Η Δήμητρα Τάμπαση αναζητούσε μια πραγματική "Αίθουσα αναμονής", έναν φυσικό χώρο που θα αφηγούνταν παλιές ιστορίες, ξεχασμένες στον χρόνο και θα λειτουργούσε ως το σκηνικό περιβάλλον της παράστασής της. Ο χώρος βρέθηκε στο κτίριο όπου στεγάζεται το Σωματείο Οδηγών Ταξί Αττικής (Σ.Ο.Τ.Α.), εκπροσωπώντας έναν από τους πιο ανδροκρατούμενους επαγγελματικούς κλάδους. Τα μέλη του σωματείου αγκάλιασαν την "Αίθουσα αναμονής" και παραχώρησαν τον χώρο τους σε μια παράσταση για την γυναικεία εμπειρία, ενδυναμώνοντας τη θέση τους ότι "έχουμε όλοι πληγεί από τα στερεότυπα". Κάπως έτσι η παράσταση, που ακολουθεί την τάση των θεατρικών παραστάσεων οι οποίες βγαίνουν εκτός της τυπικής αίθουσας, επιστρέφει φέτος για δεύτερη χρονιά στο Σ.Ο.Τ.Α. από 28 Νοεμβρίου.
Στη δραματική κωμωδία, που αποτελεί καρπό συλλογικής διαδικασίας διαρκείας δεκαεπτά μηνών, οι Μαίρη Βούλγαρη, Ειρήνη Καράογλου, Ελένη Μολφέτα (που συμμετείχε στην αρχική σύνθεση), Μυρτώ Ναούμ, Μυρτώ Στράμπη και Δήμητρα Τάμπαση υπογράφουν το κείμενο. Το έργο ακολουθεί τέσσερις γυναίκες που συναντώνται τυχαία σε μια αίθουσα αναμονής, σε έναν "μη-τόπο", έτοιμες να διαβούν το κατώφλι μιας μεταιχμιακής στιγμής. Κυριεύονται από μια υποσυνείδητη ανάγκη για αλλαγή, απομακρύνονται από τα μοτίβα τους και, μέσα από χιούμορ και συγκίνηση, οδηγούνται σε μια επώδυνη διαδρομή αυτογνωσίας.
Η αίθουσα αναμονής παύει να είναι σημείο αναβολής και μετατρέπεται σε αυτό που ορίζει η Βιρτζίνια Γουλφ "το δικό της δωμάτιο", όπου οι τέσσερις γυναίκες θρυμματίζουν την κατασκευασμένη εικόνα τους, δίνοντας το δικαίωμα στον εαυτό τους να νιώσουν, να αισθανθούν και να απελευθερωθούν. Σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται, θυμώνουν και ξεσπούν, γελούν, χορεύουν και τραγουδούν, πλέκοντας το πολυσύνθετο και αντιφατικό ζήτημα της γυναικείας αφήγησης σήμερα.
Είναι ένα σύμπαν το οποίο γεννήθηκε από την αλήθεια των ηθοποιών και της σκηνοθέτιδας της παράστασης και την ανάγκη τους να ενσωματώσουν τις πτυχές που η καθεμιά θεωρούσε κομβικές για τον δημόσιο διάλογο σήμερα, με το κείμενο και τη δραματουργία να δουλεύεται από κοινού συν τω χρόνω.
Τα σκηνικά και τους φωτισμούς δημιούργησε ο Ιάσονας Καμπάνης, τα κοστούμια η Χριστίνα Λαρδίκου, τη μουσική ο METAMAN και το τραγούδι η Μυρτώ Ναούμ.
Οι παραστάσεις της "Αίθουσας αναμονής" θα συνεχιστούν έως 19 Δεκεμβρίου και από 28 Ιανουαρίου 2025.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Αίθουσα αναμονής
Τέσσερις γυναίκες, η Φωτεινή, η Αμέλια, η Μάγδα και η Χαρά, συναντώνται απρόσμενα σε ένα μεταιχμιακό χώρο και χρόνο. Τέσσερις άγνωστες μεταξύ τους γυναίκες προσγειώνονται στη μέση του δρόμου και σταματούν την κυκλοφορία με τις προσωπικές τους ιστορίες. Σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται, θυμώνουν και ξεσπούν, γελούν, χορεύουν και τραγουδούν. Ξετυλίγουν το πολυσύνθετο και αντιφατικό ζήτημα της γυναικείας αφήγησης σήμερα, σε μια παράσταση αφιερωμένη στη μάνα. Το έργο πρόκειται να παρουσιαστεί δίπλα «στο κτίριο-φάντασμα» της οδού Οδυσσέως στο Μεταξουργείο όπου κάποτε στεγαζόταν το 63ο Δημοτικό Σχολείο της Αθήνας, και σήμερα χάσκει καρβουνιασμένο από τη φωτιά που έβαλε ένας παράφρονας γυναικοκτόνος και παιδοκτόνος για να κάψει την οικογένειά του και να εκδικηθεί τη γυναίκα του, γιατί, όπως υποστήριζε, τον παράτησε.
