O Κώστας Κουτσολέλος και η Δώρα Στυλιανέση γράφουν για "Το παλτό και μία ιστορία υδρωπικίας"

Δώρα Στυλιανέση: "Δοκιμάστηκαν τα όρια δυο ανθρώπων, δυο ηθοποιών που αποφασίζουν να αυτοσκηνοθετηθούν”

 

''Όλοι βγήκαμε  από το παλτό του Γκόγκολ'' είχε πει ο Ντοστογιέφσκι και αυτό είναι αλήθεια γιατί ο Γκόγκολ αυτός ο υπέροχος συγγραφέας έγραψε ένα αριστούργημα για την ύπαρξη και την ανυπαρξία- αυτό το αιώνιο ερώτημα - και άνοιξε το δρόμο στην παγκόσμια λογοτεχνία. Στο έργο,  μια  αδιάφορη ψυχή, μια  ξεχασμένη ψυχή  που λέγεται Ακάκιος  Ακακίεβιτς βρίσκει νόημα στη ζωή του μέσα από ένα παλτό. Με το παλτό, αισθάνεται ότι είναι κι αυτός μέρος του κόσμου. Σε αυτό το ερώτημα του νοήματος της ζωής,  προσθέτει η παράστασή μας - καλώς ή κακώς -  το μυστήριο του έρωτα που τόσο  μα τόσο πολύ βασανίζει τους ανθρώπους. Έρωτας ή ανυπαρξία,  θάνατος ή έρωτας; Προσθέτουμε, όμως και μια  δυνατότητα: να μπαίνεις στα σκατά ως το λαιμό και να ελπίζεις, να πέφτεις ώστε να μπορέσεις να σηκωθείς, να παίρνεις καλή φόρα ώστε να πας μπροστά. Και αναζητώντας τον χώρο που θα υπάρξεις στη ζωή σου, να  πηδάς προς τα πάνω. Αφού, όποιος δεν ελπίζει δεν θα βρει ποτέ το ανέλπιστο όπως είπε ο  Ηράκλειτος.

Με τον Κώστα Κουτσολέλο έχουμε κάνει άλλες δύο παραστάσεις, δύο διαφορετικές παραστάσεις πάνω στον "γιατρό Ινεότη” του Γιώργου Χειμωνά. Και στις δύο παραστάσεις δοκιμάστηκαν τα όρια δυο ανθρώπων, δυο ηθοποιών που αποφασίζουν να αυτοσκηνοθετηθούν. Αυτό προϋποθέτει μια ωριμότητα για να αντιμετωπίσεις το Εγώ που συνεχώς καραδοκεί αλλά ταυτόχρονα και μια ανωριμότητα που σε κάνει συνεχώς να δοκιμάζεις με τρόπο παιδικό, πράγματα που σε άλλες παραστάσεις ίσως να μην μπορούσες να τα κάνεις. Αυτό το τελευταίο δηλαδή το γεγονός ότι παίζουμε προσπαθώντας να επιστρέψουμε στην παιδική ηλικία είναι κι αυτό που μας ενώνει  βαθιά με τον Κώστα Κουτσολέλο και το νόημα αυτής της τρίτης  παράστασης: να ξαναβρούμε την παιδική ηλικία.

     

    

Κώστας Κουτσολέλος: " Ο στόχος όταν ετοιμάζω μια τέτοια παράσταση, είναι έστω μια μικρούλα στιγμή ποίησης, μια στιγμή που ο χώρος και ο χρόνος ανοίγουν

”Δεν μου άρεσε ποτέ το θέατρο. Ούτε σαν ηθοποιός, ούτε σαν θεατής. Το να ερμηνεύω έναν ρόλο και να είμαι πάνω στην σκηνή και να μιλάω και καλά στην γυναίκα μου, ήταν κάτι για το οποίο δεν μπορούσα να πειστώ με τίποτα. Επίσης σαν θεατής όταν παρακολουθούσα π.χ. Ίψεν, δεν περνούσε η ώρα με τίποτα, αισθανόμουν ότι όλο αυτό που γίνεται και λέγεται πάνω στην σκηνή, δεν αφορά καθόλου εμένα, την ζωή μου. Οπότε άρχισα να ασχολούμαι με την περφόρμανς, ότι κι αν σημαίνει αυτός ο τόσο παρεξηγημένος όρος. Ο στόχος όταν ετοιμάζω μια τέτοια παράσταση, είναι έστω μια μικρούλα στιγμή ποίησης, μια στιγμή που ο χώρος και ο χρόνος ανοίγουν, και κάτι αποκαλύπτεται για τον κόσμο και την ανθρώπινη κατάσταση, αλλά όχι διανοητικά, ούτε μέσω του λόγου. Κυρίως μέσω της εικόνας, η οποία δυνητικά μπορεί να σε χτυπήσει κατευθείαν στην καρδιά, χωρίς να παρεβληθεί η λογική. Δύσκολα πράγματα όλα αυτά εννοείται...

Σε αυτή την παράσταση μπλέκουμε δύο αφηγήσεις, Εγώ αφηγούμαι "Το παλτό” του Γκόγκολ, κατά την γνώμη μου ένα από τα ωραιότερα και πιο στενάχωρα διηγήματα που έχουν γραφτεί. Και δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που να μην ταυτίζεται με αυτόν τον ασήμαντο ανθρωπάκο που είναι ο ήρωας του διηγήματος. Μιλάμε σε αυτήν την παράσταση, αφηγούμαστε, πράγμα που δεν είναι δεδομένο γιατί στην προηγούμενη ας πούμε παράσταση, δεν μιλήσαμε σχεδόν καθόλου. Αλλά θέλουμε να επικοινωνήσουμε τον πυρήνα των αφηγήσεων μας όχι μόνο μέσω του λόγου, γιατί αλλιώς ας καθόμασταν σπίτι να το διαβάσουμε, μια χαρά θα το απολαμβάναμε. Θέλουμε να μιλήσουμε και με εικόνες, και με δράσεις, δηλαδή με έναν περισσότερο συναισθηματικό τρόπο. Και κυρίως, όπως και κάθε ηθοποιός, θέλουμε μέσω αυτών των διηγημάτων να πούμε κάτι για μας. Γιατί για μένα στο θέατρο, ένα έργο ή ένα διήγημα είναι μια αφορμή να αποκαλύψεις κάτι για σένα, κάτι που δεν μπορεί να εκφραστεί στην κοινωνική μας ζωή”.