Γιατί ο Αλέξανδρος Διαμαντής επιλέγει να στραφεί σε μια σύγχρονη ελληνική δραματουργία;

Έχοντας κατά κάποιον τρόπο ολοκληρώσει έναν κύκλο μαθητείας στα κλασικά έργα που άνοιξε με την πρώτη παράσταση που σκηνοθέτησα, τον "Βέρθερο" του Γκαίτε, συνεχίστηκε με τον "Κοριολανό" του Σαίξπηρ και τον "Ντον Ζουάν" του Μολιέρου κι ολοκληρώθηκε με την περυσινή μου σκηνοθεσία του "Γλάρου" του Τσέχωφ, μου φάνηκε πια σωστό να προσπαθήσω να συνομιλήσω με μια σύγχρονη θεατρική φωνή από την εποχή μου και από τη χώρα μου. Θεωρώ ότι τώρα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, είναι ουσιώδες να δούμε στο θέατρο έργα σημερινά, γραμμένα από Έλληνες συγγραφείς, καθώς πράγματι έχουμε την τύχη -την όχι απολύτως ζηλευτή, θα έλεγε κανείς- να ζούμε σε μια εποχή που αξίζει να καταγραφτεί και να διασωθεί το αποτύπωμά της στο μέλλον. Θα είμαι πραγματικά πολύ περήφανος αν η παράσταση αυτή του νέου έργου που παραγγείλαμε, ως Θέατρο Σημείο, από τον Άκη Δήμου, κατορθώσει να συνδράμει με τον τρόπο της προς αυτή την κατεύθυνση.

Αν και στον πυρήνα του έργου βρίσκεται η Λούλα Αναγνωστάκη, επεδίωξα στη σκηνοθεσία μου ν’ αποφύγω την ευθεία αναφορά στην γνωστή της μορφή με το τσιγάρο και τα μαύρα γυαλιά, αντίθετα να την αντιμετωπίσω, κατά το δυνατόν, ως το χαρακτηριστικό παράδειγμα, αν θέλετε, ενός συγγραφέα γενικά, που εν προκειμένω είναι η "Λούλα", θα μπορούσε όμως να είναι κι οποιοσδήποτε άλλος. Θεωρώ ότι κάθε συγγραφέας αναμετριέται πρώτα απ’ όλα με τον εαυτό του – κάθε άνθρωπος, εδώ που τα λέμε, όχι μόνο οι συγγραφείς. Αυτό είναι ένα στοιχείο που υπάρχει έντονο στο κείμενο κι επιχείρησα στην σκηνοθεσία μου να εστιάσω σ’ αυτό. Ουσιαστικά, η παράσταση (ελπίζω να) έχει κάτι από τον "Φάουστ": ο δημιουργός που ζει σ’ έναν κόσμο περίκλειστο κι απομονωμένο, στον οποίο εισβάλει "το πνεύμα που τα πάντα αρνείται", που στην περίπτωσή μας ευτυχώς δεν είναι ο διάβολος, αλλά η "Άννα", δηλαδή η προσωποποίηση της έμπνευσης: ακατέργαστη, πεισματάρα, γοητευτική, φτιαγμένη από φαντασία κι αναμνήσεις.

Είχα την τύχη στην παράσταση αυτή να συνεργαστώ για δεύτερη φορά με τη μητέρα μου, Ιωάννα Μακρή, και για πρώτη με μια πολύ παλιά μου φίλη, την Ελίνα Παπαθεοδώρου. Δεν είναι εύκολο να σκηνοθετεί κανείς τον γονιό του, αλλά δεν είναι και δύσκολο. Στην πραγματικότητα, πρόκειται, θα έλεγα, για μια σπάνια ευκαιρία στη ζωή ενός καλλιτέχνη, την έναρξη μιας αντιμετώπισης των παλαιότερων, των πιο αρχέγονων από τις μνήμες μας. Αισθάνομαι πραγματική χαρά που μου δόθηκε μια τέτοια τύχη. Η θερμή, ουσιωδώς φιλική παρουσία της Ελίνας σ’ όλο αυτό, ήταν ακριβώς το συστατικό που μας επέτρεψε και στους τρεις να δημιουργήσουμε μια παράσταση χειροποίητη κι ως εκ τούτου, τουλάχιστον για ‘μας τους ίδιους παρήγορη. Ελπίζω να σας αρέσει.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com