Ο συγγραφέας, περφόρμερ και διεθνούς φήμης εικαστικός Φίλιππος Τσιτσόπουλος εμπνέεται από το έργο "Γυάλινος κόσμος” και από ένα κείμενο του 1950 του ίδιου του Τενεσί Ουίλιαμς που μιλά για την καταστροφική σχέση της τέχνης με την επιτυχία, για να παρουσιάσει μια μικρής διάρκειας (20 λεπτών) περφόρμανς στο φουαγιέ της σκηνής της Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν Κουν λίγο πριν την παράσταση σε σκηνοθεσία του Αντόνιο Λατέλα, το Σάββατο 7 Δεκεμβρίου, ώρα 7.30 μ.μ.
Περισσότερα για την περφόρμανς
Είμαστε οι κάτοικοι μιας παράξενης γωνιάς του σύμπαντος που περιστρέφεται στη μέση μιας τεράστιας αταξίας, ανήκουμε σε ένα είδος που βρίσκεται στα μισά του δρόμου ανάμεσα στα θηρία και τους αγγέλους... μας έφεραν εδώ χωρίς να μας ζητήσουν τη γνώμη μας και χωρίς να μας εξηγήσουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Ως εκ τούτου, δεν οφείλουμε τίποτα σε κανέναν. Κανείς δεν μας χρωστάει τίποτα. Μαθαίνουμε. Δεν ξέρουμε. Ξέρουμε μόνο την Επιθυμία και τον Θάνατο.
Η τέχνη δεν ήταν ποτέ η επικράτεια του αληθινού... αλλά του ομοιώματος, της παγίδας για το βλέμμα, του ιερού ψέματος που ονομάζουμε Ομορφιά.
Το πέρασμά μας από τους δρόμους της ύπαρξης αφήνει ένα κατάλοιπο που συχνά παρασύρεται από τον άνεμο της λήθης ή θάβεται κάτω από τη βροχή της απόρριψης και τη λάσπη της επιθυμίας να γυρίσουμε τη σελίδα χωρίς να κοιτάξουμε πίσω.
Η καλλιτεχνική παραγωγή που αφήνει κανείς πίσω του είναι μέρος αυτού του υπολείμματος. Και αυτό που φαίνεται να έχει βλαστήσει πάνω του είναι ίσως το μόνο πράγμα που μας ανήκει εξ ολοκλήρου και που μπορούμε να δώσουμε στους άλλους. Το ονομάζω "η κληρονομιά που μας αξίζει να προσφέρουμε". Τα υπόλοιπα... vanitas vanitatis!
Απόσπασμα από το κείμενο "Η καταστροφή της επιτυχίας" ("The catastrophe of success”) του Τενεσί Ουίλιαμς, σε μετάφραση Φίλιππου Τσιτσόπουλου
"Φέτος το χειμώνα συμπληρώθηκε η τρίτη επέτειος από την πρεμιέρα της παράστασης "The Glass Menagerie" στο Σικάγο, ένα γεγονός που τερμάτισε ένα μέρος της ζωής μου και ξεκίνησε ένα άλλο, τόσο διαφορετικό σε όλες τις εξωτερικές συνθήκες όσο θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Με άρπαξαν από την ουσιαστική λήθη και με έσπρωξαν στην ξαφνική προβολή, και από την επισφαλή ενοικίαση επιπλωμένων δωματίων στην επαρχία μεταφέρθηκα σε μια σουίτα, σε ένα πρώτης κατηγορίας ξενοδοχείο του Μανχάταν. Η επιτυχία έρχεται συχνά τόσο απότομα στη ζωή των Αμερικανών, γιατί η ιστορία της Σταχτοπούτας είναι ο αγαπημένος μας εθνικός μύθος, ο ακρογωνιαίος λίθος της κινηματογραφικής βιομηχανίας, αν όχι και της ίδιας της Δημοκρατίας. Την έχω δει να διαδραματίζεται στην οθόνη τόσο συχνά που είχα πλέον την τάση να χασμουριέμαι, όχι με δυσπιστία αλλά με μια στάση "Who cares”!
Κάθισα και κοίταξα γύρω μου και ξαφνικά έπαθα μεγάλη κατάθλιψη. Είπα στον εαυτό μου, ότι αυτή είναι απλώς μια περίοδος προσαρμογής. Αύριο το πρωί, θα ξυπνήσω σε αυτή τη πολυτελή σουίτα ξενοδοχείου πρώτης κατηγορίας, θα εκτιμήσω την κομψότητά της και θα απολαύσω τις ανέσεις της και θα ξέρω ότι έχω φτάσει στο αμερικανικό "Όλυμπο". Αύριο το πρωί, θα κοιτάξω τον πράσινο σατέν καναπέ, και θα τον ερωτευτώ σφόδρα. Αλλά μόνο προσωρινά γιατί το πράσινο σατέν μοιάζει επίσης με γλίτσα στα στάσιμα νερά.
Φυσικά όλα αυτά ήταν η πιο ασήμαντη πτυχή μιας πνευματικής εξάρθρωσης που άρχισε να εκδηλώνεται με πολύ ανησυχητικούς για μένα τρόπους. Σύντομα ανακάλυψα τον εαυτό μου να αδιαφορεί για τους ανθρώπους. Ο κυνισμός θέριεψε μέσα μου. Όλες οι συζητήσεις μου ακούγονταν σαν να είχαν ηχογραφηθεί πριν από χρόνια και να αναπαράγονταν σαν σε δίσκο 72 στροφών σε πικάπ. Η ειλικρίνεια και η ευγένεια έμοιαζαν να έχουν εξαφανιστεί από τις φωνές των φίλων μου. Τους υποπτευόμουν όλους για υποκριτές. Σταμάτησα να τους τηλεφωνώ, σταμάτησα να τους βλέπω. Δεν είχα πια υπομονή για αυτό που θεωρώ ανούσια κολακεία.
Βαρέθηκα τόσο πολύ να ακούω τους ανθρώπους να λένε: "Μου άρεσε πολύ το έργο σας!" που δεν μπορούσα να πω άλλο ευχαριστώ. Πνίγηκα από τις λέξεις τους και έγινα αγενής.
Δεν ξεφεύγει ξέρετε κανείς τόσο εύκολα από την αποπλάνηση ενός εκχυδαϊσμένου τρόπου ζωής. Δεν μπορείς αυθαίρετα να πεις στον εαυτό σου, δεν θα συνεχίσω τη ζωή μου όπως ήταν πριν μου συμβεί αυτό το πράγμα, αυτό το γελοίο πράγμα, η Επιτυχία”.
Περισσότερες πληροφορίες
Γυάλινος κόσμος
Για πρώτη φορά ο καταξιωμένος στην Ευρώπη δημιουργός θα σκηνοθετήσει Έλληνες ηθοποιούς στο εμβληματικό αμερικάνικο έργο του 1944, την πρώτη μεγάλη θεατρική επιτυχία του συγγραφέα, που παρακολουθεί τους τραυματικούς δεσμούς της οικογένειας Γουίνγκφιλντ, σε μια μικροαστική γειτονιά στην εργατική αμερικανική πόλη του Σεντ Λιούις. Ο Τομ μέσα από τις αναμνήσεις του ξεδιπλώνει τη ζωή της οικογένειάς του, σε ένα φαντασιακό σκηνικό τοπίο όπου οι ήρωες γλιστράνε σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αντιμετωπίσουν τη σκληρότητα της κοινωνικής πραγματικότητας.
