Γιώργος Κρίκος©
Η κωμωδία και η σάτιρα θα έχει την τιμητική της τη σεζόν 2024-25 στο θέατρο Τόπος Άλλου. Η νέα θεατρική παράσταση του σκηνοθέτη Νίκου Καμτσή "Gogol: Η αβάσταχτη ελαφρότητα μιας μύτης” εμπνέεται από το έργο και την ευφυΐα του Νικολάι Γκόγκολ, ενώνοντας στη σκηνή χαρακτήρες και καταστάσεις από τα θεατρικά του, συνδυάζοντας στοιχεία και από τα λογοτεχνικά του κείμενα. Μέσα από τις πρώτες φωτογραφίες της παράστασης παίρνουμε μια γεύση απ’ όσα θα δούμε επί σκηνής. Αξίζει να σημειωθεί ότι πρεμιέρα μεταφέρεται για τις 22/11.
Πρωταγωνιστούν οι Δημήτρης Φραγκιόγλου, Αντώνης Καλομοιράκης, Λαμπρινή Θάνου, Βίκυ Αθανασίου, Μαρίνα Κοσμά, Βασίλης Χριστίδης και Κωνσταντίνος Χατζούδης.
Το έργο "Gogol: Η αβάσταχτη ελαφρότητα μιας μύτης” αποτελεί μια ευρηματική σύνθεση εμπνευσμένη από τα πιο χαρακτηριστικά και αγαπημένα έργα του σπουδαίου Ρώσου συγγραφέα και συγκεκριμένα από το "Ο επιθεωρητής", "Η μύτη", "Τα παντρολογήματα", αλλά ψήγματα και από τα άλλα κείμενα του, κυρίως τα λογοτεχνικά που βρίσκονται διάσπαρτα σε όλο το κείμενο, στις καταστάσεις και στις σχέσεις των προσώπων.
Η σκηνοθετική προσέγγιση του Νίκου Καμτσή έχει ως κεντρικό άξονα τη ανελέητη σατιρική διάθεση του Γκόγκολ, ο οποίος με βιτριολικό χιούμορ, καυτηριάζει τα κακώς κείμενα της εποχής του, που παραμένουν διαχρονικά και επίκαιρα. Στο έργο, οι χαρακτήρες από τον "Επιθεωρητή" συναντούν απρόσμενα τον ήρωα από τη "Μύτη", δημιουργώντας απίθανες καταστάσεις που οδηγούν σε κωμικοτραγικές παρεξηγήσεις. Ταυτόχρονα, η ικανότητα της Φέκλα Ιβάνοβνα από τα "Παντρολογήματα" να κάνει προξενιά και να παντρεύει όποιον βρει μπροστά της μπλέκεται με την πανικόβλητη προσπάθεια των δημοσίων υπαλλήλων να κρύψουν την αλήθεια από τον υποτιθέμενο επιθεωρητή.
Η σκηνική σύνθεση και η χιουμοριστική αλληλεπίδραση των χαρακτήρων φωτίζουν με ευφυία τα κοινωνικά και πολιτικά παράδοξα που σημάδευαν τη ρωσική κοινωνία του 19ου αιώνα και με έναν εκπληκτικό τρόπο αντανακλώνται και στη σημερινή πραγματικότητα. Μέσα από κωμικές παρερμηνείες, γκροτέσκες φιγούρες και παρανοήσεις, το έργο διατηρεί την ουσία της γκογκολιανής σάτιρας: την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης και την αποκάλυψη της ανθρώπινης ματαιοδοξίας και υποκρισίας.
Ίσως όμως είναι λάθος και αδικία να υπερτονίζουμε μόνο τον σατυρικό χαρακτήρα του έργου του. Ο Γκόγκολ είναι από τους βασικούς δημιουργούς στη διαμόρφωση μιας ρωσικής εθνικής λογοτεχνικής παράδοσης και ταυτότητας. Ήταν πρωτοπόρος στη χρήση του συμβολισμού και της ψυχολογικής εμβάθυνσης στη λογοτεχνία.
Πράγματι οι καταστάσεις στα έργα του Γκόγκολ είναι βιτριολικά σατυρικές. Αλλά αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη ανήκει στην ποίηση. Ακριβώς όπως συμβαίνει με τον Αριστοφάνη. Έργα όπως το "Παλτό και η "Μύτη" -όπου η μύτη ενός υπουργικού παρέδρου δραπετεύει από το πρόσωπό του και γίνεται μέγας και τρανός γραφειοκράτης- δεν είναι απλά κωμικές ιστορίες, αλλά αναλύουν την ταυτότητα, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την διαφορετικότητα και την κοινωνική απομόνωση.
Η παράσταση του "Τόπος Αλλού” δεν είναι απλώς μια αναπαράσταση των έργων του, αλλά μια προσπάθεια να φέρουμε την μοναδική γραφή του Γκόγκολ στην εποχή μας, που, όπως και η εποχή του Γκόγκολ της αξίζει μία τέτοια ανελέητη κριτική.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια υπογράφει η Μίκα Πανάγου, τη μουσική ο Κώστας Χαριτάτος, τις χορογραφίες η Κάλια Θεοδοσιάδη και τους φωτισμούς ο Aleksandar Aleksic Lekovic.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Gogol: Η αβάσταχτη ελαφρότητα μιας μύτης
Τρία από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του Νικολάι Γκόγκολ, «Ο επιθεωρητής», «Η μύτη» και «Τα παντρολογήματα», συνθέτουν τον βασικό πυρήνα της παράστασης που αναδεικνύει την ανελέητη σατιρική γραφή του. Στο έργο, οι χαρακτήρες από τον «Επιθεωρητή» συναντούν απρόσμενα τον ήρωα από τη «Μύτη», δημιουργώντας απίθανες καταστάσεις που οδηγούν σε κωμικοτραγικές παρεξηγήσεις. Ταυτόχρονα, η ικανότητα της Φέκλα Ιβάνοβνα από τα «Παντρολογήματα» να κάνει προξενιά και να παντρεύει όποιον βρει μπροστά της μπλέκεται με την πανικόβλητη προσπάθεια των δημοσίων υπαλλήλων να κρύψουν την αλήθεια από τον υποτιθέμενο επιθεωρητή. Η σκηνική σύνθεση και η χιουμοριστική αλληλεπίδραση των χαρακτήρων φωτίζουν με ευφυία τα κοινωνικά και πολιτικά παράδοξα που σημάδευαν τη ρωσική κοινωνία του 19ου αιώνα και που με έναν εκπληκτικό τρόπο αντανακλώνται και στη σημερινή πραγματικότητα.
