Ζώντας μεταξύ Αθήνας και Αμβούργου και με σπουδές που διατρέχουν το δίκαιο, τον χορό και τις εικαστικές τέχνες, η Βενετσιάνα Καλαμπαλίκη συνθέτει έναν κόσμο όπου η πολυρυθμία γίνεται τρόπος αντίληψης και ύπαρξης. Στο "Sonic Dances", τρεις χορεύτριες ερευνούν τη συνύπαρξη διαφορετικών ρυθμών, δημιουργώντας ένα ζωντανό περιβάλλον ακρόασης και σύνδεσης, όπου κάθε σώμα γίνεται μέρος ενός σύνθετου ηχητικού και κινητικού πεδίου. Λίγο πριν τις παραστάσεις στο χώρο ΦΙΑΤ, από 5 έως 8 Μαϊου μίλησε στο "α".
Από πού σε ξέρω;
Με ξέρεις από την Αθήνα. Ζω στο κέντρο και έχω κάνει σπουδές σε διαφορετικούς κλάδους, από το πολιτικό της νομικής, στην κρατική σχολή χορού και μετά στο μεταπτυχιακό εικαστικών τεχνών στην Καλών Τεχνών. Από το 2016 εργάζομαι στο χώρο των παραστατικών τεχνών ως χορεύτρια και χορογράφος.
Πού αλλού σε βρίσκω;
Θα με βρεις και στο Αμβούργο, όπου πήγα πριν από τέσσερα χρόνια με αφορμή ένα οκτάμηνο πρόγραμμα φιλοξενίας καλλιτεχνών και έκτοτε περνάω μεγάλα διαστήματα εκεί δουλεύοντας σε διαφορετικά project.
Πες μου κάτι για την τέχνη του χορού.
Αυτό που μου αρέσει στον χορό είναι ότι το σώμα μου εκτίθεται στην γοητεία μιας εφήμερης απόπειρας για σύνδεση.
Το μικρόβιο της χορογραφίας σου μπήκε…
Το ενδιαφέρον μου για τη χορογραφία άρχισε όταν σπούδαζα στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης.
Πες μου κάτι για τους καλλιτέχνες που θαυμάζεις και σε έχουν επηρεάσει.
Κάποιοι από τους καλλιτέχνες που θαυμάζω και με έχουν επηρεάσει είναι ο εικαστικός Kim Beom που χρησιμοποιεί την γλώσσα και την γραφή προκειμένου να ενεργοποιήσει το πεδίο της φαντασίας, η εικαστικός Kameelah Janan Rasheed, η οποία εστιάζει το έργο της στην υλικότητα του κειμένου, της γραφής και της γλώσσας, η εικαστικός Carolyn Lazard, που επαναπροσδιορίζει την προσβασιμότητα ως κεντρικό στοιχείο της τέχνης, η χορογράφος Alma Söderberg, που ασχολείται με τη σχέση μεταξύ ακοής και όρασης και χρησιμοποιεί τις πολυρυθμίες και την πολυφωνία ως εργαλεία ανάπτυξης μιας πρακτικής "ακρόασης της κίνησης”, και η χορογράφος Mette Edvardsen, που διερευνά τη σχέση του σώματος με τη γλώσσα, τον λόγο, τα βιβλία και τη γραφή.
Τι αγαπάς περισσότερο στην τέχνη σου;
Χαίρομαι πάρα πολύ να δουλεύω μαζί με ανθρώπους που αγαπώ και θαυμάζω.
Αποκάλυψε την αγαπημένη σου στιγμή σε μία παράσταση…
Το έργο του φίλου και συνεργάτη μου Sina Saberi "basis for being نرگس " προσκαλεί το κοινό σε ένα σπιτικό πάρτυ στην Τεχεράνη του 91’. Η αγαπημένη μου στιγμή είναι στο τέλος της παράστασης όταν όλο το κοινό χορεύει μαζί, πίνει τσάι και τρώει τα παραδοσιακά γλυκά.
Η μεγαλύτερη σου αγωνία για την παράσταση "Sonic Dances” είναι...
Στο "Sonic Dances" θα ήθελα το κοινό να αποκτήσει τη δική του εμπειρία μέσα στο περιβάλλον που δημιουργούμε.
Η φιλοσοφία σου είναι…
Η φιλοσοφία μου στο έργο "Sonic Dances" προκύπτει από την ιδέα και την πρακτική της πολυρυθμίας: την ταυτόχρονη ύπαρξη πολλών, συχνά αντικρουόμενων ρυθμών, καθένας από τους οποίους είναι ξεχωριστός αλλά λειτουργεί μέσα στο ίδιο μουσικό πλαίσιο, όπου κάτι νέο και πιο σύνθετο γεννιέται από την αλληλεπίδραση απλών στοιχείων. Στο "Sonic Dances" οι τρεις χορεύτριες εξασκούμαστε στο να είμαστε μέρος ενός πολυρυθμικού συνόλου και να μπορούμε να διατηρήσουμε, στο μυαλό και το σώμα μας, έναν επιπλέον ρυθμό πέρα από εκείνον που παράγει η κάθε μία μόνη της. Η προσπάθεια που κάνουμε ώστε να δημιουργούμε κάθε μέρα λίγο παραπάνω χώρο ώστε να χωρέσουμε η κάθε μία, μία ακόμα πληροφορία από τον ρυθμό της άλλης, ανακαλύπτοντας πιο σύνθετες και πολυδιάστατες πτυχές της αντίληψης, είναι πολύ σημαντική για μένα.
Ο μεγαλύτερος εχθρός της τέχνης είναι…
Η λογοκρισία.
Σε κοινωνικό επίπεδο τι σε τρομάζει;
Η αίσθηση αδυναμίας να φανταστούμε εναλλακτικές.
Ποιο είναι το ένα πράγμα που θα ήθελες να αλλάξεις αν μπορούσες;
Να ανοίξω περισσότερους χώρους για την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης εμπειρίας
Ποια είναι τα επόμενα σου σχέδια;
Μετά τις παραστάσεις επιστρέφω στο Αμβούργο, όπου θα συνεχίσω τη συνεργασία μου με μια ομάδα ατόμων με Πάρκινσον, με την οποία δουλεύουμε μαζί ήδη τα τελευταία τρία χρόνια.
Περισσότερες πληροφορίες
Sonic dances
Τρεις χορεύτριες συναντιούνται μεταξύ φωνής και κίνησης, σ’ ένα έργο για την ηχώ, την αντήχηση και τη δόνηση, που λειτουργεί ως μια καλλιτεχνική προσέγγιση στην προσβασιμότητα, για άτομα με και χωρίς αναπηρία. Μέσω των σωμάτων και των φωνών τους, οι χορεύτριες δημιουργούν μία ρυθμική σύνθεση που ισορροπεί μεταξύ του συγχρονισμού και της πολυρυθμίας. Το έργο αναπτύσσεται παράλληλα μέσω της κίνησης, της φωνής, της μουσικής και της γραφής, που συνυπάρχουν και αλληλοσυμπληρώνονται. Μία πρόταση διασπάται σε λέξεις, γράμματα και συλλαβές· γίνεται η αφορμή για τον σχηματισμό ρυθμικών μοτίβων που πάλλονται, μετακινούνται, διασκορπίζονται και ηχούν.
