"Περιμένοντας τον Γκοντό" στο θέατρο Πόρτα

Οι αντιήρωες του Ιρλανδού συγγραφέα Σάμιουελ Μπέκετ, ο Βλαντιμίρ και ο Εστραγκόν, δυο άπραγοι φουκαράδες προσμένουν, καθημερινά, τον Γκοντό. Έναν άγνωστο, πιθανότατα ένα… "σωτήρα" κι ένα αγόρι-σύμβολο της ελπίδας, τους ενημερώνει για την επομένη τον ερχομό του. Περιμένουν τον ερχομό του, περιμένουν να βγουν από την αδράνειά τους, από το σκληρό περιβάλλον στο οποίο ζουν. Ο Ιρλανδός Μπέκετ ήλπιζε σε ένα καλύτερο κόσμο κι όταν στα 1950 παίχτηκε στο Παρίσι το "Περιμένοντας τον Γκοντό", ήταν αυτοεξόριστος, συμμετείχε στη γαλλική εθνική αντίσταση και τα οράματα για μια διαφορετική μεταπολεμική κοινωνία συνθλίβονταν, εκ νέου, από ένα ψυχροπολεμικό παραλογισμό.

Τον αινιγματικό Γκοντό συναντά ο Θωμάς Μοσχόπουλος στο θέατρο Πόρτα, από 15 Νοεμβρίου, και το πρώτο φωτογραφικό υλικό της παράστασης εξάπτει όσο τίποτε την φαντασίας μας (σκηνικά-κοστούμια-βίντεο teaser: Βασίλης Παπατσαρούχας). Υπάρχει όμως κάτι ακόμα που μας ιντριγκάρει, η σκηνική πρόταση του Μοσχόπουλου πάνω στο "ιερό κείμενο” του σύγχρονου θεάτρου δεδομένου πως υπάρχουν συγκεκριμένες σκηνοθετικές οδηγίες από τον ίδιο τον Μπέκετ. Τα κείμενα του περιορίζουν το σκηνοθέτη-υποστήριζε ότι οι ηθοποιοί είχαν περιορισμένες ελευθερίες μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο προσδιορισμένο από το κείνενο ως "κλειστό σύστημα".

"Κι όμως, μέσα από τους περιορισμούς του Μπέκετ, ο δημιουργός ανακαλύπτει ένα σύμπαν άπειρων δυνατοτήτων” διαβάζουμε τις σημειώσεις για την παράσταση. "Πρόκειται για ένα καλλιτεχνικό στοίχημα, το πώς μπορεί να βρει κανείς την ελευθερία, μέσα από μία τόσο αυστηρή φόρμα. Ο Μοσχόπουλος συνεργάζεται με τον Κορνήλιο Σελαμσή, που έχει αναλάβει μια πρωτότυπη διερεύνηση του προσωδιακού χαρακτήρα του μπεκετικού κειμένου. Μαζί εντοπίζουν μια εσωτερική παρτιτούρα, η οποία διατρέχει το έργο, τηρείται κατά γράμμα και δημιουργεί μία νέα μουσικότητα. Ανάλογη προσέγγιση έχει και η κινησιολογία της παράστασης (Χρήστος Στρινόπουλος) που έχει στοιχεία μιας μοντερνιστικής κλοουνερί. Στην παράσταση, ο ήχος και η όψη συνδιαλέγονται διαρκώς, συγκρούονται και δημιουργούν μία παλλόμενη δραματική φόρμα, δημιουργώντας μια νέα στοχαστική θεατρική απλότητα και αμεσότητα”.

Όπως λέει ο ίδιος ο Θωμάς Μοσχόπουλος: "Πρόκειται για ένα έργο που το θαυμαστό ισοζύγιο φόρμας και περιεχομένου το καθιστά ένα ρηξικέλευθο αριστούργημα τόσο άχρονο όσο και σύγχρονο, τόσο συγκεκριμένο όσο και αφηρημένο, τόσο σαφές όσο και αινιγματικό. Ίσως μόνο με τα αριστουργήματα του αρχαίου δράματος μπορεί να συγκριθεί. Είναι λες και πρόκειται για ένα σχεδόν μυστικιστικό "ιερό κείμενο" του σύγχρονου θεάτρου, ένα "ευαγγέλιο” που κάθε γενιά ανθρώπων που συνδέονται με το θέατρο έχει "καθήκον”, να καθρεφτιστεί σ’ αυτό και να αποπειραθεί μέσω των επανειλημμένων αναγνώσεων του να στοχαστεί και να αναζητήσει να οριστεί σε υπαρξιακό επίπεδο".

Τον Βλαδίμηρο ερμηνεύει ο Πάνος Παπαδόπουλος, τον Εστραγκόν ο Τάσος Ροδοβίτης, τον Πότζο ο Γιάννης Σαμψαλάκης, τον Λάκυ ο Γιάννης Βαρβαρέσσος και το Αγόρι ο Πέτρος Δημοτάκης. Τη μετάφραση έκανε η Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου, τη δραματουργία η Δηώ Καγγελάρη. Σύμβουλος προσωδίας ο Κορνήλιος Σελαμσής. Τους φωτισμούς σχεδίασε ο Νίκος Βλασόπουλος.

 

Οδηγίες για την παρακολούθηση του "Περιμένοντας τον Γκοντό”:

1. Να έχετε ανοιχτόμυαλη προσέγγιση. Αποδεχτείτε την αβεβαιότητα.

2. Προετοιμαστείτε για μια εμπειρία περισυλλογής: Κατά την παρακολούθηση, θα ήταν καλό να αναλογιστείτε πώς αυτά τα θέματα σχετίζονται με την ανθρώπινη εμπειρία γενικότερα, αλλά και προσωπικά.

3. Δώστε προσοχή στους διαλόγους και τις παύσεις. Έχουν εξίσου μεγάλη σημασία και συμβάλλουν στη δημιουργία της ατμόσφαιρας.

4. Απολαύστε το κωμικό στοιχείο. Η αίσθηση του χιούμορ είναι συχνά λεπτή και παράλογη, αλλά σημαντική για την κατανόηση του έργου.

5. Μην προσπαθήσετε να αναλύσετε τα πάντα. Αφήστε το έργο να σας αγγίξει.

6. Συζητήστε το έργο μετά την παράσταση.

Προπώληση: more.com