
Αντλώντας έμπνευση από την ιστορία των αδελφών Παπέν, δύο υπηρετριών στο Λε Μαν της Γαλλίας του 1933, που κατακρεούργησαν την εργοδότρια τους και την κόρη της, ο Ζαν Ζενέ, έγραψε το 1947 το διάσημο έργο του "Οι δούλες", που θεωρείται έως και σήμερα ένα αριστούργημα της παγκόσμιας δραματουργίας. Ωστόσο ο ίδιος, το 1954, έγραψε: "Δεν το αγαπάω. Θα πειστεί κανείς γι΄ αυτό διαβάζοντας το έργο. Παραγγελία ενός διάσημου ηθοποιού, το έργο μου γράφτηκε από ματαιοδοξία, με ανία. Ένα δείγμα εμπνευσμένης ανοησίας".
Με αυτή την αφετηρία, οι Γιάννης Αποσκίτης, Γιώργος Κατσής και Πάνος Παπαδόπουλος, επιδιώκουν με ένα δικό τους πρωτότυπο κείμενο (σε σκηνοθεσία των δύο τελευταίων), τη δικαίωση όχι μόνο των αδελφών Παπέν, αλλά και μιας ιστορίας που κρύβεται εκεί μέσα και δεν έχει γραφτεί ακόμα. Σίγουρα, πάντως, όλα συνέβησαν ένα βράδυ στο Λε Μαν.


Σε αυτή την εκδοχή, που θα δούμε από 27/1 στο θέατρο Ροές, οι Σολάνς και Κλαιρ, δύο εξαντλημένες υπηρέτριες της άρρωστης Κυρίας τους, φαντασιώνονται ένα σύμπαν εκδίκησης αλλά και αυτοπροσδιορισμού ενάντια σε έναν κόσμο στον οποίο δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από δύο ακόμα αντικείμενα για το σπίτι.
Με τη φράση του Γκράουτσο Μαρξ "Οι άντρες είναι γυναίκες που δεν τα κατάφεραν" στο επίκεντρο, οι Γιώργος Κατσής, Πάνος Παπαδόπουλος και Κωνσταντίνος Πλεμμένος υποδύονται τους τρεις κωμικοτραγικούς γυναικείους χαρακτήρες, παγιδευμένοι σε έναν εφιάλτη του Ντέιβιντ Λιντς.


Τα σκηνικά υπογράφει ο Κωνσταντίνος Σκουρλέτης, τα κοστούμια η Βενετία Long και τη μουσική ο Γιώργος Κατσής.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Περισσότερες πληροφορίες
Αντικείμενα
Παράσταση εμπνευσμένη από την αληθινή ιστορία των αδελφών Παπέν, δύο υπηρετριών στο Λε Μαν της Γαλλίας που το 1933 κατακρεούργησαν την εργοδότρια τους και την κόρη της. Σε αυτή την εκδοχή, δύο εξαντλημένες υπηρέτριες της άρρωστης Κυρίας τους, φαντασιώνονται ένα σύμπαν εκδίκησης αλλά και αυτοπροσδιορισμού ενάντια σε έναν κόσμο στον οποίο δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από δύο ακόμα αντικείμενα για το σπίτι. Εξουσιαστικές σχέσεις, εξαρτητικές συμπεριφορές, σαδομαζοχιστικές εμμονές και η νοσταλγία ενός ομιχλώδους παρελθόντος, πρωταγωνιστούν σε αυτή την νέα εκδοχή της ιστορίας που ενέπνευσε σημαντικούς καλλιτέχνες του περασμένου αιώνα.