© Μυρτώ Αποστολίδου
Στη σόλο περφόρμανς "Medea loading", η Ρόζα Προδρόμου μέσα από τη μορφή της Μήδειας, αναδύεται όχι μόνο ως σύμβολο του μύθου, αλλά και ως σύγχρονη γυναίκα που καταθέτει μια βαθιά προσωπική και κοινωνική κραυγή. Διαβάστε όσα μας είπε η ίδια για τη δημιουργία του έργου που παίζεται για λίγο ακόμα στο χώρο Κάμιρος.
"Πάλι Μήδεια θα δούμε; Δε βαρεθήκατε πια με την υστερικιά, την τρελή;"."Σιγα μωρέ, την απάτησε ο Ιάσονας και κάτι τρέχει, και μεις αγαπήσαμε, δεν σκοτώσαμε τα παιδιά μας"… "Ναι, ο καημός της βάρβαρης μας μάρανε τώρα, ας έμενε σπίτι της, που ήρθε στην Ελλάδα να μας πει για την οικογένεια" κι άλλα τόσα. Τα ακούω - μπορεί να τα σκέφτομαι κι εγώ η ίδια. Αλλά όταν έγινα μάνα, κατάλαβα ότι εδώ δεν είναι παραμύθι, η μητρότητα δεν είναι παραμύθι, η ζωή της καλλιτέχνιδας-ηθοποιού-μάνας δεν είναι παραμύθι. Και τώρα που τα λέμε, αν γεννηθείς γυναίκα ή θηλυκότητα, η ζωή δεν είναι παραμύθι, αν είσαι προσφύγισσα, δε, η κατάσταση είναι μακριά από κάθε ευκολία.
Από πού να το πιάναμε όμως – με τη Μαρία-Όλγα Αθηναίου και τον Οδυσσέα Ιωάννου –Κωνσταντίνου, τους βασικούς συνοδοιπόρους στη δημιουργική διαδικασία της σόλο performance "| medea loading *”; Ο μύθος ήταν ήδη εκεί, αιώνες πια, ατάραχος, και η κοινωνία έμοιαζε να έχει σχεδόν παγιωμένη οπτική για τη μυθική περσόνα της Μήδειας. Κι αν η Μήδεια δεν ήταν ένα τέρας; kι αν αντί για γεμάτη θυμό, ήταν (και) γεμάτη τρυφερότητα; aν είχε καταφέρει να μοιραστεί την ιστορία της προσκαλώντας το κοινό σε τσάι και όχι σε πόλεμο; Ας μην παρεξηγηθώ, υπάρχουν πολλά για να παλέψεις ακόμα, για να παλέψουμε – αλλά αν δοκιμάζαμε (και) έναν άλλο τρόπo; Tης ευαλωτότητας; Aν παραδεχόμασταν ότι θα μπορούσε η καθεμιά και ο καθένας μας να είναι ο ξένος, η ξένη, αυτό που μας φοβίζει στον "άλλον"; Επιπροσθέτως, αν μπορούσα να μιλήσω για τον καημό της μάναςπου όλο αγιοποιείται κι ολοένα εγκλωβίζεται; Kι αν μιλούσα για τη ζωή μου ως γυναίκα; Kι αν είχα το θράσος να ξετυλίξω ένα νήμα που να ενώνει τα πάθη της Μήδειας με τα δικά μου; Σάλτο μορτάλε, όπως πολύ σοφά σχολίασε ένας θεατής. Αν όμως δεν παίρναμε αυτό το ρίσκο, αυτό δε θα ήταν η Μήδεια, η "medea loading”. Κι αυτό της το χρωστούσαμε. Μας το χρωστούσαμε. Την ευχαριστώ για τη βουτιά”.
Περισσότερες πληροφορίες
Medea loading
Η μορφή της Μήδειας αναθεωρείται ως μια σύγχρονη θηλυκή ύπαρξη, που μας καλεί σε μια τελετή τσαγιού για να μας αφηγηθεί τη δική της ιστορία θρήνου και χειραφέτησης. Πρόκειται για μια κραυγή επιβίωσης, μια ωδή στη μητρότητα, μια επίκληση στην τρυφερότητα, έναν εκστατικό χορό απελευθέρωσης, όπου η Μήδεια, φως σε έναν κόσμο που γκρεμίζεται, καλεί σε εξέγερση ενάντια στις κοινωνικοπολιτικές επιταγές του φύλου της.
