υπογραφή του Κωνστή Κόντου. Τα σκηνικά είναι του Δημήτρη Μέλλου, τα κοστούμια της Μάγδας Καλέμη. Το video art δημιούργησε ο Νίκος Γιαβρόπουλος και τους φωτισμούς ο Πάνος Γκόλφης.

Σκηνοθετικό σημείωμα

Εμπνευσμένη από το ιστορικό μυθιστόρημα του Αγκ Απολονί "Κλαδί Ελπίδας -Κλαδί Φωτιάς", άρχισα την συγγραφή του έργου "Γυναίκες πολέμου" που αναφέρεται στον πόλεμο του Κοσόβου την περίοδο 1998-1999. Τα πρόσωπα των γυναικών που αναφέρονται στο θεατρικό μου έργο είναι αληθινά. Δύο μάνες, η μια αυτοκτόνησε όταν έμαθε ότι τα παιδιά της είναι νεκρά, η άλλη  ζει ακόμα στο Κόσοβο και είναι ένα σύμβολο, μάνας του πολέμου, για τη χώρα της και για όλη την Ευρώπη. Το έργο μου είναι μια αντιπολεμική κραυγή, ενάντια σε όσους επιβουλεύονται  την ελευθερία και τη ζωή των ανθρώπων. Δυστυχώς είναι εξαιρετικά επίκαιρο. Θα μπορούσα να πω ότι μια φράση των Γυναικών και μόνο περιγράφει, την ψυχή του έργου μου. Η φράση λέει: "Ο Κόσμος γέμισε νεκρούς, εμάς δεν μας ρώτησε κανείς αν θέλουμε αυτό τον Πόλεμο, που να κρύψουμε τα παιδιά μας για να μην μας τα πάρουν;".

Η σκηνοθετική γραμμή που θα ακολουθήσω είναι μια σουρεαλιστική συνάντηση νεκρών και ζωντανών. Χρησιμοποιώ το video art,  ήχους και φωτισμούς για να φτιάξω αυτή την σύμπραξη των ανθρώπων που έφυγαν από την ζωή και την μοναδική ζωντανή, Μάνα Φερντονίγια που ακόμα περιμένει στο Κόσοβο, να γυρίσουν τα παιδιά της νεκρά ή ζωντανά.