"Μαρμαρυγή": Η γυναικεία εμπειρία σε μια "πανκ" παράσταση που δημιουργήθηκε στο Λόφο του Στρέφη

"Τέσσερις γυναίκες. Μια διαλυμένη πανκ μπάντα. Μουσική επί σκηνής. Χωρίς μουσικούς". Αυτή είναι με δύο λόγια η θεατρική παράσταση "Μαρμαρυγή", που παρουσιάζει σε δικό της κείμενο η ομάδα Λεστρέφ στο θέατρο 104 από 7 Μαρτίου, με σκηνοθέτρια την Μαρκέλλα Φανού. Ένας ρεαλιστικός τέταρτος τοίχος από τον οποίο ξεπηδάνε ιστορίες που αντανακλούν βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις για τη γυναίκα. Βιωμένες εμπειρίες θρυμματίζουν σιγά σιγά τον τοίχο, αφήνοντας ορμητικά την καταπιεσμένη ευαλωτότητα να εκφραστεί, επιτέλους. 

Δύο συνηθισμένες μαμάδες αποφασίζουν να επανενώσουν μια χρόνια διαλυμένη πανκ μπάντα. Ξέρουν όμως τα καινούργια μέλη πως είθισται να παίζουν κάποιο μουσικό όργανο για να είναι σε μια μπάντα; Κάπου ανάμεσα στην αποτυχημένη μουσική (ή και όχι, ποιος ξέρει) και στο αναπόφευκτο ταίριασμα των μελών, ο χρόνος τελειώνει. Οι διαφορετικές ιστορίες θα καταφέρουν ν’ ακουμπήσουν η μία την άλλη; 

Τι είναι αυτό που βλέπουμε πάνω στη σκηνή; Είναι συναυλία; Performance; Πρόβα; Γυναικείο παραδοσιακό πανκ της μανούλας; 'Ή κάτι εντελώς άλλο; Με μοχλό την ίδια την ανθρώπινη ιστορία η παράσταση ανοίγει μια κουβέντα για το φεμινιστικό ζήτημα και την ανάγκη να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι γυναίκες από τους συντρόφους, τους εργοδότες, τους γονείς, τη θρησκεία, τους φίλους αλλά και από τις ίδιες τις γυναίκες.

Παίζουν οι Γιούλη Στάμου, Δήμητρα Καμνή, Μαργαρίτα Αλυγιζάκη Λε Παζολέκ, Μαρκέλλα Φανού. Τα σκηνικά είναι του Γιώργου Λυντζέρη, ο οποίος επίσης συμπράττει με την Ιωάννα Αλυγιζάκη Λε Παζολέκ στην επιμέλεια των κοστουμιών και με τον Χάρη Πουρνιά στους φωτισμούς.

Λίγα λόγια για την ομάδα Λεστρέφ

Η ομάδα Λεστρέφ αποτελείται από πολλές και διαφορετικές γυναίκες, πολύ περισσότερες από αυτές που φαίνονται με γυμνό μάτι πάνω στην σκηνή. Οι γυναίκες αυτές συναντήθηκαν πολλές φορές σε βάθος χρόνου, έγραψαν και έσβησαν, συζήτησαν, κράτησαν η μία το χέρι της άλλης και αντάλλαξαν τις ιστορίες τους.  

Η πρώτη εκδοχή της παράστασης ήταν ένα θέατρο δρόμου που προέκυψε αβίαστα μιας και ο φυσικός τόπος συνάντησης και πρόβας των μελών της ομάδας ήταν ο Λόφος του Στρέφη. Το θεατράκι του Λόφου αλλά και το ταρατσάκι του και οι μπασκέτες του διατέλεσαν τη σκηνή της παράστασης. Συν πλην μερικές γυναίκες αργότερα, η ομάδα αποφάσισε να δημιουργήσει μία εκδοχή βασισμένη περισσότερο στην προσωπική αλήθεια της ομάδας. Πώς είναι να ζεις σε μια πατριαρχική κοινωνία που θέλει να σε φιμώσει; Αποστομώσει, δαμάσει και εν τέλει να σε κυριεύσει εντελώς;